با وجود افزایش ۶۲ درصدی بارش‌ها نسبت به سال قبل و بهبود نسبی وضعیت آب شرب در برخی مناطق، کارشناسان هشدار می‌دهند که ایران همچنان در ششمین سال متوالی خشکسالی به سر می‌برد و ذخایر آبی سدهای تهران حتی کمتر از پارسال است. وزارت نیرو هم اعلام کرده که بارش‌ها در سطح کشور یکنواخت نبوده و ۹ استان با جمعیت بیش از ۳۴ میلیون نفر همچنان در شرایط زیر حد نرمال قرار دارند. استفاده از حجم مرده سدها در سال قبل، کاهش کیفیت آب در برخی مناطق، و ناکارآمدی راهکارهایی مانند تغییر الگوی کشت یا اعمال عوارض صادراتی، از جمله چالش‌هایی است که بحران کم‌آبی را پیچیده‌تر کرده است و حتی این سؤال را به وجود آورده است که چرا هیچ‌کدام از این راهکارها موفقیتی کسب نکرده‌اند. به نظر کارشناسان شاید این بارش‌ها کمی از شدت بحران آبی کم کنند؛ اما هنوز نمی‌توان به آینده خوش‌بین بود.

با گذشت بیش از دو سال از بازگشایی نمادین «کارخانه تاریخی ریسباف اصفهان»، خبرها از تمدید دوباره مهلت اجرای طرح احیای این مجموعه و تلاش برای جذب سرمایه‌گذار در قالب مدل اقتصادی BOLT حکایت دارد؛ پروژه‌ای که قرار بود به موزه منطقه‌ای و مرکز مهم گردشگری فرهنگی تبدیل شود، اما در فاصله اردیبهشت ۱۴۰۳ تا اردیبهشت ۱۴۰۵ بیشتر با تفاهم‌نامه‌ها، تغییر روایت کاربری و تمدید زمان اجرا به پروژه‌ای راکد برای گردشگری و میراث اصفهان تبدیل شده است.

اگر عنوان ادبیات قرن بیستم را «مدرنیسم» بدانیم، چندان دورازذهن نیست که قرن بیست‌ویکم را «قرن روایت» بنامیم؛ دوره‌ای که در آن روایت‌های مستند به بخشی جدایی‌ناپذیر از ادبیات تبدیل شده‌اند و حتی در سال ۲۰۱۵، «آکادمی نوبل» را مجاب کردند که برای نخستین‌بار جایزه ادبیات را نه به یک اثر داستانی، بلکه به روایتی مستند به نام «جنگ چهره زنانه ندارد» اختصاص دهد. چنین رویکردی، ژانر روایت را به رسمیت شناخته است. انتشار گسترده جستار و روایت‌های مستند در جهان و ترجمه و تألیف ناداستان در ایران، گواه همین تغییر است. افزون بر کتاب‌ها، روایت هسته اصلی مجلاتی چون «داستان همشهری»، «ناداستان» و «سان» بوده و این روزها فصلنامه «دوباره» نیز از روایت می‌گوید.

جنگ چهل‌روزه با وجود اعلام آتش‌بس، همچنان جامعه ایران را درگیر خود کرده است، بر اساس اعلام وزارت بهداشت، حدود ۱۵ درصد از جمعیت مناطق درگیر جنگ، علائم حاد استرس را تجربه کرده‌اند. از سوی دیگر باتوجه‌به موج بیکاری گسترده ناشی از جنگ، امکان بروز تبعات روانی برای افراد بیکار شده و خانواده‌های آنها وجود دارد.

اگر بدانید سطح حفاظتی یک «پارک ملی» در بالاترین درجه قرار دارد، با ورود به «پارک ملی بوجاق» در بالِ غربی «سپیدرود»، می‌گویید شاید من واژه حفاظت را چیز دیگری معنا کرده بودم. اینجا، جایی که باید قلمرو سکوت انسان و ردپای حیات‌وحش باشد، با شیارهای تایر خودروهایی روبرو می‌شوید که پهنه حساس دشت را با پیستِ آفرود اشتباه گرفته‌اند. اما آرام باشید؛ این تازه پرده اول از نمایش تخریب در یگانه پارک ملی خشکی - دریایی ایران است. کمی که پیش می‌روید و به کرانه سپیدرود نزدیک می‌شوید، شوک دوم در انتظارتان است. گروه‌های صیادی را می‌بینید که شانه‌به‌شانه، با تورهای بزرگ، در حال شخم‌زدنِ آبی هستند که صید در آن حکم جرم دارد؛ اما وقتی بدانید از اسفندماه تا اواخر اردیبهشت، این رودخانه زایشگاه آبزیان است، احتمالاً دیگر چشم‌هایتان گرد شود. در این زمان است که ماهی‌هایی مثل ماهی سفید و خاویاری از عمق دریا به سمت آب‌های شیرینِ سپیدرود می‌آیند تا تخم‌ریزی کنند. آن‌ها برای بقای نسل آمده‌اند، اما درست در گلوگاهِ رسیدن به مقصد، در تورهایی گرفتار می‌شوند که قانوناً نباید وجود داشته باشند. کافی است سر بچرخانید تا پارادوکسِ ماجرا کامل شود؛ پاسگاه محیط‌بانی درست روبروی صیادان قرار دارد. تماشای ماهی‌های مولدی که در چندقدمیِ نگاهِ قانون، روی ماسه‌ها بال‌بال می‌زنند، هر بیننده‌ای را مستأصل می‌کند. محلی‌ها، از سال‌ها جدال و کشمکش میان محیط‌بانی و صیادان می‌گویند؛ اما حقیقتِ تلخِ امروز، بوی فقرِ ساختاری می‌دهد و انگار همه با هم نسبت به تخریب این زیستگاه کنار آمده‌اند. در شرایطی که معیشتِ فرودستان به‌گل‌نشسته، حتی این صیادی بی‌رویه هم دیگر گره‌ای از سفره‌ها باز نمی‌کند، اما در غیابِ هرگونه طرح حمایتی یا اشتغال جایگزین، صیاد ناچار است آخرین رمقِ رودخانه را هم بمکد.

چند روزی است که وارد سومین ماه قطعی سراسری اینترنت شده‌ایم، به هفته دهم خاموشی دیجیتال رسیده‌ایم و در غروب روز یکشنبه (۱۳ اردیبهشت) با اینکه دسترسی گزینشی و سطح‌بندی‌شده اینترنت برای عده‌ای خاص برقرار شده، ۱۵۴۲ ساعت است که عموم مردم از ارتباط با جهان خارج محروم‌اند. شهروندان در بهاری که به بمباران و آتش‌بسی شکننده گذشته، حتی یک روز به شبکه جهانی متصل نشده‌اند و آنچه از مسئولان و تصمیم‌گیران کشور شنیده‌اند، وعده‌هایی درباره بازگشت به «وضعیت عادی»، طرح‌هایی برای اینترنت طبقاتی و تهدیدهایی درباره ادامه خاموشی تا زمانی نامشخص است. مؤسس وب‌سایت «روایت خاموشی» که تا امروز پنج هزار روایت از رنج مردم در آن منتشر شده، می‌گوید رنج کاربران و حق آنها برای دسترسی نادیده گرفته شده با تناقض‌گویی‌هایی مسئولان بعید نیست که خاموشی دیجیتال دائمی شود.