پس از انتشار مصاحبه‌ای درباره تغییر نام تالاب کمجان، سازمان حفاظت محیط زیست با ارسال جوابیه‌ای به روزنامه «پیام ما» اعلام کرد که نام این تالاب در کنوانسیون رامسر تغییر نکرده و کمجان از ابتدا در قالب مجموعه «دریاچه‌های نیریز و تالاب‌های کمجان» ثبت شده است.

روزگاری صدای بوق بخار کارخانه‌ای در کاشان، زندگی روزمره مردم شهر را تنظیم می‌کرد؛ بوقی که زمان شروع شیفت، پایان کار و بازگشت مردم به خانه را اعلام می‌کرد. امروز از آن کارخانه چیزی جز ویرانه‌ای باقی نمانده است. نمایشگاه «زیبایی‌شناسی زوال یک کارخانه» به نمایشگاه‌گردانی «مهرنوش علی‌مددی» به سراغ همین کارخانه رفته است؛ کارخانه‌ای که زمانی بخشی از حافظه و زندگی روزمره مردم کاشان بود.

در یک ماه گذشته، واژه «تراستی» از اصطلاحی تخصصی در حوزه انرژی و ارز، به یکی از پرتکرارترین برچسب‌های گفتمانی در توییتر فارسی تبدیل شد. این گزارش با بررسی محتوای پربازدید مرتبط با این کلیدواژه در بازه ۱۲ تیر تا ۱۲ مرداد ۱۴۰۵، تصویری کمی و کیفی از نحوه بازنمایی این موضوع در افکار عمومی مجازی ارائه می‌دهد.

وارد روستای «ارزانفود» که می‌شوی، حجم انبوهی از سنگ‌های دپوشده و چاله‌های به‌جای‌مانده از برداشت معادن غیرمجاز به چشم می‌خورد و صدای ممتد کامیون‌ها و تراکتورها به گوش می‌رسد؛ ماشین‌هایی که هر روز سنگ‌های برداشت‌شده را بار می‌زنند و از راه‌هایی که به همین منظور در دل کوه ساخته شده، پایین می‌آورند. سیلیس ماده‌ای معدنی است که برداشت آن نیاز به مواد ناریه و انفجار ندارد و با یک بیل و چند کارگر هم می‌توان آن را برداشت کرد. همین موضوع، کار را برای فعالان غیرمجاز آسان کرده. این اتفاق هر روز در حال تکرار است و بخشی از دامنه «الوند» با همین نابخردی‌ها زخمی شده است. برداشت غیرمجاز سنگ سیلیس در بخشی از دامنه کوهستان «الوند»، از جمله بلندی‌های روستاهای ارزانفود، ورکانه، ازندریان و تکمه‌داش، یکی از مهم‌ترین مشکلات کنونی حوزه صنعت و معدن استان همدان است که به دلایل مختلف نسبت به آن بی‌توجهی می‌شود.

شصت‌وششمین نشست از سلسله‌نشست‌های عصر سه‌شنبه‌های مجله «بخارا» در بیستم مردادماه سال ۱۴۰۵، با همراهی «شهر کتاب نیاوران»، نشر «کارنامه» و مجله «صنوبر»، به نقد و بررسی کتاب «امپراتوری کودکی؛ جلوه‌هایی از زندگی و اندیشه‌های عبدالحسین وهاب‌زاده» که از سوی انتشارات «اندیشه‌ورزان تربیت» منتشر شده است، اختصاص یافت.

خوزستان از جمله استان‌هایی است که به محض وقوع هرگونه تخلف و تخریب در آثار باستانی، کنشگران آن را رسانه‌ای کرده و پیگیری می‌کنند تا برخورد لازم صورت بگیرد. از سوی دیگر، این استان با مردم خونگرمش، آثار باستانی بسیار جذابی نیز دارد. مشکل اما در نبود هماهنگی میان شهرداری شهرهای مختلف با اداره کل میراث فرهنگی این استان است. کنشگران میراث فرهنگی معتقدند باید شورایی متشکل از متخصصان و کارشناسان مختلف برای حفاظت از آثار باستانی تشکیل شود و در شهرداری‌ها نیز اداره بافت تاریخی ایجاد شود. اما تجربه نشان داده است این شوراها نیز کارساز نیستند.

۱۵ اردیبهشت برای «لنج صیادی شاهین ۲» در اسکله صیادی «کنارک» سیستان و بلوچستان، مانند هر روز دیگری که عازم دریا بود، شروع شد. قرار بود همراه با شش لنج دیگر راهی اقیانوس شود تا تورهای ماهیگیری را بگستراند و دست‌پر، دوباره به کنارک برگردد. هر صیاد خرج بیش از یک خانواده را می‌دهد و همین بود که صیادان در روزهای جنگ هم باید رهسپار دریا می‌شدند. اما دریا آن روزها رازآلود و خطرناک بود. شاهین ۲ تا همین حالا هم به ساحل برنگشته و سرنوشت ۱۷ جاشو و ناخدایش در هاله‌ای از ابهام مانده است. هیچ‌کس نمی‌داند چه بر سر آنها آمده است. فقط همین را می‌دانیم که لنج‌های دیگر، اصابت موشک‌های امریکایی به کشتی‌ای در نزدیکی شاهین ۲ را دیده‌اند. پس از آن دیگر هیچ‌کس این لنج را ندید. چند ماه پیش از آن هم، در روزهای نخست جنگ ۴۰ روزه، «اسلامی ۲» لنجی بود که در دریا مورد اصابت پرتابه‌هایی قرار گرفت که معلوم نیست موشک بود یا پهپاد. با این حال، شش نفر از صیادان در همان دریا جان باختند و مابقی پس از سه روز بلاتکلیفی در دریا، با کمک یک ناو نظامی هندی به عمان منتقل شدند و بعد از ۷۰ روز به خانه بازگشتند. مسئولان هنوز جزئیات اصابت پرتابه به «اسلامی ۲» را تأیید نکرده‌اند. درباره شاهین ۲ نیز، با وجود گزارش‌های محلی و لنج‌هایی که به دریا رفت‌وآمد کرده‌اند، هنوز هیچ مقام رسمی گزارشی از اصابت موشک به این شناور صیادی ارائه نکرده است. حالا خانواده‌ها می‌گویند منتظریم تا پدران و همسرانمان به خانه برگردند. شاید آنها هم مانند صیادهای لنج اسلامی ۲، جایی اسیر باشند.

بازار مسکن که هر سال در آن مسیر دستیابی مردم برای خرید یا ساخت یک سرپناه سخت‌تر شده است، اکنون شاهد بازاری است که در آن مسکن به‌صورت سانتی‌متری و در مقیاسی بسیار کوچک‌تر از آنچه در رؤیاهای خود برای خانه‌های نقلی دیده بود، عرضه می‌شود. در این راستا، طرح «خانه‌ریز» نه به قصد خانه‌دار شدن شهروندان که با هدف جذب سرمایه‌های خرد به بازار ملک آغاز شده است. به گفته یک اقتصاددان، چنین طرح‌هایی کاشت این ایده است که شهروندان باید خود را برای دارایی‌های کوچک‌مقیاس آماده کنند.