خرابی آسانسورها و پله‌برقی‌های یکی از خطوط مترو، داستان هرروزۀ این خطوط حمل‌ونقل شهری است. این روزها تعداد مسافران مترو به دلایل اقتصادی بیشتر شده است و ساعاتی از روز که به آن پیک حرکت گفته می‌شود، حجم تردد مسافران به اوج خود می‌رسد، اما وضعیت تردد برای سالمندان و بیماران و افراد دارای معلولیت برای استفاده از خطوط مترو، هر روز سخت‎تر از قبل می‌شود. آسانسورها و پله‌برقی‌های خراب، توان یک تردد آسان و بدون دردسر را از شهروندان گرفته است. بیش از ۱۶۰ ایستگاه فعال مترو در تهران وجود دارد که هم‌زمان با آغاز فصل بازگشایی مدارس، ضروری است که مدیران شرکت مترو و شهرداری، اقدامات جدی و سریع‌تری را برای رفع نقایص انجام دهند.

با نزدیک‌شدن به آغاز ماه مهر، شهرداری تهران طرحی را تحت عنوان «ساماندهی آسیب‌های اجتماعی» آغاز کرده است که در قالب آن، اقدام به جمع‌آوری معتادان متجاهر در شهر می‌کند. آن‌گونه که سرپرست سازمان خدمات و مشارکت‌های اجتماعی شهرداری تهران، به «ایلنا» بیان کرده است، «هدف از اجرای مرحلۀ چهارم طرح ساماندهی آسیب‌های اجتماعی، این است که فضای شهر به‌عنوان فضایی که قرار است دانش‌آموزان در آن رفت‌وآمد کنند، پاکیزه باشد.» بر این اساس، قرار است در بوستان‌ها و فضایی که نزدیک مدارس است و دانش‌آموزان از آن‌ها استفاده می‌کنند، اقدام به جمع‌آوری معتادان کنند. «محمد نقیب» همچنین از شهروندان تهرانی خواسته است، مکان‌هایی که افراد آسیب‌دیده اعم از معتاد متجاهر و... حضور دارند را از طریق سامانۀ ۱۳۷ به شهرداری تهران اطلاع دهند تا آن نقطه را «پاک» کنیم! پاک‌سازی یا پاک‌انگاری شهر از معتادان که واژۀ نامناسبی برای یک پدیده و آسیب شهری است، همواره در سال‌های اخیر از سوی متولیان امر بیان می‌شود. اعتیاد، کودک کار، تکدی‌گری، زنان بی‌خانمان و ...، از آسیب‌های شهرهاست و بی‌تردید راهکار کاهش بسیاری از این آسیب‌ها، نه جمع‌آوری که اتخاذ رویکردهای پیشگیرانه و بلندمدت است. بااین‌حال باید دید این جمع‌آوری معتادان متجاهر، چه کمکی به شهروندان و نوجوانان دانش‌آموز و زیست شهری آنان خواهد کرد؟ در دیگر کشورها برای بهبود وضعیت و پیشگیری از افزایش این پدیدۀ شهری، چه اقداماتی انجام می‌دهند و چقدر چنین اقدامات نمادین، مؤثر و کمک‌کننده خواهد بود؟

تجربۀ تاریخی از کنشگری NGOها در جامعۀ ایرانی، از وجوه متناقض‌نمای این تجربه حکایت دارد. این نهادهای مدرن که ریشه و خاستگاهی در زیست‌سیاست مدرن دارند، بیش از آنکه در امتداد تجربۀ زندگی روزمرۀ مردم ایران، خود را تعریف کنند، غالباً در امتداد دستگاه فربه و حجیم دولت شبه‌مدرن در ایران قرار گرفته‌اند. این وضعیت و موقعیت، در شکل‌گیری و برساخت هویتی فعالان و کنشگران این نهادها نیز تأثیر فراوانی دارد و بیش از آنکه انجمن‌های مردمی باشند، تشکل‌های غیردولتی محسوب می‌شوند؛ دقیقاً با قرینۀ معنایی مدارس غیرانتفاعی و غیردولتی که در سه دهۀ اخیر در جامعۀ ایرانی مانند قارچ روییده‌اند و تمام عملکردهای معنابخشی که دارند، در تضاد و تناقض با دلالت‌های آغازین خود است.

