در روزهایی که کشور در آتش‌بس بعد از جنگ چهل‌روزه به سر می‌برد و هنوز مشخص نیست جنگ از سر گرفته می‌شود یا توافقی برای ترک مخاصمه به سرانجام می‌رسد، نگرانی از تأمین دارو در کشور به اوج خود رسیده است؛ افزایش شدید قیمت دارو، به‌ویژه پس از بمباران شرکت‌های پتروشیمی و آسیب جنگ به شرکت‌های دارویی همچنان روند تصاعدی دارد.

در روزهای جنگ چهل‌روزۀ اخیر، میلیون‌ها ایرانی شب‌ها را با دغدغه‌ای مشترک به صبح رساندند: «اگر فردا نوبت زیرساخت‌های برق باشد چه؟» در آن مقطع حساس، تهدیدهای علنی به نابودی زیرساخت‌های حیاتی و هشدارهای پیاپی دربارۀ حمله به تأسیسات برق، نفت و گاز، یک حقیقت غیرقابل‌انکار را عیان کرد: در میدان جنگ مدرن امروز، انرژی نخستین و اصلی‌ترین قربانی است. برقی که در زندگی روزمره صرفاً به‌عنوان «روشنایی خانه‌ها» می‌شناسیم، درواقع ستون فقرات بیمارستان‌ها، شریان‌های ارتباطی، سامانه‌های آب‌رسانی، شبکه حمل‌ونقل و بخش عظیمی از صنعت کشورمان محسوب می‌شود. در ایران اما این نگرانی حیاتی با یک چالش قدیمی‌تر گره خورده است: ناترازی مزمن برق و خاموشی‌هایی که هر تابستان و زمستان، سایه‌شان بر سر کشور می‌افتد. ترکیب این دو عامل، یک پرسش را پیش روی ما می‌گذارد: اگر در اوج بحران و تنش، شبکه برق ایران هدف قرار بگیرد، چه میزان تاب‌آوری خواهد داشت؟ پاسخ به این سؤال، مستقیماً به آینده امنیت ملی کشورمان پیوند خورده است. کارشناسان حوزۀ انرژی بر این باورند که در چنین شرایطی، نیروگاه‌های تجدیدپذیر کوچک‌مقیاس، از یک «سیاست انرژی» صرف فراتر رفته و نقشی حیاتی در «پدافند غیرعامل» ایفا خواهند کرد.

| پیام ما | درحالی‌که محدودیت‌های اینترنتی در کشور ادامه دارد و اختلال در دسترسی، زندگی و معیشت میلیون‌ها شهروند را تحت‌تأثیر قرار داده، طرح «اینترنت پرو» با وعدۀ دسترسی آزاد برای گروه‌های خاص، به‌تدریج به واقعیتی نگران‌کننده تبدیل شده است؛ واقعیتی که از نگاه منتقدان، نه راه‌حل، بلکه تثبیت تبعیض در دسترسی به یکی از حیاتی‌ترین زیرساخت‌های عصر حاضر است.

|پیام ما| در یک روز بهاری در پاریس، گوزن از دور دیده می‌شود، در‌حالی‌که میان ردیفی از درختان چنار تازه‌جوانه‌زده قرار گرفته است. سرش را بالا گرفته. اگر او را میان درختان ببینید، ممکن است تصور کنید یک حیوان وحشی واقعی است. اما درحقیقت، این گوزن از بتن ساخته شده و ظاهری کاملاً شبیه به اوریگامی دارد؛ انگار کاغذی تاشده به سبکی پَر، در ابعادی بزرگ به بتنی سنگین تبدیل شده باشد. گوزن را به کامیونی بسته‌اند که به‌سمت ساختمان بزرگ یونسکو می‌راند. او به‌مدت یک روز در باغ‌های یونسکو خواهد ایستاد. این آخرین ایستگاه در سفری طولانی و زمینی در سراسر اروپای شرقی، مرکزی و غربی است، پیش از آنکه به دوسالانۀ هنر ونیز ۲۰۲۶ برسد. از این ماه، این گوزن برجسته‌ترین بخش از غرفه ملی اوکراین در این رویداد خواهد بود؛ نمادی از امید در میانه جنگ.

سیاهی نفت، ساحل جزیرۀ شیدور (مارو) را گرفته. خط ساحل در تیرگی ممتد فرو رفته و هنوز مشخص نیست پرنده‌ها و لاکپشت‌های جزیره در این سیاهی چه کرده‌اند، چه آسیب‌هایی دیده‌اند و الان چه وضعیتی دارند. در روزهای اخیر فیلم‌های مربوط به نشت نفت با نام جزیرۀ لاوان منتشر شد، اما «منصور دهدار»، دهیار لاوان، به «پیام ما» می‌گوید این اتفاق در جزیرۀ شیدور که در یک و نیم کیلومتری شرق لاوان است، رخ داده؛ جزیره‌ای بدون ساکن. جزئیات ماجرا اما مشخص نیست. نمی‌دانیم این اتفاق در حمله روز ۱۹ فروردین آمریکا و اسرائیل به پالایشگاه نفت لاوان رخ داده یا در اثر انتقال نفت در روزهای بعد. هرچند دهدار می‌گوید در روزهای بعد از آتش‌بس لکه‌های سیاه نفت را در دل خلیج‌فارس دیده؛ لکه‌هایی که ممکن است در روزهای اخیر به ساحل رسیده‌ باشند و حالا نقش تیره‌شان مانند نقش تاریک جنگ بر ساحل پیداست.

در روزهایی که سفر رنگ می‌بازد و بازار صنایع‌دستی خاموش‌تر از همیشه است، اقامتگاه‌های بوم‌گردی در گوشه‌وکنار ایران همچنان چراغ اقتصاد محلی را روشن نگه داشته‌اند. این فضاهای کوچک و خودمانی، دیگر فقط محل اقامت نیستند؛ ویترین زنده‌ای‌اند برای هنر، معیشت و امید. اما سایه ناامنی‌های منطقه‌ای و رکود گردشگری، این چراغ‌ها را تهدید می‌کند و زنجیره‌ای را که خلاقیت روستایی به درآمد تبدیل می‌کند، در آستانه گسست قرار داده است.

درحالی‌که آمارها از پتانسیل بالای ایران برای جهش در بازار گردشگری پسابحران حکایت دارند، سایه تنش‌های نظامی و آسیب به برخی زیرساخت‌های میراثی، تصویر «ایرانِ امن» را در رسانه‌های جهانی با چالشی بی‌سابقه روبرو کرده است. ثبت ملی ۱۳ هزار و ۵۰۰ مکان آسیب‌دیده تحت عنوان «مکان - رویداد» و پیشنهاد معرفی «کاخ گلستان» به‌عنوان نماد تاب‌آوری تمدنی، نشان می‌دهد که دستگاه‌های متولی به این درک رسیده‌اند که در دنیای امروز، «جنگ روایت‌ها» به‌اندازه حفاظت فیزیکی از بناها اهمیت دارد. اما پرسش اصلی اینجاست: آیا دیپلماسی فرهنگی ما توانِ تبدیلِ «تصویر تخریب» به «محرک همبستگی جهانی» را دارد؟