تاب‌آوری شهری در برابر تحریم

دیجی‌کالا و گامی دیگر در مسیر مسئولیت اجتماعی

تهران دیگر شب ندارد. پنج روز است که آسمان پایتخت و چندین استان دیگر ایران، تاریک نمی‌شود؛ روشنایی مهیب انفجارها جای مهتاب را گرفته است. بام تا شام، صدای آژیر، دود، آوار و اضطراب در هم تنیده شده‌اند. حملات موشکی اسرائیل، که از بامداد جمعه آغاز شده، حالا به بخشی از ریتم روزانه مردم بدل شده؛ ریتمی خشن و بی‌رحم.

|پیام ما| در سال‌های پس از پایان جنگ تحمیلی ایران و عراق، زمین‌های بسیاری در جنوب و غرب کشور به سلاحی پنهان تبدیل شدند؛ مین‌هایی که در دل خاک پنهان شده و همچنان جان‌ها را تهدید می‌کنند. در روستاها و شهرهای مرزی، هر قدمی که مردم بر می‌دارند، ممکن است به فاجعه‌ای ناگهانی منتهی شود، اما بعد از گذشت سال‌ها از جنگ، تبعات اجتماعی انفجار این مین‌ها بر توسعه و پایداری کشور چه هستند و چطور محیط‌زیست را تهدید می‌کنند؟

سالانه ۲۰ هزار کشته و ۶۰ هزار معلول؛ چرا هیچ‌کسی صدای این بحران را نمی‌شنود؟

نمایشگاه گردشگری تهران با تمام نقاط قوت و ضعف به پایان رسید. نمایشگاهی که رئیس‌جمهور در آیین افتتاح آن تأکید کرده بود «ایران برای تمام ایرانیان است»، اما در همان نمایشگاه حتی به‌صورت نمادین هم به بزرگترین اقلیت کشور یعنی افراد دارای معلولیت توجهی نشده بود. در جریان برگزاری نمایشگاه، ویدئویی منتشر شد از حضور چند نفر از افراد دارای معلولیت که به بازدید از نمایشگاه گردشگری رفته بودند و با چالش‌های جدی از مشکلات تردد در سالن‌ها و نبود رمپ‌های مناسب تا فاصله پارکینگ از محل برگزاری نمایشگاه و نبود امکانات حمل‌ونقل مناسب افراد با شرایط خاص در فضای داخلی نمایشگاه مواجه شده و از این موضوع گله‌مند بودند که چرا حتی در نمایشگاه تدبیری برای حضور آنها اندیشیده نشده است. دسترس‌پذیری در فضاهای عمومی سال‌هاست که برای افراد با شرایط خاص مطالبه‌ای است که به آن توجه نمی‌شود و بخش گردشگری هم از این قاعده مستثنا نیست. اما برگزارکنندگان نمایشگاه می‌توانستند حتی به‌صورت نمادین به این قشر توجه ویژه کنند و امکاناتی برای حضورشان در نمایشگاه فراهم کنند؛ شاید همین مقدمه‌ای می‌شد برای توجه متولیان به نیازهای افراد با شرایط خاص در بخش گردشگری، اما این موضوع هم مثل موارد بسیار دیگر در نمایشگاه گردشگری تهران آن‌گونه‌که باید مورد توجه قرار نگرفت.