دستیابی به تاب آوری شهری نیازمند تاب آوری در سطوح و مقیاس های بزرگ و خرد است. شهرهای تاب آوری در زمینه ملی و کشوری و در مقیاس های بزرگتر در حوزه های جغرافیایی بزرگتر و حتی جهانی معنا پیدا می کنند بسیاری بحران های منطقه ای و جهانی می توانند بر تاب آوری شهرها و حتی مناطق شهری تاثیر زیادی داشته باشند.

زمانی که تصمیماتی در حوزه شهرسازی و معماری گرفته می شود عموما تصمیم گیران و تصمیم سازان این حوزه از وزارت راه و شهرسازی (و مسکن سابق) تا وزارت خانه های کشور و نیرو، عمدتا به پاسخگویی به نیازهای مقطعی و آنی می پردازند و در زمان بروز بحران نیز به پاسخگویی به شرایط بوجود آمده ازهمان بحران ها و نیازهای مرتبط پرداخته و بنابراین همواره وضعیت در حالت انفعالی و واکنشی باقی می ماندو از کنش های آگاهانه در جهت تاب آوری و پایداری خبری نیست. هرچند برای مخاطبین بین المللی ممکن است اشاره هایی در یک سری اسناد خاص و مقالات و ارایه های کنفرانسی توسط اساتید باشد ولی آنچه اهمیت دارد التزام عملی به آماده سازی و حرکت به سوی تاب آوری و پایداری از طریق جهت گیری ها و اقدامات توسعه است. از این رو است که گفتمان حوزه معماری و ساخت و ساز ایران در تمام ابعاد خود شدیدا نیازمند بازنگری در حوزه تاب آوری و توسعه پایدار است. در شرایطی که چالش هایی چون تامین انرژی و سوخت، امار بالای مرگ ومیر در جاده ها و هزینه های روز افزون بر دوش دولت ها فشار می آورند. یکی از راهکارهایی کاهش هزینه هایی دولت ها، اقداماتی کم هزینه تر از پروژه های سنگین و گران عمرانی است. در دنیای امروز ، کشورهای پیشرفته ، دست به اقدامات گسترده اما کم هزینه ای مانند احیا حوزه های طبیعی اعم از سبز و آبی، و استفاده از راه حل های طبیعت محور مانند جایگزینی سطوح بتنی و. سنگفرش با سطوح طبیعی هستند. این اقدامات نه تنها در حوزه های شهری بلکه در مقیاس کشوری نیز اهمیت زیادی دارد. ضرورت این اقدامات در حوزه های شهری و عرصه های عمومی، و حتی بازگرداندن پارک ها و کناره های رودها به حالت طبیعی و اولیه خود، که طی چند دهه اخیر در تمام کشورها از سئول در کره جنوبی تا بارسلون اسپانیا تا هندوستان و برزیل انجام شده و اخیرا سرعت گرفته است که تبدیل به مهمترین اقدام شهرداری ها در کل جهان گردیده است. اما این اقدامات محدود به شهرها نیستند، جاده های بین شهری فرصتی برای به کارگیری این اصول در راستای تاب آوری ملی هستند. آزادراههای متعدد سراسر کشور به راحتی می توانستند در طی چند دهه بهره برداری با کاشت درختانی بومی در حاشیه خود به فرصتی برای کاهش دما و احیا محیطی، که منجر به کاهش تصادفات و آسیب های روانی و جسمی رانندگان هم می شد ، به نمونه ای موفق از تاب آوری ملی تبدیل شوند. مطالعات ادراکی و روان شناختی محیطی اثبات کرده اند وجود درختان در طرفین جاده ها می تواند به کاهش سرعت و رفتارهای مخاطره آمیز کمک کرده و آسیب های مالی و جانی ناشی از تصادفات را کاهش دهند. علاوه برای حریم راهها، فرصتی بی نظیر یرای احیای پوشش های گیاهی بومی در هر منطقه و ارتقا تاب آوری زیست محیطی نیز هستند که می توانند به تاب آوری محلی وبومی هر منطقه نیز کمک بسزایی بنمایند.

یادگیری از راه حل های طبیعت محور،فرصتی است که از درس آموخته ها وروش های رایج در سایر کشورها استفاده کنیم، کاری که در نهایت به نفع تاب آوری ملی و شهری و نجان طبیعت ایران و توسعه پایدار و نیز صرفه جویی اقتصادی می شود. (در یادداشت های بعدی به چند و چون و مثال های عملیاتی این اقدامات خواهم پرداخت)