بایگانی مطالب: زنان افتخارآفرین
از ریاست انجمن جامعهشناسی تا بازتعریف سلامت و برابری
شیرین احمدنیا نخستین زنی است که در تاریخ معاصر ایران، ریاست انجمن جامعهشناسی را برعهده گرفته است. دانشیار جامعهشناسی دانشگاه علامه طباطبایی و مدیر گروههای «جامعهشناسی پزشکی و سلامت» و «مطالعات زنان»، سالهاست با پژوهش و تدریس، مرزهای جنسیتی را در حوزه علمی و مدیریتی شکسته و صدای زنان را در سیاستگذاریهای اجتماعی به گوش مسئولان رسانده است. مسیر پیشگامانه او نشان میدهد که سلامت زنان تنها یک دغدغه پزشکی نیست و با عدالت اجتماعی، سیاستهای فرهنگی و اقتصادی و مشارکت مدنی پیوند دارد.
توفیق زنانه
«خانم هیچ میدانی شما میشوی اولین زن کاریکاتوریست مطبوعاتی ایران؟» پروین کرمانی آنقدر جوان بود که به این جمله «حسن توفیق»، صاحبامتیاز مجله طنز «توفیق»، فکر نمیکرد. بعدها که رسانهها برای مصاحبه و گفتوگو سراغش میرفتند این جمله را تکرار میکردند و آنجا بود که متوجه شد واقعاً اولین زن کاریکاتوریست مطبوعات است. متولد سال ۱۳۲۹ است. بعد از توفیق با مجلات دیگر از جمله «گلآقا» و «زن روز» کار کرد. آنطور که خودش میگوید سبککاری «کامبیز درمبخش» را دنبال میکند و پیرو استفاده از خطوط کم در طراحی است. پروین کرمانی را در جشنواره کاریکاتور باجنیوزها ملاقات کردم. این دیدار به یک گفتوگو ختم شد تا از مسیری که طی کرده و دلیل سالهای دورشدن از کاریکاتور بگوید.
روزهای طلایی زنان ورزشکار ایران
درخشش زنان ورزشکار ایران در ماههای اخیر با کسب مدالها، ثبت رکوردها و بهدستآوردن موفقیتهای بینالمللی، برگ تازهای در تاریخ ورزش کشور رقم زد؛ درخششی که نشان داد زنان ورزشکار ایرانزمین تا چه اندازه میتوانند افتخارآفرین باشند و اگر شرایط مناسبتری برای آنها فراهم شود، بیتردید شاهد موفقیتهای بیشتر زنان ورزشکار ایرانزمین خواهیم بود. نگاهی به موفقیتهای زنان ورزشکار ایران طی هفتههای اخیر داریم.
زنان کویر، طلایهداران امید
بهبهانه دو دستاورد بینالمللی کرمانیها
زنان «گوجینو» زندگی را به کویر برگرداندند
زنانی که هنر گذشته مادرانشان را احیا کردند تا بخشی از مبلغ آن را به حفظ و احیای قناتهای روستاهایشان اختصاص دهند و چهار سال برای ثابت کردن نیتشان به مردان روستا تلاش کردهاند، حالا یکی از دلایل جهانی شدن نام روستای شفیعآباد شدهاند و فقط یک چیز میخواهند: «حفظ و احیای قناتها برای ادامه زندگی و زایش امید».
«رمیاران حیاتوحش» برنده جایزه «محیطبان بینالمللی»
موسسه «رمیاران حیاتوحش» در کنگره جهانی حفاظت 2025 توانست جایزه «محیطبان بینالمللی»(IUCN WCPA International Ranger Awards) را برای اولین بار برای «ایران» و «خاورمیانه» کسب کند.
«مری برانکو» علیه بیماریهای خودایمنی
|پیام ما| «مری برانکو» روز گذشته بههمراه «شیمون ساکاگوچی» و «فرد رامزدل»، از سوی کمیته نوبل بهدلیل تحقیقات و کشف خود در حوزه ایمنی محیطی بهعنوان برندگان جایزه نوبل سال ۲۰۲۵ معرفی شدند. کمیته نوبل اعلام کرد این کشفها برای درک نحوه عملکرد سیستم ایمنی و جلوگیری از توسعه بیماریهای خودایمنی تعیینکننده بوده است. برانکو چهاردهمین زنی است که موفق به دریافت جایزه نوبل پزشکی میشود.
