رنگ‌هایی که در دنیای مد و طراحی فشن به کار برده می‌شوند، اغلب بر مخاطب تأثیرات شگرفتی دارند. طراحان مد و فشن اغلب در زمان طراحی یا بنا به تجربیات خود و یا در کتاب‌ها مجلات و وب‌سایت‌ها دنبال راهی برای پیدا کردن روش منحصربه‌فرد خود هستند. این طراحان ممکن است پارچه‌ای را در نمایشگاه پارچه‌ای دیده باشند و این ایده را در استایل جدید و لباس جدید پیاده کنند. قبل از اینکه استایل‌های خیابانی و رنگارنگ شدن لباس‌های جوانان مسیر دنیای مد را تغییر دهد، همه بر آن بودند که تمامی تأثیرات اصلی بر روی فشن از مؤسسه‌های طراحی لباس و مد برمی‌آید. برای مثال، وقتی جوانان شروع به خرید از فروشگاه‌های دست‌دوم برای داشتن ترندها با مدهای جدید کردند؛ طراحان متوجه شدند که رنگ و شمایل کهنه‌نما می‌تواند اثر مثبتی در جذب آنها به دنیای فشن داشته باشد. ازاین‌رو، توجه به رنگ‌های به‌اصطلاح شسته و رنگ‌ورورفته می‌تواند پر طرف‌دار شود.

|پیام‌ما| برنامه‌های کاهش محرومیت در چهاردهه گذشته در کشور به‌صورت مستمر اجرا شده و در برخی حوزه‌ها، مانند توسعه زیرساخت‌ها و بهبود امکانات زندگی، پیشرفت‌های چشمگیری نیز به‌دست آمده است. بااین‌حال، این اقدامات به‌صورت متوازن و متناسب با شرایط مناطق مختلف انجام نگرفته و همچنان برخی مناطق با محرومیت شدید مواجه‌اند. مرکز پژوهش‌های مجلس در گزارشی که به بررسی ابعاد «محرومیت‌زدایی» در بودجه ۱۴۰۴ ارائه داده است، با بیان این مطالب عنوان می‌کند که اقدامات محرومیت‌زدایی در کشور عمدتاً ماهیت عمرانی دارد و دولت متولی تأمین منابع آن است. ازاین‌رو، قوانین بودجه مهمترین سند برنامه‌ریزی سالانه در این حوزه محسوب می‌شود. این گزارش با تمرکز بر بررسی اعتبارات محرومیت‌زدایی در لایحه بودجه ۱۴۰۴ وضعیت کنونی محرومیت در کشور، منابع مصوب، توزیع استانی اعتبارات و چالش‌های موجود را نیز بررسی می‌کند. در این لایحه، ۱۶۵ هزار میلیارد تومان برای محرومیت‌زدایی در نظر گرفته شده که نسبت به قانون بودجه ۱۴۰۳ رشد حدود ۸۰ درصدی داشته است. بااین‌حال، عملکرد بودجه در سال‌های گذشته نشان‌می‌دهد میزان تخصیص این اعتبارات معمولاً کمتر از ۵۰ درصد بوده است. همچنین، توزیع استانی اعتبارات همچنان فاقد شفافیت و توازن کافی است و متناسب با وضعیت واقعی محرومیت مناطق مختلف کشور تنظیم نشده است. براساس آخرین فهرست رسمی مناطق محروم کشور، مصوب سال ۱۳۸۸، ۷۵ درصد از پهنه جغرافیایی کشور به‌عنوان مناطق محروم شناسایی شده‌است که به‌خوبی گویای آن است که توزیع استانی اعتبارات براساس چنین اطلاعاتی مبتنی‌بر واقعیت‌ها نیست. این گزارش همچنین می‌گوید الزام استفاده از شاخص فقر چندبعدی برای توزیع بخش کوچکی از منابع محرومیت‌زدایی، نقطه قوت این اعتبارات در لایحه بودجه ۱۴۰۴ است.

