ما هر روز از طریق شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌ها پیام‌های زیادی درباره انواع خطرات دریافت می‌کنیم. بسیاری از آنها مربوط به آب، هوا، غذا و خاک و محیط ما می‌شوند. اینکه یک ماده غذایی را نباید خورد، از آن آب نباید استفاده کرد. آلودگی هوا، گرما، کیفیت آب، پارازیت ماهواره و تشعشعات مراکز هسته‌ای از جمله خطرات زمانه ما هستند.

اشکی که فرو می‌رود، مُشتی که فرود می‌آيد

مشخص نیست هر پکی که به سیگار می‌زنیم، بر هرکدام از ما دقیقاً چه تأثیری می‌گذارد، اما یکی از خطراتی که احتمالاً از بیخ گوش اکثر ما رد می‌شود، تغییرات بافت حاصل از سلول‌های سرطانی درنتیجه ویروس HPV یا کاهش ایمنی بدن ما در برابر این ویروس است. تمام ما حداقل یک‌بار ابتلا به ویروس HPV را در زندگی خود تجربه می‌کنیم، اگر از نظر جنسی فعال باشیم و واکسن HPV را هم تزریق نکرده باشیم. اما اگر در ایران به آن مبتلا شویم، با وجود حاشیه‌های مدیریت پیشگیری و درمان HPV، احتمالاً دیگر چالش تنها خود بیماری نیست.

بازی با جان زنان، وقتی وزارت بهداشت به دنبال پلیس برای حل بحران سقط جنین است

|پیام ما| آبله میمون اکنون به یک هشدار جهانی بدل شده است. سازمان بهداشت جهانی، چهارشنبۀ هفتۀ گذشته دربارۀ آن هشدار داد. این سازمان با اعلام اینکه شیوع فزایندۀ آبله میمونی (Mpox) در قارۀ آفریقا، یک «وضعیت اضطراری» بهداشتی در دنیا است، هشدار داد، این ویروس ممکن است به مرزهای بین‌المللی سرایت کند. آبله میمون ویروسی است که معمولاً در نواحی غربی و مرکزی آفریقا یافت می‌شد، اما این روزها در حال سرایت گسترده در خارج از این نواحی است؛ امری که از سال ۲۰۰۳ به این‌طرف، بی‌سابقه است. درحالی‌که هیچ واکسن اختصاصی برای آبله میمون وجود ندارد، واکسن‌های درمان آبله مؤثر است و ۸۵ درصد محافظت در برابر این بیماری را تأمین می‌کند.

|پیام ما| گروه اول می‌گویند سگ‌ها نجس هستند، گروه دوم آن‌ها را مقدس می‌دانند‌، گروه سوم می‌گویند فارغ از این دوگانه‌سازی، باید عقیم‌سازی و یا حذف مدنظر قرار گیرد. سگ‌های بلاصاحب یا ولگرد و شیوۀّ برخورد و مدیریت جمعیت آن‌ها‌، یکی از پرمناقشه‌ترین موضوعات در چند سال اخیر است. دراین‌باره آیا می‌توان به راهکاری واحد رسید؟

|پیام ما| سیاست‌های کلی در حوزهٔ سلامت که در سال ۱۳۹۳ ابلاغ شد، یک بند مهم داشت و آن، تفکیک «تولیت سلامت» از «تأمین مالی و تدارک خدمات سلامت» بود. چنان‌که بند ۷ سیاست‌های کلی نظام در حوزهٔ سلامت تعریف کرده بود، سیاستگذاری‌های اجرایی، برنامه‌ریزی‌های راهبردی، ارزشیابی و نظارت، وظیفهٔ وزارت بهداشت بود، مدیریت منابع سلامت از طریق نظام بیمه با محوریت وزارت بهداشت و سایر نهادها بود و تدارک خدمات نیز به ارائه‌کنندگان خدمت در بخش‌های دولتی، عمومی و خصوصی سپرده شده بود. اما آن‌طور که مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی می‌گوید، در برنامهٔ ششم توسعه این بند از سیاست‌های کلی حوزهٔ سلامت محقق نشد و در فصل ۱۴ لایحهٔ برنامهٔ هفتم توسعه نیز توجهی به این موضوع نشده است. این مرکز همچنین می‌گوید که سهم پرداخت از جیب مردم در حوزهٔ سلامت برخلاف برنامهٔ ششم توسعه که قرار بود ۲۵ درصد باشد، به ۳۷ درصد رسیده است و از طرفی، سهم هزینه‌های جاری سلامت از تولید ناخالص داخلی ایران، کمتر از میانگین کشورهای منطقه است.