نابرابری در حوزه‌ سلامت، مسئله‌ای پیچیده و چندبعدی است. تفاوت‌های عظیم اجتماعی-اقتصادی در امید به زندگی و مرگ‌ومیر نوزادان دیده می‌شود و همچنین، نابرابری‌های نژادی، برای مثال در حوزه‌ زایمان و بیماری‌های روانی، وجود دارد. این تفاوت‌ها و دیگر شکاف‌ها از جمله در زمینه‌ ناتوانی جسمی نیز به‌صورت جغرافیایی قابل‌ردیابی هستند. 

دوره پنج‌ساله مورد بررسی در این مطالعه که توسط دانشگاه لیورپول و آژانس نظارت بر داروها و محصولات سلامت (MHRA) انجام شده، لزوماً یک دوره‌ی نمونه و قابل‌تعمیم نیست. همچنین نحوه‌ی توزیع بودجه مشخص نیست. اما به‌رغم در نظر گرفتن این ملاحظات نیز به سختی می‌توان توضیحی خوش‌بینانه برای این حقیقت یافت که ۶۷ درصد آزمایش‌های بیشتری در حوزه‌ی سلامت مردان نسبت به سلامت زنان انجام شده‌ است. این فاصله در ورودی‌های پژوهشی می‌تواند به شکاف‌هایی در نتایج سلامت در آینده منجر شود.

 این موضوع زمانی ناامیدکننده‌تر می‌شود که بدانیم در سال‌های اخیر گام‌هایی برای رفع حذف زنان از تحقیقات سلامت برداشته شده است. برای چندین‌دهه، همان‌گونه‌که خانم کریادو پرز و دیگران مستند کرده‌اند، بسیاری از آزمایش‌های بالینی فقط روی مردان انجام می‌شد. پژوهشگران ترجیح می‌دادند از آنچه «پیچیدگی‌های سیستم تولید مثل زنان» -به‌ویژه بارداری- می‌دانستند، دوری کنند. هرچند امروزه کارشناسان این نگرانی‌ها در مورد تأثیر هورمون‌های زنانه بر نتایج را نادرست می‌دانند.

 ۹۰ درصد آزمایش‌های انجام‌شده در بریتانیا که در این مطالعه بررسی شده است، هر دو جنس را در بر می‌گیرد. نمی‌توان این موضوع را با شیوه‌های گذشته دقیقاً مقایسه کرد؛ زیرا داده‌ها به شیوه‌ مشابه پیش‌ازاین بررسی نشده‌اند. اما افزایش آگاهی نسبت به تفاوت اثر داروها بر زنان و مردان باعث شده است نهادهای ناظر و تأمین‌کنندگان بودجه، سیاست‌های خود را تغییر دهند. در ایالات متحده، از سال ۲۰۱۶ «مؤسسه‌ ملی سلامت» از محققان خواسته است جنسیت را به‌عنوان یک متغیر در نظر بگیرند. در بریتانیا نیز شورای تحقیقات پزشکی از سال ۲۰۲۲ قوانینش را تغییر داده است و ازآن‌پس انتظار می‌رود در آزمایش‌های حیوانی هر دو جنس لحاظ شوند؛ به‌جز در موارد محدودی مانند وقتی که بیماری مورد مطالعه مختص یک جنس خاص است.

کمبود تحقیقات پزشکی درباره‌ زنان باردار در دوران پاندمی کووید-۱۹ به‌وضوح نمایان شد؛ زمانی که بسیاری از زنان باردار واکسینه نشده بودند و شمار نگران‌کننده‌ای از آنها به بخش مراقبت‌های ویژه منتقل شدند. بی‌میلی برای آزمایش داروها روی زنان باردار اغلب با رسوایی «تالیدومید» در دهه‌ ۱۹۶۰ مرتبط دانسته می‌شود؛ زمانی که هزاران نوزاد بر اثر مصرف دارویی که به مادرانشان برای رفع تهوع صبحگاهی داده شده بود، آسیب دیدند. هرچند در آزمایش‌ها احتیاط قابل‌درک است، چه از جانب زنان باردار و چه پژوهشگران، کمبودی از زنان غیرباردار وجود ندارد. شکاف در تحقیقات مبتنی‌بر جنسیت، به سوگیری ضد زنانه اشاره دارد. وزرا، نهادهای تأمین مالی، بیمارستان‌ها و صنعت داروسازی همگی باید نگران این موضوع باشند.