بایگانی مطالب: فرهنگ

یادمان غریب پدر نثر فارسی

با وجود گذشت نزدیک به هزار سال از نگارش «تاریخ بیهقی»، یاد «ابوالفضل بیهقی» چنانکه باید، در زادگاهش زنده نیست. بنای یادمان او در روستای «حارث‌آباد» بیست سال است که نیمه‌تمام رها شده، اما هم‌زمان گروهی از پژوهشگران و دوستداران زبان فارسی تلاش کرده‌اند با برگزاری مراسمی در روز بیهقی، اول آبان، در کنار همین بنای نیمه‌کاره در حارث‌آباد، یاد نویسنده‌ بزرگ نثر فارسی را زنده نگه دارند. «مهدی سیدی‌فَرُّخَد»، پژوهشگر تاریخ بیهقی، از جمله افرادی است که سال‌ها بر روی نسخه‌های خطی این اثر کار کرده و حالا از ضرورت توجه دوباره به میراث بیهقی می‌گوید: «اهل قلم و سواد باید بیهقی را بخوانند و با آن آشنا شوند. هر کس قلم به دست می‌گیرد، باید بداند پشتوانه‌ زبان فارسی در نثر، از او آغاز می‌شود.»

فروغ و تیرگی زن

تداوم یک نظام نمادین از اسطوره تا سیاست امروز

زنان کویر، طلایه‌داران امید

به‌بهانه دو دستاورد بین‌المللی کرمانی‌ها

در میانه میدان، مراقبتی فمینیستی

مروری بر کتاب «شعاع؛ میدان تحریر، برداشت دوم»

شعر؛ شهر بی‌دفاع

آنچه سلبریتی‌ها بر سر ادبیات می‌آورند

نامزدهای پانزدهمین دوره جوایز ایسفا اعلام شد

به گزارش روابط عمومی جوایز ایسفا، نامزدهای پانزدهمین دوره‌ی جوایز آکادمی فیلم کوتاه ایران (جوایز ایسفا) در ۹ رشته به شرح زیر است:

سینمای بی‌خط جامعه بی‌صدا

مرگ در حضور دیگران

یک ماه پیش که وزیر فرهنگ و ارشاد از هنرمندان خارج از کشور دعوت کرد تا به ایران بازگردند، بیش از بیست سال از ساخت آخرین فیلم «ناصر تقوایی» که حتی از ایران هم نرفته بود، می‌گذشت. او که در ایران مانده بود و «هنرمند خارج‌نشین» نام نمی‌گرفت، بعد از «کاغذ بی‌خط» نتوانست فیلم بسازد و تا پایان عمرش هم دلیل توقف «چای تلخ» و «زنگی و رومی» که آخرین فیلم‌هایش بودند را نفهمید و می‌گفت «من مطمئنم کم‌کاری نکردم». ترجیح داد در سکوت و انزوا بماند و فیلمسازی را که شیفته‌اش بود، به خاطراتش بسپارد. با رقم‌خوردن مرگش در روز بیست‌ودوم مهرماه در یکی از بیمارستان‌های تهران، بعد از مرگ «داریوش مهرجویی»، «ابراهیم گلستان»، «فرخ غفاری» و…، یکی دیگر از آخرین بازماندگان نسل سینمای موج نو ایران هم از دست رفت. اگرچه که او همان بیست سال پیش و پس از سال‌ها دور ماندن از سینما از دست رفته بود.

وفای «مرضیه وفامهر»

وقتی هنرمند در هم می‌شکند

«ناصر تقوایی» سال‌های زیادی بیکاری کشید و طبعا نسبت به هم‌نسلانش کمتر فیلم ساخت اما خودش می‌گفت من فیلم کم ساختم اما فیلم بد نساختم و درست هم می‌گفت.