بایگانی مطالب : محیط زیست
ابزار نارضایتی شرکتکنندگان کاپ۲۹ از پیشنویس توافق
نمایندگان شرکتکننده در کنفرانس آب و هوایی سازمان ملل متحد (کاپ۲۹) از تازهترین پیشنویس توافق ابراز نارضایتی کردهاند.
ورود سامانه بارشی جدید از روز دوشنبه
رئیس مرکز ملی پیشبینی و مدیریت بحران مخاطرات وضع هوای سازمان هواشناسی از بارش پراکنده در برخی استانها و وزش باد نسبتا شدید در شرق کشور خبر داد.
هوای پایتخت در وضعیت «قابل قبول»
شرکت کنترل کیفیت هوای تهران اعلام کرد هم اکنون (جمعه، ۲ آذرماه) کیفیت هوای پایتخت در شرایط «قابل قبول» قرار دارد.
ماشینآلات سنگین در بستر زایندهرود؛ تهدید یا ضرورت؟
تردد کامیونها در بستر خشک زایندهرود برای آمادهسازی مسیر آب با مخالفتهای کارشناسان مواجه شده است
زندگی انسان در گرو حشرات
بیستوهشتم آبانماه سال ۱۴۰۳ سیامین نشست از سلسلهنشستهای عصر دوشنبههای مجله بخارا با همراهی مرکز مطالعات خاورمیانه و فصلنامه صنوبر به رونمایی از کتاب «ویز، نیش، گاز: حشرات به چه درد میخورند؟» با ترجمه «کاوه فیضاللهی» اختصاص داشت. در این نشست «علی دهباشی» سردبیر فصلنامه بخارا، «هلن عالیپناه» دانشیار ردهبندی حشرات، «رؤیا ارباب تفتی» استادیار حشرهشناسی کشاورزی، «کاوه فیضاللهی» مترجم سخنرانی کردند. کارگاه نقاشی «علی نورپور» تصویرگر این کتاب و مدرس دانشگاه معماری و هنر پارس از دیگر بخشهای این نشست بود.
کاپ ۲۹؛ نمایش آشفتگی یا امید؟
اگر بخواهم بیستونهمین اجلاس کنوانسیون تغییراقلیم (کاپ ۲۹) در باکو را در یک کلمه خلاصه کنم، آن کلمه «آنتروپی» یا همان آشفتگی خواهد بود. این مفهوم که از ترمودینامیک وام گرفته شده است، تعادل ظریف بین نظم و بینظمی را توصیف میکند؛ اصلی که بر سیستمهای طبیعی و انسانی حاکم است. یک اکوسیستم هیچگاه ساکن و بیحرکت نیست، چیزی که مذاکرات اقلیمی هم بسیار شبیه به آن است. یعنی دائماً در حال تکامل است، خود را با شرایط تطبیق میدهد و دوباره پیکربندی خود را میکند. یک اجلاس هم بهشکلی ارگانیک و البته عجیب و غریب مانند یک اکوسیستم درست همین کار را میکند؛ چراکه اجلاسی شبیه به کاپ ۲۹ نیز یک گردهمایی آشفته از صداها، علایق و دیدگاههای مختلف است که درعینحال یکپارچه هم هست.
رونمایی از پوستر بیستودومین نمایشگاه بینالمللی محیطزیست
همزمان با اولین نشست خبری معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان حفاظت محیط زیست صورت گرفت؛
صعود سیمرغ، سقوط طبیعت
هشت سال قبل که طرح «سیمرغ کوههای ایران» توسط فدراسیون کوهنوردی به تصویب رسید، بهنظر نمیآمد این طرح میتواند در سالهای بعد مشکلاتی برای محیطزیست بهبار آورد. براساس این طرح، هر کس که صعود به ۳۱ قله بلند در ۳۱ استان کشور را انجام دهد، نشان سیمرغ میگیرد. اما این طرح که در ابتدا برای شناساندن قلههای کمتردیدهشده به کوهنوردان حرفهای بود، در سالهای اخیر به امری تجاری بدل شده است و به شیوهنامه آن عمل نمیشود. براساس شیوهنامه، گروههای کوهنوردی باید در قالب ۱۲نفره به صعود میپرداختند، اما در حال حاضر گروههایی چند صد نفره به قلههای بکر میروند که بهگفته دو عضو مستعفی این طرح، این کار تنها باعث نابودی محیطزیست شده و عملاً کمکی به اقتصاد جامعه محلی و گردشگری نکرده است.
خوزستان؛ سیاهی بیشتر و هوای کمتر
مشخص نیست لاستیک سوزاندهاند یا زباله! شاید هم مزارع نیشکر یا زمینهای کشاورزی را آتش زدهاند؛ تنها دود سیاه است که به چشم میخورد. دودی که وارد ساختمانهای نیمهتمام میشود، از میان درها و پنجرههای نصبنشده عبور میکند و پیش میرود. اندکی جلوتر اهالی پرده را کشیده و پنجرهها را بستهاند. دود اما پس از تماس با شیشه از لای درزها جلو میرود، روی میز، پرده و ریه ساکنان خانه مینشیند و لایه سیاهی بهجای میگذارد. فرق نمیکند آبان باشد یا دی، فروردین باشد یا مرداد، اهوازیها و سایر خوزستانیها همه فصلها و ماههای سال با آلودگی دستبهگریبانند. نقشه ایران بارها توسط کاربران شبکههای اجتماعی برای همدلی با مردم خوزستان و آلودگی و سیاهی که بر جان و مال آنها مینشیند، سیاه شده اما خوزستان رنگ سفیدی به خود ندیده است. آنها چند سال پیش در انتخابات ریاستجمهوری زمان سخنرانی «حسن روحانی» خطاب به او شعار دادند «ما که هوا نداریم، ولی هواتو داریم». حسن روحانی رئیسجمهور شد،اما نه او و نه سایر رؤسای جمهوری پیش و پس از او هوای خوزستانیها را چندان که شایسته مردم این استان بود، نداشتند و ندارند.
شهرداریها، متهم ردیف اول پسماند در مازندران
فرار شهرداریهای مازندران برای سرمایهگذاریهای زیرساختی در جهت حل مشکل پسماند این خطه از شمال کشور بهبهانه ناتوانی در جذب اعتبارهای ملی، مشکل زباله در این استان را به مرحلهای از بحران رساند که سایتهایی همانند انجیلسی بابل و عمارت آمل بر مدار تعطیلی قرار گرفتند. به باور صاحبنظران درصورت سرمایهگذاریهای زیرساختی سالهای گذشته توسط شهرداریها و بخش خصوصی ابرچالش پسماند مازندران که بعد از تعطیلی سایت زباله عمارت آمل وارد مرحله حادی شده است،قابل مدیریت بود.
