وزارت جهاد کشاورزی به‌عنوان یک دستگاه اجرایی «مصرف‌کنندۀ منابع طبیعی» و متولی تأمین «امنیت غذایی»، نمی‌تواند در زمینۀ حفظ منابع طبیعی نقش جدی و مؤثری داشته باشد و بهتر است که بخش منابع طبیعی مستقل شده و از بدنۀ وزارت جهاد کشاورزی جدا شود.

اقتصادی‎‌کردن حفاظت از تنوع‌زيستی، ارزش‌گذاری اقتصادی محیط‌زیست برای حل مشکلات و همچنین حفاظت و بهره‌برداری پایدار از محیط‌زیست، از جمله مواردی است که می‌تواند وضعیت محیط‌زیست، خصوصاً حوزۀ طبیعی را بهتر کند.

تغییر اقلیم و گرمایش زمین، تنها‌ محیط‌زیست و منابع طبیعی را درگیر نمی‌کند، بلکه بر بیماری‌های نوپدید و تسریع آن‌ها در کشورهای مختلف هم تأثیر می‌گذارد. تجربۀ کرونا به ما نشان داد، در دنیای امروز یک بیماری و اپیدمی مختص یک کشور نیست و افزایش ارتباطات در زمان حاضر، به شیوع آن‌ها در کشورهای مختلف منجر می‌شود. اما درحال‌حاضر، محققان با بررسی تغییر اوضاع اقلیمی یافته‌اند، این تغییرات در بروز بیماری‌ها مؤثرند. بیش از نیمی از بیماری‌های انسانی مانند تب دنگی، هپاتیت، ذات‌الریه، مالاریا و زیکا، می‌تواند در اثر تغییر اوضاع اقلیمی، تشدید شود. گروهی از محققان دانشگاه هاوایی در مانوا آمریکا، در نشریۀ «نیچر کلایمت چنج» تحقیقی را منتشر کرده‌اند که به نمونه‌های تجربی دربارۀ ۱۰ مخاطرۀ اقلیمی حساس به انتشار گازهای گلخانه‌ای در بروز بیماری‌های عفونی شناخته‌شدۀ انسانی، پرداختند. این مخاطرات شامل گرمایش زمین، خشکسالی، موج گرما، حریق جنگلی، بارش شدید، سیل، توفان، بالاآمدن سطح آب دریاها، تغییرات بیوشیمیایی اقیانوس‌ها و تغییر پوشش خشکی است. این تحقیق نشان داد، گرمایش زمین، بارش، سیل، خشکسالی، توفان، تغییر پوشش خشکی، تغییر اقلیم اقیانوسی، آتش‌سوزی جنگل‌ها، موج گرما و تغییر سطح آب دریاها، بر بیماری های عفونی ناشی از ویروس‌ها، باکتری‌ها، حیوانات، قارچ‌ها، تک‌یاخته‌ها، گیاهان و کرومیست‌ها تأثیر گذاشته است. انتقال بیماری‌های عفونی، عمدتاً از طریق ناقل‌ها بوده است، اگرچه نمونه‌های موردی نیز از موارد انتقال آبی، هوازی، تماس مستقیم و از طریق غذا یافت شد. در نهایت این مطالعه نشان داد، بیش از ۵۸ درصد یا ۲۱۸ مورد از ۳۷۵ مورد بیماری انسانی، دست‌کم تحت‌تأثیر یک مخاطرۀ اقلیمی از طریق ۱ هزار و ۶ مسیر منحصربه‌فرد بوده است.

|پیام ما| بخشی از منطقۀ حفاظت‌شدۀ «دنا» به مساحت ۶۷ هزار هکتار و «پارک ملی دنا» با مساحت ۳۵ هزار هکتار، در میان مرز دو استان کهگیلویه‌وبویراحمد و اصفهان قرار گرفته است. از سال ۱۳۶۹، مدیریت حفاظت محیط‌زیست این منطقه، به استان کهگیلویه‌وبویراحمد واگذار شد، اما در سال‌های اخیر، مسئولان استان اصفهان با ارائۀ طرحی، مدیریت دوطرفه را برای این منطقه پیشنهاد دادند؛ طرحی که اعتراض متعدد محلی‌ها و انتقاد کارشناسان را در پی داشت. کارشناسان می‌گویند، در صورت عملی‌شدن این طرح، علاوه‌بر مشکلات حقوقی به‌ویژه در تعقیب متخلفان محیط‌زیستی، سدسازی و انتقال آب از دنا نیز، دور از ذهن نخواهد بود. آن‌ها معتقدند، سدسازی در این منطقه، به ازبین‌رفتن اکوسیستم آن و به‌خطرافتادن زیست جانوری منجر خواهد شد. در متن زیر، دو تن از کارشناسان حوزۀ شهرسازی و آب، دربارۀ اشکالات اجتماعی و محیط‌زیستی این طرح گفته‌اند.

«پیام ما»: «چه خاطره‌ای از گزارش‌هایی که نوشته‌ای‌، مصاحبه‌هایی که گرفته‌ای، سفرهایی که رفته‌ای داری که بخواهی آن را با بقیه به اشتراک بگذاری؟» این پرسش را با گروهی از خبرنگاران محیط‌زیست در میان گذاشتیم؛ برخی به‌دلیل مشغله نتوانستند به ما پاسخ دهند و گروهی هم حاضر به نوشتن شدند. در پروندۀ «روز خبرنگار»، نگاهی داریم به این خاطرات!