من بشخصه امیدوارم که همان‌طور که مسئولان وزارت نیرو اعلام کرده‌اند، تا تابستان سه هزار مگاوات برق تجدیدپذیر وارد مدار شود؛ چون باتوجه‌به شرایطی که در تابستان گذشته داشتیم، اگر این اتفاق نیفتد، اوضاع تابستان پیش رو خیلی بحرانی خواهد شد. به همین دلیل، من به‌عنوان یکی از فعالان این صنعت امیدوارم این وعده محقق شود. البته تحقق این امر الزاماتی دارد. مهمترین پیش‌نیاز آن، این است که قضیه تأمین مالی برای نیروگاه‌هایی که می‌خواهند وارد مدار شوند، حل شود. بالاخره سه هزار مگاوات نیروگاه یک چیزی نزدیک به ۱.۵ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری نیاز دارد که از این میزان، در حدود ۱ تا ۱.۲ میلیارد دلار باید تأمین ارز شود و نیاز به واردات دارد. درنتیجه، اگر بشود که این دو تا پیش‌نیاز را حل کنیم، یعنی مشکل تأمین مالی و ارزش حل شود، می‌توانیم امیدوار باشیم که سه هزار مگاوات برق تجدیدپذیر هم وارد مدار خواهد شد. اینکه واقعاً این دو مورد حل شود، یک مقداری سخت است؛ ولی غیرممکن هم نیست. اگر بخواهیم مشکلات را مطرح کنیم، درواقع می‌توانیم از سه مانع اصلی نام ببریم. مشکل اول زمین است. موقعی که می‌خواهید یک زمینی را بگیرید، تقریباً یک سال طول می‌کشد تا استعلاماتی که از ۱۵ سازمان و ارگان مورد نیاز است، بگیرید. این را هم مدنظر قرار دهید که شما یک نیروگاه مثلاً ۳۰ مگاواتی را می‌توانید یکساله وارد مدار کنید؛ یعنی نیروگاه یک سال طول می‌کشد وارد مدار شود و پروسه اخذ زمین هم یک سال طول خواهد کشید. این خیلی وضعیت بدی را ایجاد می‌کند و باید زودتر فکری برای حل آن اندیشیده شود و زمین‌ها راحت‌تر به سرمایه‌گذاران تخصیص داده شود. پیشنهاد ما این است که براساس ماده ۲۷ قانون تأمین مالی، استانداری‌ها با همکاری اتاق ایران، می‌توانند یکسری مجوزهای بی‌نام بگیرند. این مجوزها نه‌فقط برای بخش تجدیدپذیر بلکه برای هر پتانسیلی است که در آن استان وجود دارد. پیشنهاد ما این است که یکسری زمین‌ها خصوصاً در استان‌هایی که پتانسیل زیاد است، به‌صورت بی‌نام احصا شود.

زمانی که این مجوز به‌صورت بی‌نام از قبل اخذ شده باشد، وقتی سرمایه‌گذار مراجعه می‌کند، طبیعتاً این مجوزهای بی‌نام به نام سرمایه‌گذار ثبت می‌شود و دیگر در پروسه تخصیص و اخذ زمین نمی‌ماند.
مشکل بعدی که داریم ثبت سفارش و تخصیص ارز است که درواقع می‌توانیم بگوییم مشکل ثبت سفارش هم از همان مشکل تخصیص ارز ایجاد می‌شود. یعنی ارز در کشور محدود است و باید به کالاهای خیلی مختلفی اختصاص داده شود و این به‌دلیل پروسه ثبت سفارش سخت می‌شود. این درحالی‌است که یکی از اساسی‌ترین کالاهایی که هم در بخش خانگی هم در بخش تجاری و هم بخش صنعتی نیاز داریم، برق است. بنابراین، تقاضای اصلی ما این است که ثبت سفارش تجهیزات نیروگاه‌های تجدیدپذیر در اولویت تخصیص ارز و ثبت سفارش قرار بگیرند؛ چراکه اگر این اقدام صورت نگیرد، بخش صنعت، بخش تجاری‌، بخش گردشگری و سایر بخش‌های کشور می‌خوابد. یعنی تمام بخش‌ها دچار مشکل خواهند شد. راه‌حل اساسی هم این است که مقدار ارزی که وزارت نیرو نیاز دارد، اول هر سال حساب شود و مقداری ارز به خود وزارت نیرو اختصاص داده شود تا این را در طی سال به سرمایه‌گذاران و پیمانکاران تخصیص دهد.

مشکل آخر که بزرگترین مشکل ما به‌شمار می‌رود، تأمین مالی است. سرمایه‌گذار بخش خصوصی که می‌خواهد وارد صنعتی شود، معمولاً ۲۰ تا ۳۰ درصد از سرمایه خود می‌گذارد و انتظار دارد که برای بقیه تأمین مالی (یعنی در حدود ۷۰ تا ۸۰ درصد) را که نیاز است، بتواند از مؤسسات مالی یا از بازار سرمایه استفاده کند. درصورتی‌که این تأمین مالی اتفاق نیفتد، عملاً پروژه‌ها انجام نمی‌شود. یعنی اگر بخواهیم درباره همان سه هزار مگاواتی که گفته شده است تا پیک تابستان وارد مدار می‌شود، صحبت کنیم، در این مدت که کمتر از شش ماه است، باید حدود یک میلیارد دلار تأمین مالی انجام شود و مشخص شود که از چه محلی تأمین مالی خواهد شد. آیا صندوق توسعه ملی می‌خواهد تأمین مالی را انجام دهد؟ آیا از طریق خط اعتباری ایران و چین این اتفاق می‌افتد؟ بانک‌های تجاری تأمین مالی را انجام می‌دهند؟ بازار سرمایه می‌خودهد انجام دهد؟ آیا قابلیت اینکه این تأمین مالی در این مدت شش ماه اتفاق بیفتد، وجود دارد؟ یعنی در مدت زمان کوتاه دو تا سه‌ماهه این کار انجام شود که بعد سرمایه‌گذار حداقل سه ماه فرصت داشته باشد تا نیروگاه‌ها را وارد مدار کند. آیا این امکان را داریم؟ اگر می‌خواهیم سه هزار مگاوات وارد مدار کنیم، باید درباره این موارد فکر کنیم و برنامه‌ریزی داشته باشیم.