|پیام ما| درخت کهنسال در چندقدمی عالی‌قاپو در خیابان سپه روی زمین افتاده است و زیر تیغ اره‌ برقی قطعه‌قطعه می‌شود. شهرداری با بهانه اینکه درخت کهنسال خطر شکستن و واژگون شدن دارد، آن را از منتهی‌الیه بدنه قطع و ادعا کرده است به‌جای آن درخت جدیدی خواهد کاشت. همین اظهارات کافی است تا مشخص شود مدیران شهری تا چه اندازه به اهمیت میراث تاریخی و طبیعی اشراف دارند و با اصول و ضوابط حفظ درختان کهنسال به‌عنوان یک میراث ارزشمند بیگانه‌اند.

|پیام‌ما| درحالی‌که ساخت بندر فاو در عراق به‌عنوان تهدیدی برای حمل‌ونقل کانتینری بنادر جنوب ایران به حساب می‌آمد، حالا عراق طرحی قدیمی و فراموش‌شده را از بایگانی‌های دولت بیرون کشیده است تا به‌عنوان مکلف این بندر در توسعه حمل‌ونقل چندوجهی، بتواند این کشور را به کریدوری مهم در منطقه تبدیل کند. مرکز پژوهش‌های اتاق ایران در گزارشی از این طرح، موسوم به «جاده توسعه» می‌گوید این پروژه می‌تواند با اتصال راه‌آهن شلمچه-بصره، سهم ایران را در شبکه حمل‌ونقل منطقه‌های تقویت و فرصت‌هایی برای افزایش ترانزیت کالا ایجاد کند؛ هرچند برخی نگرانی‌ها درباره کاهش سهم ایران در ترانزیت منطقه‌ای وجود دارد.»

انتخاب رنگ‌ها در طراحی مد نه‌تنها بر ظاهر لباس‌ها، بلکه بر روحیه جامعه، هنجارهای اجتماعی و تعاملات روزمره افراد تأثیرگذار است

درحالی‌که اصفهان خود را برای میزبانی از ۱۳۰ شهر تاریخی جهان در سال ۲۰۲۷ آماده می‌کند و هم‌زمان مساجد تاریخی و حتی معاصر این شهر و کشور در حال ثبت ملی و جهانی هستند، اخیراً خبری منتشر شد مبنی‌بر تخریب مسجد سیچان، یکی از مساجد قدیمی و شناخته‌شده در جنوب شهر. این اقدام که به‌دنبال درخواست هیئت‌امنای مسجد و شهرداری منطقه پنج اصفهان برای نوسازی و بازگشایی معبر صورت گرفت، بدون استعلام از اداره‌کل میراث‌فرهنگی استان اصفهان انجام شد. این درحالی‌است که «حسین کارگر»، مدیر منطقه پنج شهرداری اصفهان که به دستور او این مسجد تخریب‌ شده، طی بیانیه‌ای به‌صراحت اعلام کرد: «مسجد سیچان تاکنون در فهرست آثار ملی کشور ثبت‌ نشده و از منظر میراث فرهنگی، هیچ‌گونه ارزش تاریخی ندارد.» اما آیا این بدان معناست که باید یک بنای ارزشمند فرهنگی و هویتی به‌راحتی تخریب شود؟ چگونه این بنا که فراتر از کارکرد عبادی خود، به‌عنوان یک نماد فرهنگی، معنوی و زیباشناختی برای اصفهان و مردم این محله شناخته می‌شد، در اقدامی جنجالی تخریب می‌شود؟ در شرایطی که اصفهان به‌عنوان شهری با هویت غنی و میراث جهانی شناخته می‌شود، چنین اقدامی باعث ایجاد سؤالات زیادی درباره سیاست‌های شهری و نحوه مدیریت میراث فرهنگی در این شهر شده است. چگونه در شهری که میزبان نشست‌های بین‌المللی میراث فرهنگی است، این تخریب رخ می‌دهد؟