از کهن‌­ترین روزگاران بر این باور بوده‌­اند که طبیعت بهترین آموزگار و بهترین الگو برای انسان بوده و بر همین اساس انسان از غارها شروع به برساختن معنایی متفاوت از جهان پیرامون خود کرده است. طبیعت، انسان را به هنرمندشدن سوق داد و با گذشت قرن­‌ها زیرلایه‌­ای محکم برای زیست اجتماعی بشر شکل گرفت که آن را «فرهنگ» می‌­نامیم. زندگی برای انسان معاصر همواره دشوار بوده، اما طبیعت و فرهنگ در آسان‌شدن تلخی‌­ها و یافتن مسیرهای نو، مؤثر عمل کرده. ارتباط با طبیعت یکی از پرداخته‌­شده‌ترین مفاهیم انسانی در بستر هنر است که برای اشکال پیچیدۀ آن نمی‌توان به‌راحتی نمونه‌های درخوری یافت. فیلم سینمایی «پرواز به خانه»، هر چند که ۲۸ سال پیش ساخته شده، اما الگویی مناسب برای پذیرش یک ژانر، برای سرگرمی و آموزش نوجوانان و حتی والدین آن‌هاست. «کرول بالارد» به‌عنوان کارگردان، در چندین اثر نشان داده از پس نمای انسانِ سرگشته در طبیعت برمی‌­آید و به‌تصویرکشیدن محیط­‌زیست کانادا را نیز با هنرمندی انجام می‌­دهد.

این فیلم، داستان دختر نوجوانی به نام «امی» است که در همان سکانس نخستین، مادر خودش را از دست می‌­دهد و به‌ناچار با پدرش برای زندگی به کانادا می‌­رود. در ادامه متوجه می‌شویم که پدر و مادر امی از هم جدا شده‌­اند و این جدایی برای او قابل‌پذیرش نیست. او وارد یک محیط غریبه شده و پذیرش این همه تغییر برای یک نوجوان بسیار دشوار است. امی، شخصیت مرکزی فیلم، سال‌ها مهر مادری همراهش بوده و اینک در یک محیط نه‌چندان مهربان گیر افتاده. او شخصیتی مناسب برای هم­ذا‌ت­‌پنداری مخاطب می‌شود تا فیلمساز بتواند از طریق او یک رفتار درست با طبیعت را به تصویر بکشد. امی به یک تغییر بزرگ نیازمند است و از همان ابتدا با حرکات عجیب پدرش آشنا می‌­شود که در پی پرواز با یک هواپیمای فوق سبک است. هم‌زمان شرکت‌­های محلی برای تخریب طبیعت شروع به کار می‌­کنند و همین موضوع زمینه را برای آشنایی قهرمان سیزده سالۀ ما با غازهای وحشی کانادایی فراهم می‌­کند.

در بسیاری از فیلم‌ها، بولدوزرها نماد توسعه‌­دهندگان حامی جریان سرمایه‌­داری هستند که می‌­خواهند بهشت را سنگ‌­فرش کنند! امی تعدادی تخم غاز را از قتل عام نجات می‌­دهد؛ آن‌ها در کشوی کمد او جوجه می‌شوند و جوجه‌غازهای کوچک او را در خانه تعقیب می‌­کنند. غازها فکر می‌­کنند که امی مادر آن‌هاست، پس همه‌چیز را از او می‌­آموزند؛ چگونه پرواز کنند و چگونه مهاجرت کنند؟ بنابراین این بر عهدۀ امی است که به آن‌ها آموزش دهد. امی به‌وسیلۀ هواپیمای کوچک پدر، اوج می‌­گیرد و پرندگان را به هوا می‌­فرستد، اما غازها باید به‌سمت جنوب پرواز کنند؛ از انتاریو به کارولینای شمالی! اینجا منطق فیلم کاملاً به‌سمت یک اثر فانتزی می‌­چرخد. فیلمساز روی تخیل تماشاگر حساب کرده تا به نداشتن نقشه و خطر پرواز با مسافت زیاد فکر نکند. وقتی امی با غازهایش از اکوسیستم‌­های آبی و خاکی عبور کرده و توجه پایگاه‌­های نظامی و رسانه‌­ها را جلب می‌­کند، یک تفکر در مخاطب در حال رشد است؛ یک دختر یتیم به مادری مهربان تبدیل شده. او نمادی از شفقت با طبیعت می‌­شود.
«پرواز به خانه» به‌واسطۀ خام‌دستی‌هایش، خصوصاً در مرحلۀ فیلم‌برداری پایانی، یک فیلم بی‌نقص نیست؛ اما عموماً از فیلم‌های خوب انتظار بی‌نقص بودن نداریم. اینکه فیلم موفق می‌شود با رویکردی ساده و انسانی، جامعه و طبیعت را به یکدیگر نزدیک کرده و یک فرهنگ محیط‌زیستی را بسازد که تا سال­‌ها بعد افکار ما را به خود مشغول نگه دارد، دستاورد کمی نیست.