سیزده سال از روزی که «داریوش مهرجویی» با فیلم «نارنجی‌پوش» و یک دغدغه محیط‌زیستی در سی‌امین دوره جشنواره فیلم فجر شرکت کرد، می‌گذرد. با هر کیفیتی که فیلم داشت و تمام نقدهایی که به آن وارد شد، «نارنجی‌پوش» را می‌توان یکی از اولین فیلم‌هایی دانست که سراغ محیط‌زیست رفت و بحران درهم‌تنیدگی انسان و محیط‌زیست را به تصویر کشید. حالا ۱۳ سال بعد از «نارنجی‌پوش» و پررنگ‌تر شدن هرروزه چالش‌های محیط‌زیستی در جهان، اهمیت پرداختن به این موضوع از دریچه سینما مهمتر می‌شود. چهل‌وسومین جشنواره فیلم فجر این روزها در حال نزدیک‌ شدن به ایستگاه پایانی است و با یک نگاه کلی به این دوره جشنواره و فیلم‌های آن، می‌توان گفت نسبت به سال‌های گذشته، محیط‌زیست اهمیت بیشتری پیدا کرده است، هرچند که هنوز قدم‌های کوچکی برداشته شده و باید حساسیت‌های اجتماعی در این زمینه بیشتر شود. امسال هم برای اولین‌بار در هر سه بخش فیلم کوتاه، مستند و سینمایی، سازمان حفاظت محیط‌زیست قرار است با همکاری دبیرخانه جشنواره فیلم فجر، سازمان سینمایی و صندوق ملی محیط‌زیست «جایزه ویژه محیط‌زیست» را به بهترین فیلم محیط‌زیستی جشنواره فجر اهدا کند.

جنگل زاگرس طعمه آتش‌ شده. مردم می‌دوند تا آتش را خاموش کنند و حیوانات را فراری دهند. زنی در این میان، روباه سوخته‌ای را بغل می‌گیرد. این شروع سکانس آغازین فیلم «خاتی» است که تصاویرش برای ما غریبه نیست. سال‌های اخیر زیاد دیده‌ایم که داغ زاگرس بر دل طبیعت مانده است و مردم محلی هم همیشه برای کمک حضور داشته‌اند. فیلم «خاتی» که امسال در جشنواره فیلم فجر شرکت کرده، روایتی است از طبیعت این منطقه و تعارض جامعه محلی با حیات‌وحش. «فریدون نجفی»، کارگردان این فیلم، در گفت‌وگو با «پیام ما» از «خاتی» و اهمیت ساخت فیلم‌های محیط‌زیستی می‌گوید.

محیط‌زیست در قاب سینما، جشنواره فیلم فجر چقدر به طبیعت اهمیت می‌دهد؟

مستند «ناهید رضایی»، واکنش‌های مختلف زنان به فشارهای اجتماعی و فرهنگی انقلاب را با نگاهی عمیق و هنری بررسی می‌کند

تا به حال زنی را در حال کشتی گرفتن دیده‌اید؟ یا این پرسش از ذهنتان گذشته که آیا زنان «می‌توانند» مانند مردان کشتی بگیرند؟ مستند «هزار زن» روایتی است از همین موضوع که زنان می‌توانند مانند مردان کشتی بگیرند، اما اسیر سنتی شده‌اند که جایی برای حضور زنان باقی نمی‌گذارد. مانند جمله‌ای که یکی از شخصیت‌های این روایت رو به دوربین می‌گوید کشتی‌گیری در ایران مانند یک قلعه شده است که فقط عده‌ای در آن حضور دارند و عبور از آن از قلعه الموت هم سخت‌تر است. جلسه نمایش این مستند به همت مدرسه تردید و خانه آشنا روز چهاردهم دی‌ماه در خانه آشنا برگزار شد و «مژگان ایلانلو»، کارگردان این مستند، و «اردشیر منصوری»، مدرس فلسفه، درباره آن صحبت کردند.