یلوستون به‌دلـیل شگفتی‌های هیدروترمال آن، به‌عنوان اولیـن پارک مـلی شاخص جهان شناخته می‌شود. ایـن پارک بیشترین غلظت آبفشان در جهان و هـمچنین چشمه‌های آب‌گرم، گلدان‌ها و مـنـافـذ بـخـار متـعـدد دارد. پـژوهـش بـر روی میـکروب‌های مقـاوم در برابر حـرارت در منـاطق حـرارتی پارک، مـنجر به اسـتفاده‌های پزشـکی، پزشکی قانونی و تجاری از ویژگی‌های این پـارک ملی شـده اسـت. توسعـۀ نـفت، گـاز و آب‌های زیرزمـینی در نـزدیکی پـارک و حـفـاری در منابع زمین‌گرمایی از سوی سازمان زمین‌شناسی ایالات متحـده، به شـناخت بیشـتر این حـوزه در آینده می‌انجامد.

یلوسـتون که گـاهی اوقـات به‌عنوان ابرآتشفشان یلوستـون نیز شـناختـه می‌شـود، در پـارک ملی یلوستون در غرب ایالات متحده واقع است . کالدرا و بیشتر پارک در گـوشۀ شـمال غـربی ایـالت وایومینگ قرار دارد. اندازۀ دهانه ۷۰ در ۴۵ کیلومتر است و گدازه‌های پساکالدرا از فاصلۀ قابل‌توجهی فراتر از دهانه بیرون ریخته است. کالدرا طی سه ابرفوران آخر در ۲.۱ میلیون سال گذشته شکل گرفته است.  فوران هاکلبری‌ریج، ۲.۱ میلیون سال پیش، فوران مـسافالز، ۱.۳ میلیون سال پیش و فوران گدازه تـقریباً ۶۴۰ هزار سـال پیش که کالدرای یلوستون را ایجاد کرد.

 هیچ تلفاتی از انفجار ۲ مرداد ۱۴۰۳ گزارش نشد. واریزه در سراسر منطقه و یک پیاده‌روی آسیب‌دیده پراکنده شد. پارکینگ و پیاده‌روها برای ایمنی موقتاً بسته هستند. زمین‌شناسان پارک ملی یلوستون درحال بررسی این انفجار هستند، اما بلافاصله پس از رخداد، گفتند که داده‌های موجود هیچ فعالیت آتشفـشانی غـیرعادی‌ای را نـشان نمی‌دهـند. انفجارهای هیدروترمال الزاماً نشانه‌ای از فوران‌های آتشفشانی قریب‌الوقوع و ناشی از افزایش ماگما به‌سمت سطح نیستند.

انفجارها زمانی اتفاق می‌افـتند که آب به‌سرعت به بخار زیرزمینی تبدیل می‌شــود که در پـارک ملی یلوستون نسبتاً رایج است.

انفجـار هیدروترمال در حوضۀ بیسکویت در پارک مـلی یلوستـون، محتـمل‌ترین خطر انفجاری آتشفشان یلوستون هسـتند. انفجار مشابهی در خلیج بیسکویـت در ماه مـی ۲۰۰۹ و انفجاری کوچک‌تر در حوضۀ آبفشان نوریس در ۱۵ آوریل ۲۰۰۹ رخ داد . آبـفشان پورکچاپ نیز در سال ۱۹۸۹ منفجـر شـد. بـه‌گفـتۀ پژوهـشگران سازمان زمین‌شنـاسی ایالات متـحـده، انفـجارهای هیدروترمال اغلب آب‌جوش، بخار، گل و سنگ را به هوا می‌فرستند و می‌توانند به ارتفاعات حـدود ۳۰۰۰ متر برسند. در گزارشی در سال ۲۰۱۸ آمده که «انفجارهای گرمابی بزرگ»، به‌طور متوسط هر ۷۰۰ سال یک‌بار اتفاق می‌افتد. براساس این گزارش، حـداقل ۲۵ دهـانه در ایـن پارک شناسایی شده اسـت کـه حـداقل ۱۰۰ متـر پهنا دارند. 

اگـرچه انفجارهـای گـرمابی بزرگ رویدادهای نـادری در مقیاس زمانی زندگی انسان هستند، اما پتانسیل رویدادهای بعدی از این دست در پارک ملی یلوستون ناچیز نیست. براساس وقوع رویدادهای انفجار هیدروترمال بزرگ در ۱۶ هزار سال گذشته، انفجاری بزرگ برای ایجاد یک دهانۀ ۱۰۰ متری، ممکن است هـر چند صد سال یک‌بار انتظار ‌رود. استـخر الـمـاس سیاه پس از زلزله‌ای در ژوئیۀ ۲۰۰۶، آب سیـاه و کدر فوران کرد و در روزهای پس از آن شاهد «چـندین فوران انفجاری» بود؛ اگرچه فوران‌ها از آن زمان «نادر» بوده‌اند، میانگین دمای آن ۶۴.۷ درجۀ  سانتیگراد است.