موضوع انجام آزمایش‌های غربال‌گری و حذف اجبار دولت برای انجام آن توسط مادران باردار، هرچند ظاهراً مسئله‌ای اجتماعی است، اما فشار روانی زیادی به زنان و بار مالی قابل‌توجهی به خانواده‌ها وارد می‌کند. بااین‌حال، بیشترین آسیب متوجه کودکانی است که با نقص‌های مادرزادی متولد می‌شوند و قرار است سال‌های زندگی خود را با این مشکلات سپری کنند. هم‌زمان، گرانی و دسترسی محدود به داروهای ضروری و مکمل‌های دوران بارداری، احتمال ابتلای نوزاد تازه‌متولدشده به بیماری‌هایی مانند اوتیسم را افزایش داده است؛ بیماری‌هایی که تنها از طریق پیشگیری، به‌ویژه با تغذیه و سلامت مادر، تا حدی قابل‌کنترل هستند و حتی با سونوگرافی و آزمایش‌های معمول قابل‌تشخیص نیستند.

 از رحم مادر تا نخستین نفس نوزاد، سلامت نسل آینده به زمین و هوایی که در آن زندگی می‌کنیم گره‌خورده است. آلودگی‌ها، تخریب محیط‌زیست و بحران انرژی، زنگ خطری برای جان زنان، مردان و کودکان است و آینده را در معرض تهدید قرار داده است. برای بررسی تحولات حوزه محیط‌زیست و زنان، به سراغ ناهید خداکرمی، رئیس انجمن علمی مامایی ایران و عضو سابق شورای شهر تهران، رفتیم.  خداکرمی معتقد است بحران‌های محیط‌زیستی مانند کمبود آب، آلودگی هوا و توسعه ناپایدار بیشترین آسیب را به زنان وارد می‌کند و حضور جدی‌تر آنان در نهادهای تصمیم‌گیر، می‌تواند سیاست‌هایی آینده‌نگر و خانواده‌محور را رقم بزند.

   زنان عشایری طی ۵۰ سال اخیر از وضعیت «تولیدکنندگان صرف سنتی» به «کنشگران اقتصادی - اجتماعی در حال تحول» تبدیل شده‌اند که درعین‌حال که میراث‌دار سنت‌های گذشته‌اند، با چالش‌های مدرنیته، اسکان و تغییر ذائقه بازار دست‌وپنجه نرم می‌کنند. موضوعی که نه‌تنها خودشان بر آن اذعان دارند؛ بلکه کارشناسان توسعه جامعه محلی هم آن را تأیید می‌کنند. زنانی که اگرچه نمی‌توانند به زبان جامعه‌شناسانه از آنچه بر سرشان رفته‌اند حرف بزنند؛ اما با چند جمله کوتاه همه چیز را روایت می‌کنند: «باید فرزندانمان را برای جامعه و زندگی‌ای آماده می‌کردیم که هیچ از آن نمی‌دانستیم و اهلش نبودیم.»

 صنعت گردشگری به‌عنوان یکی از ارکان مهم اقتصادی جهان، ظرفیت زیادی برای ایجاد اشتغال و درآمدزایی دارد. نقش زنان به‌عنوان نیمی از نیروی کار بالقوه این صنعت، همواره موضوعی قابل‌توجه بوده است. حضور زنان در گردشگری، همانند دیگر صنایع، با چالش‌هایی همراه است، هرچند طی دهه گذشته تغییرات قابل‌توجهی در نقش آنان رخ داده است. بااین‌حال، هنوز فاصله زیادی تا برابری فرصت‌ها وجود دارد.

صنعت هتلداری ایران عرصه‌ای است که نیازمند خلاقیت، مدیریت دقیق و توانمندی‌های حرفه‌ای است؛ زمینه‌ای که زنان می‌توانند نقش‌های کلیدی و تأثیرگذار در آن ایفا کنند. آیتک نصیریان، مدیر گروه و مدرس رشته هتلداری و گردشگری دانشگاه علمی‌کاربردی و مشاور راه‌اندازی هتل‌ها و اماکن گردشگری، با تجربه ۲۶ساله خود، چشم‌انداز و چالش‌های حضور زنان در این صنعت را روایت می‌کند.

 گفت‌وگو با گلناز آتابایی، جانشین مدیرعامل دالاهو، درباره نقش زنان در تحول صنعت گردشگری ایران

 «تنها ۱۲ درصد از شرکت‌های دانش‌بنیان توسط زنان اداره می‌شوند، درحالی‌که ۶۴ درصد از متقاضیان ورود به دانشگاه‌ها دختران هستند.» این جمله‌ای است از زهرا بهروزآذر، معاون رئیس‌جمهور در امور زنان و خانواده که چندی پیش در نشستی در استان مازندران مطرح کرد. پیش‌تر نیز آمارهایی منتشر شده بود که نشان می‌داد سهم زنان در هیئت‌مدیره شرکت‌ها به حدود ۳۰ درصد می‌رسد. باوجود این، به نظر می‌رسد مسیر دستیابی به برابری در مدیریت کسب‌وکارها همچنان طولانی است. این در حالی است که حضور زنان در رأس شرکت‌های بزرگ، نه‌تنها نگاه تازه‌ای به فرایند تصمیم‌گیری و فرهنگ‌سازمانی می‌آورد، بلکه می‌تواند به متعادل‌تر شدن ترکیب تیم‌ها و شکل‌گیری رقابت‌های سازنده کمک کند. یکی از نمونه‌های شاخص این جریان، شکوه عاشوری مدیرعامل شرکت دنون لبنی پارس است. او معتقد است زنان با دقت، نظم و انضباط خود توانسته‌اند ارزش‌های تازه‌ای به مدیریت بیفزایند و حتی نگاه سنتی جامعه را به چالش بکشند. عاشوری در گفت‌وگو با «پیام ما» از تجربه‌های شخصی خود، موانع فرهنگی، سیاست‌های سازمانی برای حمایت از زنان و همچنین برنامه‌های شرکت در حوزه توانمندسازی و مسئولیت اجتماعی سخن می‌گوید.

  با نگاهی به اساس‌نامه، اهداف و استراتژی‌های بسیاری از خیریه‌ها و سازمان‌های مردم‌نهاد فعال در حوزه زنان، متوجه تأکید بسیاری از این سازمان‌ها بر توانمندسازی زنان به‌ویژه در حوزه کسب‌وکار و کارآفرینی خواهیم شد. اما اینکه فعالیت‌های تعریف‌شده همچون اعطای وام‌های خرد و ارائه آموزش‌های مهارتی و فنی چقدر می‌تواند منجر به توانمندسازی زنان شود، پرسشی اساسی‌ست که باید به آن پرداخت.