معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان حفاظت محیط زیست با اشاره به پیامدهای ویرانگر جنگ بر محیط‌زیست، از انتشار کربن معادل ردپای ۶۰ کشور و ناکارآمدی نهادهای بین‌المللی در قبال تخریب‌های زیست‌محیطی جنگ‌ها انتقاد کرد و خواستار توجه جدی به حقوق محیط‌زیست در بحران‌های جهانی شد.

سال پیش‌رو، سال جهاد تجدیدپذیرهاست. در شرایطی کشور در میانه دو جنگ قرار داشت ۳ هزار مگاوات نیروگاه تجدیدپذیر وارد مدار شد، این عدد دوبرابر میزانی است که قبل از دولت چهاردهم ایجاد شده و اکنون سازمان انرژی‌های تجدیدپذیر وعده ۱۱ هزار مگاوات نیروگاه خورشیدی تا پایان تابستان را داده است. وعده‌ای که البته صالحی، رئیس هیئت‌مدیره «انجمن ساتکا» آن را بیش از حد خوش‌بینانه می‌داند و معتقد است تا پیک تابستان نهایتاً هزار و ۶۰۰ تا ۲ هزار مگاوات دیگر به مجموع نیروگاه‌های تجدیدپذیر اضافه شود.

| پیام ما | درحالی‌که بخشی از زیرساخت‌ها و معیشت مردم در جریان جنگ آسیب‌دیده، شرکت‌های بزرگ صنعتی و معدنی که از گزند مستقیم درگیری‌ها مصون مانده‌اند، اکنون در موقعیتی قرار دارند که می‌توانند فراتر از نقش اقتصادی خود، به بازیگرانی مؤثر در بازسازی اجتماعی و تقویت تاب‌آوری جوامع محلی بدل شوند.

بهای اقلیمی جنگ علیه ایران برای اتمسفر زمین چقدر تمام شد؟ سنجش میزان انتشار کربن در چنین درگیری گسترده‌ای، فراتر از شمارش ساده تعداد موشک‌های شلیک‌شده یا تانکرهای منهدم‌شده است. اکنون این پرسش مطرح است که چگونه باید «کربنِ حاصل از نبرد» و «اختلال در چرخه‌های کلان انرژی» را مقایسه کرد؟ از یک سو، شعله‌های سرکش آتش در پالایشگاه‌ها و مصرف سرسام‌آور سوخت جت در جنگنده‌ها، حجم عظیمی از دی‌اکسیدکربن را روانه جو می‌کند؛ اما از سوی دیگر، توقف اجباری غول‌های اقیانوس‌پیما در تنگه هرمز و جابه‌جایی‌های جمعیتی، پارامترهایی هستند که محاسبات آلایندگی را با چالش روبرو می‌کنند. اما آیا سکونِ اجباریِ بخشی از صنعت، واقعاً به معنای کاهش انتشار است یا تنها جرقه‌ای برای بازگشت به سوخت‌های کثیف‌تری چون زغال‌سنگ در گوشه‌ای دیگر از جهان؟ در میانه این میدانِ دودآلود، شناختِ متغیرهایی که گاه به‌صورت متناقض باعث کاهش یا جهشِ ناگهانی آلایندگی می‌شود، تنها راه برای فهم عمقِ فاجعه‌ای است که شاید سال‌ها پس از خاموشیِ جنگ، اثرات خود را در گرمایش جهانی نشان دهد.

حافظه اجتماعی تهران همچنان لبریز از صدای مهیب موشک‌هاست. با اینکه پایتخت و دیگر شهرهای کشور در آرامشی نسبی پس از آتش‌بس به سر می‌برند، جامعه همچنان آبستن بحران است. در این آشفتگی شماری از تشکل‌ها برای تاب‌آوری مردم تلاش می‌کنند تا مرهمی بر زخم‌های عمیق نشسته بر روح و روان جنگ‌زدگان و آسیب‌دیدگان بحران‌های برآمده از آن باشند. روز جمعه، ۲۸ فروردین، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران در همایشی با موضوع «نقش جوامع محلی در تقویت تاب‌آوری در شرایط جنگ و پساجنگ» به معرفی این تشکل‌ها پرداخت و کارشناسان و کنشگران از مهیانشدن زمینه‌های تاب‌آوری در شرایط امروز سخن گفتند.

مروری بر مسئولیت اجتماعی شرکت‌های حوزه انرژی در زمان جنگ