در جاده با فیلسوف سینمای ایران

به گزارش پیام ما، مستند ۸۸ دقیقه‌ای «در جاده با کیارستمی» روایتگر خاطرات بصری صمدیان از همراهی او در سفرهای جاده‌ای است. صمدیان در این فیلم با بهره‌گیری از تصاویر آرشیوی و نماهای ثبت‌شده در دل طبیعت ایران، سعی کرده است تا علاوه بر بازنمایی لحظات شخصی، صمیمی و دیده نشده‌ی کیارستمی، پیوند عمیق او با جاده و اتومبیل و طبیعت را به عنوان دو موتیف اصلی سینمایش به تصویر بکشد.

در این مستند، چهره‌های سرشناسی چون جعفر پناهی (با حضوری ویژه از سال ۱۳۸۰)، طاهره لادانیان و شهره گلپریان و هنرمندانی از ژاپن همچون تریو نوگامی و کیمیکو اونیشی حضور دارند. همچنین این فیلم، به یاد و خاطره‌ی حمیده رضوی، کنزو هوروکوشی، محمدعلی کشاورز، حسین رضایی، ماه‌بانو دارابی و احمد احمدپور تقدیم شده است.

مجید مجیدی، کارگردان سینما که با فیلم «غذای نیمروز» در بخش مسابقه اصلی جشنواره حضور دارد، از تماشاگران این مستند بود.
او در پایان نشست، با اشاره به دوستی دیرینه‌اش با صمدیان، از تجربه تماشای فیلم و تاثیر ویژه بخش پایانی آن گفت.
مجیدی با تأکید بر اهمیت نگاه صمدیان به ثبت لحظه‌ها و موقعیت‌ها، گفت که او می‌توانست علاوه بر عکاسی، فیلم‌بردار توانمندی در سینمای ایران باشد؛ اما در آن صورت، شاید جای خالی نوعی از سینمای مستند که صمدیان ارائه کرده است، همچنان باقی می‌ماند.

مجیدی سپس با اشاره به محدودیت‌های فیلم‌برداری در فضای داخلی خودرو، شیوه کار صمدیان را تحسین کرد: «وقتی می‌خواهیم فیلم بسازیم، لوکیشن را می‌بینیم و تمام زوایا را بررسی می‌کنیم تا بهترین موقعیت‌ها و زاویه‌های مناسب را طراحی کنیم. حالا فکر کنید در فضای محدود ماشین هستید و نمی‌دانید قرار است چه اتفاقی بیفتد؛ با وجود تمام محدودیت‌های مانور، دوربین او زیباترین پلان‌ها را ثبت کرده است.»

مجیدی در ادامه گفت: «تا امروز می‌گفتیم کیارستمی «شاعر» سینمای ایران است، حالا با دیدن این اپیزود می‌توانم اضافه کنم که کیارستمی «فیلسوف» سینمای ایران است و تمامی این حس را از دوربین صمدیان می‌گیریم.»

او در ادامه به انتخاب‌های بصری صمدیان اشاره کرد و گفت دوربین در حالی که پشت سر کیارستمی حرکت می‌کند، به حریم او وارد نمی‌شود، بیش از اندازه به چهره‌اش نزدیک نمی‌شود و به‌جای آن، تانکر آبی را به تصویر می‌کشد که در جاده‌ای پوشیده از برف حرکت می‌کند.

مجیدی این شیوه را نمونه‌ای از سینمای ناب مستند دانست و در پایان گفت که اپیزود پایانی فیلم به‌اندازه‌ای شاعرانه است که می‌تواند ساعت‌ها درباره آن صحبت کند.