|پیام ما|مدتی است موضوع ساختمان‌های ناایمن مورد بحث و توجه افکار عمومی است. تعدادی از این ساختمان‌ها به‌علت حوادثی که ایجاد کردند، به‌عنوان یک خاطرۀ تلخ در یاد شهروندان باقی ماندند. اما داستان بیمارستان‌های ناایمن و پرخطر فرق می‌کند. بیمارستان‌ها از اماکن خدمات‌رسان درمانی هستند که اگر به‌موقع ایمن‌سازی و تعمیر نشوند، موجب بروز حوادث جبران‌ناپذیر می‌شوند. به‌خوبی مشخص است که بیماران تحت درمان، امکان و توان فرار به‌موقع از محل آتش‌سوزی یا خسارت‌دیدۀ بیمارستان را ندارند. هفتم شهریور جاری، بیمارستان ۷۸سالۀ «لولاگر» به‌صورت داوطلبانه و البته پس از چندین با اخطار سازه‌ای و ناایمنی، تعطیل شد. بااین‌حال شهروندان هر منطقه و ناحیۀ تهران، نیازمند امکانات درمانی و بیمارستانی هستند؛ بنابراین باید مشخص باشد این بیمارستان‌ها با چه روند و چه مدت‌زمانی ایمن‌سازیشان طول می‌کشد؟

به یاد دارم که در کوران تبلیغات انتخابات ریاست‌جمهوری گذشته، «مسعود پزشکیان» در پایان یکی از توییت‌های خود این جمله را نوشتند: «با من حرف بزنید!» فراخوان شایسته‌ایست! مردم حرف‌های زیادی برای گفتن به رئیس‌جمهور و مجری قانون اساسی دارند. در همین راستا و در جایگاه شهروندی که هنری جز نوشتن دردها و دغدغه‌های میهن ندارد، تلاش می‌کنم این درد‌ها، دغدغه‌ها و نگرانی‌ها را با هدف کمک به ساماندهی اوضاع کشور و با نوشتن در رسانه‌ها، به گوش مسعود پزشکیان برسانم. گمانی ندارم که آقای رئیس‌جمهور با این دیدگاه جامعۀ مدنی ایران که می‌گوید: «پرسشگری و مطالبه‌گری قانونمند، حق شهروندان و پاسخگویی، وظیفۀ کارگزاران است»، نه‌تنها زاویه‌ای ندارند، که همراه و همدل هستند؛ پس فراخور فراخوانی که دادند، با ایشان حرف می‌زنم و امید به پاسخ ایشان دارم!

خشونت در همۀ جوامع یک ناهنجاری رایج و ترس برانگیز است. هر جا اثری از اختلال‌های روانشناختی باشد، ریشه‌های خشونت در آن دیده می‌شود. آسیب‌های روانشناختی و اجتماعی ناشی از خشونت همۀ افراد یک جامعه را درگیر کرده و منجر به ساخته شدن یک چرخه می‌شود. مطالعات روانشناختی و جامعه‌شناختی نشان می‌دهند که برای شکستن چرخه خشونت فقط یک راه وجود دارد و آن افزایش آگاهی و در پی آن تلاش برای پیشگیری است. نظارت دستگاه قضایی با ایجاد قوانین کاربردی در این حوزه نیز می‌توانند در انجام اقدامات پیشگیرانه راهگشا باشند، اما قدم اصلی افزایش شناخت افراد از مصادیق خشونت و قوانین مربوط به این حوزه است. نشست «خشونت علیه کودکان، علل و راهکارها از نظر حقوقی و روانشناسی» روز سه‌شنبه، ششم شهریورماه در بنیاد حقوقی بهمن کشاورز برگزار شد. در این نشست کارشناسان تلاش کردند با بررسی مصادیق خشونت علیه کودکان و علل آن، به معرفی اقدامات و راهکارهای پیشگیرانه حقوقی و روانشناختی بپردازند.

معاون دادستان کل کشور، خواستار ارائه مکتوب اولویت‌های مشکلات پرستاران و حضور نماینده سازمان نظام پرستاری در کارگروه سلامت داستانی کل کشور شد.