زنان در جادههای بیپایان
جادههای بیپایان، کامیونهای غولآسا و مردانی که ساعتها پشت فرمان مینشینند؛ این تصویر کلاسیک از صنعت حملونقل در ایران دیگر متعلق به گذشته است. امروزه، زنان ایرانی، مرزهای سنتی را در هم شکستهاند و قدم به عرصههایی گذاشتهاند که روزی به طور انحصاری در اختیار مردان بود. سمانه مهری، عضو کانون زنان بازرگان و مؤسس شرکت حملونقل بینالمللی پارت اسپید پاسارگاد، یکی از این زنان پیشگام است. او نهتنها در این صنعت مردانه جای خود را تثبیت کرده، بلکه به الگویی تبدیل شده که نشان میدهد هیچ مرزی برای موفقیت وجود ندارد. از چالشهای ورود به این صنعت تا تعادل بین کار و خانواده، از نقش زنان در اقتصاد تا تحولات صنعت حملونقل، سمانه مهری داستانی دارد که نهتنها الهامبخش است، بلکه روایتی است از تغییر و تحول در صنعتی که روزی به طور کامل در اختیار مردان بود. او در گفتوگو با «پیام ما» از تجربیاتش میگوید؛ از روزهای سخت شروع کار تا لحظاتی که به موفقیتهای بزرگ دستیافته.
چشم در چشم نهنگها و دلفینها
«بارها پیش آمد که هنگام حرکت بهسمت دریا، دریابانی ساعت ۵ صبح لب ساحل حاضر میشد و ورود زنان به دریا را ممنوع اعلام میکرد. آنها از ما مدارک ورود به دریا و مدارک هویتی میخواستند و کوچکترین آگاهی درباره کار ما نداشتند». این جمله یکی از توصیفهای «نازنین محسنیان» محقق پستانداران دریایی است. او که از مهر ۱۳۸۹ همکاری تحقیقاتیاش با مؤسسه «طرح سرزمین» را آغاز کرده، به بسیاری از جزیرههای خلیجفارس برای ثبت رفتارهای جانوران دریایی بهویژه دلفینها سفر کرده اما بهدلیل زن بودن تاکنون اجازه ورود به جزیره «فارور» را نیافته است! این متخصص ۳۸ساله که تحصیلات خود را در رشته «زیستشناسی دریا» در مقطع کارشناسی و «اکولوژی دریا» در مقطع کارشناسی ارشد سپری کرده است، توصیفهای دیگری هم از سختی کار یک اکولوژیست زن و کار در دریا دارد. از همه روزهایی که از صبح تا شب باید روی قایق مینشسته و به آب خیره میشده تا هر حرکت جنبندهای را ثبت و ضبط کند، اما حواسش همچنان باید جمع میبود که مبادا در چنین وضعیتی مشکلی برای پروژه ایجاد نشود. محسنیان میگوید: «پس از اتفاقاتی که برای کارشناسان محیطزیست افتاد، این سختگیریها بیشتر هم شد، تا جایی که حتی وقتی از دریا بازمیگشتیم، دریابانی در ساحل میایستاد و همواره سؤال داشت که چه میکنیم!» گفتوگو با این متخصص فقط به مشکلات حضور زنان در دریا برای پژوهشهای مرتبط با جانوران نیست، به نبود امکانات و عقب افتادن تجهیزات محیطزیست ایران از کشورهای عربی اشاره دارد وقتی میگوید: «واقعیت این است که ما در این حوزه از تجهیزات و امکانات بسیار محدودی در مقایسه با سایر کشورهای حاشیه خلیج فارس و دریای عمان برخورداریم. همچنین، از کشورهای اطراف مانند هند، پاکستان، سریلانکا و کشورهای عربی از لحاظ امکانات پژوهشی بسیار عقبتر هستیم. آنها تحریم نیستند و میتوانند کارهای پیشرفتهتری در زمینه پژوهشهای مربوط به پستانداران دریایی انجام دهند. بهعلاوه گشتهای دریایی بهشدت پرهزینه هستند. قایق مناسب، سوخت موردنیاز و تجهیزات ضروری، همه این تجهیزات باید ضدآب باشند؛ همگی هزینهها را افزایش میدهد.» مشروح این گفتوگو را در ادامه میخوانید.
اینجا هر زخم یک قصه دارد
اینجا کارگاه ساخت مصنوعات بتنی طرح چوب در اشکال مختلف باربیکیو، آبنما، میز و صندلی، آلاچیق، نرده، المانسازی، زیباسازی نمای درون و بیرون ساختمان و دیزاین حیاط خانههاست؛ در ساحلی دور از هیاهوی اقیانوس زندگی شهری در محوطهای محصور شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر. در این کارگاه سیمای ۴۰ زن آسیبدیده ناشی از سیلی اعتیاد و شرارههای خانمانسوز آن -برای امرار معاش روزانه- میسوزد.
