حمایت سازمان محیط‌زیست ضامن سریالی شدن رهاسازی گوزن‌ قرمز

سازمان حفاظت محیط‌زیست تابه‌حال با صرف هزینه بالا، دست به احداث مراکز تکثیر در اسارت حیات‌وحش در سطح کشور زده است تا گونه‌های حمایتی را از خطر انقراض نجات دهد. این هزینه‌ها اعم از تأسیس ابنیه، محصور کردن مناطق با فنس‌کشی، تغذیه دستی، هزینه‌های پرسنلی و امثال آن است که در نوع خود هنگفت بود، اما به‌دلیل عدم رهاسازی نمونه­‌های تکثیریافته به طبیعت، عملاً این فعالیت به نتیجه غایی خود که ترمیم و احیای محیط‌زیست طبیعی است، دست نیافته و ابتر باقی مانده است.

ازاین‌رو، با شناسایی این کاستی به‌عنوان حلقه گمشده حفاظت از حیات‌وحش غنی ناحیه هیرکانی، پروژه بازوحشی‌سازی مرال هیرکانی در دانشکده منابع طبیعی و علوم دریایی دانشگاه تربیت مدرس در شهرستان نور آغاز شد که خوشبختانه با همکاری خوب و قابل تقدیر سازمان حفاظت محیط‌زیست کشور و اداره‌کل آن در استان مازندران همراه بود. در عین هزینه‌های قابل‌توجه تأسیس این سایت برای دانشکده، حضور سرکار خانم دکتر انصاری به‌عنوان رئیس سازمان به‌اتفاق معاون محیط طبیعی ایشان و حمایت معنوی این عزیزان از پروژه که در بازدید حضوری از سایت بازوحشی‌سازی مرال رخ داد، قوت قلبی برای ادامه این راه بود.

پروژه بازوحشی‌سازی برای مرال هیرکانی برای اولین‌بار در کشور به‌شکلی کاملاً علمی و با هدف استانداردسازی چهارچوب‌های اجرایی آن در دانشکده انجام شده است. نوبت اول پروژه وارد فاز نهایی خود شده و تا این لحظه که در ماه چهارم آن هستیم، نتایج بسیار خوبی عاید شده است. برای نوبت‌های بعدی نیز قرار است این فعالیت با آزادسازی تعداد بیشتری مرال در طبیعت بکر منطقه حفاظت‌شده البرز مرکزی که جنگل آموزشی دانشکده نیز در آن واقع شده، انجام شود. بنابراین، در برنامه است تا در نوبت‌های بعدی نیز گوزن‌های تطابق یافته با شرایط طبیعی پس از انتقال از سایت تکثیر سمسکنده به جنگل آموزشی تحقیقاتی دانشکده به وسعت تقریبی دو هزار هکتار منتقل شوند و پس از سازگاری نهایی با شرایط جدید به طبیعت بازگردند تا به ترمیم و احیای جمعیت ازدست‌رفته حیات‌وحش در منطقه کمک کنند. در کنار این فعالیت ارزشمند و نوآورانه، دانشگاه انتظار دارد سازمان حفاظت محیط‌زیست و دفاتر حیات‌وحش همکاری‌های لازم را با آنان داشته باشند تا تحقیقات و پروژه‌های محیط‌زیست طبیعی را به‌صورت کاربردی و با تمرکز بر حل مسائل موجود پیش ببرند. درحقیقت، این به‌معنی استفاده از توان علمی دانشگاه‌ها برای برون‌رفت از مسائل محیط‌زیستی است. از طرفی انتظار می‌رود سازمان محیط‌زیست از برنامه‌های تحقیقاتی در زمینه حفظ گونه‌های شاخص و کلیدی از خطر انقراض حمایت کند. آموزش‌های مناسب برای تغییر نگرش و رفتار دانشجویان در حمایت از محیط‌زیست همواره برعهده دانشگاه و نظام آموزش‌عالی کشور است. در کنار آن سازمان‌های اجرایی به‌عنوان بخش اجرا نقش محوری و کلیدی در تکمیل این فرایند را دارند. در پروژه‌هایی مانند بازوحشی‌سازی مرال، انتظار می‌رود با تشکیل کمیته ویژه‌­ای از مسئولین دانشگاه و مدیران سازمان محیط‌زیست این برنامه در افق بلندمدت فعالیت‌های تحت حمایت سازمان قرار گیرد تا اطمینان حاصل شود که این پروژه‌ها ضمن تأمین نیازهای حفاظتی کشور، از پایداری و ثبات در آینده برخوردار خواهند بود.