|پیام ما|جای خالی کودکان در برنامه‌ها و سیاستگذاری‌های وزارت میراث‌فرهنگی سال‌هاست که بسیاری از دغدغه‌مندان این حوزه را گله‌مند کرده است. درحالی‌که توجه به کودکان و برنامه‌ریزی و سیاستگذاری برای آشنایی آنان با مظاهر میراث فرهنگی و موزه‌ها از ضروری‌ترین اقداماتی است که باید در دستورکار این وزارتخانه قرار گیرد. پس از سال ها تلاش فعالان حوزه کودک هنوز در چارت وزارتخانه و پژوهشگاه میراث فرهنگی، هیچ بخشی به حوزه کودک اختصاص پیدا نکرده است. به مناسبت روز جهانی کودک مراسمی با حضور کودکان و خانواده‌هایشان و مسئولان کانون پرورش فکری و پژوهشگاه میراث فرهنگی برگزار شد و در سخنرانی‌ها به ضرورت توجه به کودکان در حوزه میراث فرهنگی تأکید شد. اما توجه و تأکید بر ضرورت آگاهی کودکان در مورد میراث فرهنگی و توجه به آنها در ساختار وزارتخانه، تنها با برگزاری یک برنامه مناسبتی سالانه امکانپذیر نیست. آگاهی‌بخشی به کودکان و نوجوانان باید جزو سیاست‌های اصلی وزارت میراث‌فرهنگی قرار گیرد و به‌طور مستمر به آن توجه شود و در برنامه‌های جاری مورد تأکید مدیران قرار گیرد.

به‌خوبی پیداست که دوره جدیدی از ارتباط میان کودکان و موزه در حال شکل‌گیری است. کودکان برای افزایش خلاقیت، آموزش‌پذیری و چیزهای بسیار دیگر به موزه‌ها نیاز دارند. موزه‌ها هم کم‌کم و با کندی در حال طراحی برنامه‌ها و کارگاه‌هایی ویژه کودکان هستند. اگرچه کندتر از آن، اطلاع و اعتماد پیدا کردن والدین در مورد این برنامه‌هاست. شاید در آینده‌ای نه چندان دور موزه‌ها دیگر جای حوصله سربری برای کودکان نباشند.

جوامع گذشته دختران را زنده‌به‌گور و قربانی می‌کردند، حق تحصیل آنها را مایه فساد و حق انتخابشان را عامل انحراف جامعه می‌دانستند. قرن‌ها و سال‌ها طی شد و انسان‌های بسیاری تلاش کردند تا امروز حقوق برابر برای دختران، از جهان آرمانی و رؤیایی در ذهن به جهان واقعیت بپیوندد. اما آنچه آمارها و سیاستگذاری دولت‌ها نشان می‌دهد این است که هنوز در موفقیت برای تحقق این امر، تردید وجود دارد. برداشته شدن محدودیت سن بارداری و افزایش آمار کودک‌همسری در ایران، ممنوعیت تحصیل دختران در افغانستان و وقایعی از این دست، همه نشان از این دارد که تلاش‌های گذشته کافی نبوده و بیش‌ازپیش برای تحقق برابری حقوق انسانی، نیاز به مراقبه و تغییروجود دارد.

با نگاه به هنر سده‌های میانه و قرون وسطایی و نقاشی‌های پرجلوهٔ آن دوران درمی‌یابیم که کودکی یا تصویر کودک، همان بزرگسالِ کوچک‌شده است؛ انسان قدیس و معصوم و کامل، اما فقط در اندازه‌های کوچک‌شده. این مورد نه از سر غفلت و بی‌توجهی به عنصر مفهومی کودک، بلکه ازآن‌رو که سوژهٔ کودکی هیچ جایگاهی در تحلیل ذهنی انسان آن دوره نداشته است. این نگاه کودک را نه یک پدیدهٔ اجتماعی بلکه یک ابژه در نظر می‌گیرد، با دوره یا دوره‌های تقویمی گذرمند برای رسیدن به کمال آنچه در تربیت قرون وسطایی برای او مفهوم‌سازی می‌شده است.

سازمان بهزیستی کشور ساعتی پس از انتشار فیلمی در شبکه‌های اجتماعی از ضرب و شتم کودکان در یک مرکز نگهداری از کودکان کار و خیابان، این موضوع را بررسی کرد و با احراز تخلف صورت‌گرفته با حکم دادستانی این مرکز تعطیل شد و مدیر و نگهبان آن بازداشت موقت شدند.