عزت‌الله ضرغامی، وزیر میراث‌فرهنگی در اصفهان چشم‌بندی می‌کند: «چایی داری غیر از بلال؟» به میان مردم می‌رود تا با کف خیابان همدلی کند. عکس می‌گیرد، پای درد دل بی‌آب‌ها می‌نشیند و به نوازنده‌های خیابانی می‌گوید برایش آهنگ قبل از انقلابی خوش‌خیم بنوازند. چقدر زیباست در کنار مردم ایستادن، اما این مردم واقعا چه می‌خواهند؟ آن سوی لایه‌‌های پنهان مردمی‌بودن‌ چه می‌گذرد؟ خشک شدن زاینده‌رود، دست‌های خالی و چشم‌های دردزده کشاورزان این روزها شده است، چهره جهانی «بهشت ثانی». آن‌قدر که حتی برای هیات دولت، میراث‌فرهنگی که هیچ، گردشگری هم مهم نیست. اما اگر اصفهان در این بین آن تاریخ پرطمطراق و آوازه جهانی‌اش را از دست بدهد، دیگر ما از کدام «نصف جهان» حرف می‌زنیم؟! از کدام چشم‌وچراغ گردشگری ایران حرف می‌زنیم؟

چای و بلال را در همه جا می‌شود پیدا کرد، شاید این وسط‌ها بادی هم بوزد و گپی هم بتوان زد اما آن شهری که سیاحان و پژوهشگران جهان آرزو داشتند در آن به خاک سپرده شوند، این روزها چه حالی دارد؟
می‌گویند در نشست خبری شهردار که مدعی صیانت از آثار تاریخی و محورهای گردشگری آن است، مطرح شده شما که این را می‌گویید اما معاون شهرسازی شما گفتند: «حواسمان باشد طرحی را که تصویب می‌کنیم و لودر را به بافت می‌بریم نگاه مردمی پشت آن باشد. به گونه‌ای باشد که مردم پشت لودر بنشینند نه شهرداری». شهردار هم پاسخ داده: «من در این جمله چیز بدی نمی‌بینم.» این نامش مردمی بودن نیست، فریب مردم است.
چند روز پیش وزیر میراث فرهنگی به اصفهان رفته تا مدیرکل میراث فرهنگی این شهر را انتخاب کند. لرزه به جان دوستداران میراث فرهنگی افتاده است. یادمان نرود، در مدتی که فریدون الهیاری، مدیرکل میراث‌فرهنگی بود چنان بلایی بر سر این شهر آورد که مردم اصفهان در خواب هم نمی‌دیدند. می‌گویند پشت سر مرده نباید حرف زد. حالا الهیاری مرده است، خدایش بیامرزد. اما هیچ کدام از مخالفت‌ها و نقدها باعث نشد تا بازرسی تصمیم قاطعی در قبال تخلفاتی که در زمان مدیریت او اتفاق افتاده، بگیرد.
حالا بسیاری چیزها در این شهر زیر سوال رفته است، آیا مشکل اصفهان اضافه شدن ساعات کاری عالی قاپو است؟ امروز اصفهان هنوز نتوانسته کمر راست کند؛ از مجوزهای اطراف نقش‌جهان تا تخریب‌های مستمر و سیستماتیک گذر آقا نجفی، مطالعات باستان‌شناسی نصف و نیمه‌ چهارباغ، وضعیت اسفناک پل‌ها، مرمت گنبد شیخ‌لطف‌الله که آخر و عاقبتش مشخص نشد. میراث اصفهان در لبه پرتگاه است. لبه سستی در آستانه فروپاشی تاریخی. جناب وزیر چه کسی را مدیرکل این شهر افسانه‌ایی با کاشی‌های آبی می‌کند؟ گزینه‌ها ترسناک هستند. یکی از شهرداری و برخی می‌گویند دیگری از صدا و سیما است. یکی می‌گوید آن دیگری دارد تا پای بازداشت می‌رود و در حال استعفا است. یکی معروف به بساز بفروشی است. گفته شده گزینه‌ها بین بد و بدتر شده است. جناب ضرغامی این‌جا هم باید بین بد و بدتر گیر کرد. حکایت «از هر طرف که رفتم جز وحشتم نیفزود»، شده است. اصلا بهتر نیست که یکی از بدنه کارشناسی از ستاد برای این سمت در نظر گرفته شود، وقتی این اندازه روابط و مدیریت در این شهر پیچیده شده است؟ اکنون چشم امید مردم این شهر -که قدمت گردشگری‌اش دیرینه است و در شرایط بی‌آبی اتفاقا فقط میراث‌فرهنگی و گردشگری آن را نجات می‌دهد و کسب و کار مردم را به رونق می‌اندازد- به جناب ضرغامی است؛ وزیری که باید دید آن سوی بلال و چایی، با قدرت چانه‌زنی که از او انتظار می‌رفت این‌قدر قدرتمند خواهد بود که مدیری با پشتوانه کارشناسی و پرونده مالی شفاف برای اصفهان انتخاب کند؟