در یک شهر، فاصله میان دو سوی خیابان برای بیشتر آدم‌ها چند قدم بیشتر نیست؛ اما برای بعضی‌ها، همین چند قدم پشت جدولی بلند، پیاده‌رویی اشغال‌شده یا مسیری که به مانع ختم می‌شود، ناتمام می‌ماند. این گزارش، بخشی از زندگی روزمره هزاران شهروند شیرازی را روایت می‌کند. شهری که به گفته مسئولان، هنوز ۹ هزار و ۹۰ نقطه آن برای افراد دارای معلولیت نیازمند مناسب‌سازی است؛ موضوعی که بیش از یک آمار، از سال‌ها فاصله میان قانون و واقعیت حکایت می‌کند.

مراقبت و محافظت از کودکان، معلولان و سالمندان مقیم در مراکز نگهداری بهزیستی به دلیل شرایط خاص خود در طول جنگ یکی از دغدغه‌های اصلی جامعه ایرانی بود. بسیاری از کودکان در اختیار خانواده‌های متقاضی نگهداری و بسیاری از معلولان نیز از مراکز پرخطر منتقل شدند. «محمدرضا اسدی» قائم‌مقام سازمان بهزیستی در گفت‌وگو با «پیام ما» از جابه‌جایی ۳۰ هزار مددجو از مراکز بهزیستی و انتقال آنها به نقاط امن می‌گوید. همچنین از شهادت ۱۷ نفر از کارکنان و مددجویان این سازمان خبر می‌دهد.

بارها از زنان شاغل شنیده‌ایم بعد از پایان ساعت کاری، باشگاه مدنظرشان تعطیل است یا فاصله زیادی تا محل زندگی‌شان دارد و گاهی ناچارند عطای ورزش و یک ساعت تفریح را به لقایش ببخشند. زنانی که فرزند دارند، در مسیرهای شهری با کالسکه و وسایل کودک درگیر پله‌ها، جدول‌های بلند و پیاده‌روهای باریک‌اند. زنانی دیگر که هنگام غروب، در ایستگاه‌های تاریک یا خیابان‌های خلوت، ناچارند مسیرشان را کوتاه‌تر کنند تا «امن‌تر» بمانند. همه اینها گواهی است بر اینکه شهر برای بدن زن طراحی نشده؛ نه برای بدنی که می‌خواهد بدود و ورزش کند، نه برای بدنی که کودک به بغل دارد و نه برای بدنی که صرفاً می‌خواهد بی‌دغدغه در فضای شهر حضور داشته باشد. «هما صابری»، پژوهشگر حوزه زنان و جنسیت، به مناسبت ۱۷ آبان و روز جهانی شهرسازی در گفت‌وگو با «پیام ما» از شکاف میان بدن زن و شهر می‌گوید؛ از شهری که در ساختار و معنا، هنوز مردانه است و زنان در آن بیشتر عبور می‌کنند تا حضور یابند.

این گزارش نگاهی دارد به کارنامه و تأثیر زنان شورا در سیاست‌گذاری شهری و حساسیت‌های جنسیتی نهفته در آن. شش دوره حضور زنان در شورای شهر که همواره با فراز و فرودهای سیاسی و اجتماعی گره خورده است.

چه موانعی حضور معلولان را در فضای شهری دشوار می‌کند؟