جنگ‌ها با تمامی خشونت و خون‌ریزی‌های بی‌پایان خود، نه‌تنها زیرساخت‌های فیزیکی جوامع را به ویرانی می‌کشانند، بلکه رؤیاها و معصومیت کودکانی را که هیچ نقشی در این نبردهای بی‌رحمانه ندارند، نابود می‌کنند. کودکانی که باید روزهایشان را با خنده و شادی، با خیال‌پردازی‌های کودکانه و بازی‌های ساده سپری کنند، در میان صدای انفجارها و فریادهای وحشت‌زده به‌اجبار، درس‌هایی می‌آموزند که هرگز نباید با آن‌ها آشنا می‌شدند.

آن‌ها به‌جای داشتن دنیایی رنگین و شاد، در جهانی تاریک و ترسناک زندگی می‌کنند. دستان کوچک و لطیفشان که باید مدادهای رنگی و اسباب‌بازی‌هایشان را در آغوش بگیرند، با اضطراب به‌سوی پناهگاه‌ها و سنگرها دراز می‌شود، شاید بتوانند خود را از هجوم بی‌امان گلوله‌ها و بمب‌ها نجات دهند. این دستان که باید به بازی و نقاشی مشغول باشند، اکنون به کمک مادر یا خواهر کوچک‌ترشان شتافته‌اند تا در زیرزمین‌های تاریک یا ویرانه‌های خانه پناه بگیرند. هر باری که صدای انفجاری به گوششان می‌رسد، قلب کوچکشان از وحشت به تپش می‌افتد، چراکه نمی‌دانند آیا خانه‌شان دوباره بر سر پا خواهد بود یا نه؟ آیا پدرشان دوباره از جنگ بازخواهد گشت؟

چشم‌هایی که باید سرشار از نور و اشتیاق به زندگی باشد، حالا مملو از ترس و تردید شده است. کودکانی که باید با کنجکاوی به جهان اطرافشان نگاه کنند و از آن بیاموزند، حالا با تماشای صحنه‌های مرگ و ویرانی، چشمانشان به اشک و وحشت عادت کرده است. در دل شب، صدای انفجارها و شلیک گلوله‌ها جای لالایی‌های مادر را گرفته و آن‌ها را از خواب می‌پراند. هر شب کابوس‌هایی که از روزهای گذشته‌شان ویران‌تر است، جایگزین خواب‌های شیرین کودکانه شده‌اند.

کودکان، این معصوم‌ترین قربانیان جنگ، نه‌تنها خانه‌هایشان را از دست می‌دهند، بلکه خانواده‌هایشان را نیز در این نبردهای بی‌پایان از دست می‌دهند. دیگر نه مادری هست که در آغوششان بگیرد، نه پدری که برایشان قصه بگوید. کودکان در میان آتش جنگ، نه‌تنها شادی‌های لحظه‌ای خود را از دست می‌دهند، بلکه آینده‌شان نیز در میان ویرانی‌ها و خرابی‌ها گم می‌شود. رؤیاهایشان یکی پس از دیگری فرومی‌ریزد، لبخندهایشان خاموش می‌شود و قلب‌های کوچکشان که پر از امید به زندگی بود، اکنون پر از درد و رنج است.

در جهانی که باید پر از محبت، آرامش و عشق باشد، کودکان، این گل‌های معصوم، قربانیان فراموش‌شده‌ جنگ‌اند. آن‌ها که هیچ نقشی در این نزاع‌ها ندارند، اما بزرگ‌ترین بهای آن را می‌پردازند. جنگ، بی‌رحم‌ترین معلم زندگی است که به آن‌ها درس‌هایی می‌دهد که هیچ کودکی نباید بیاموزد؛ درس‌های از دست دادن، ترس و ناامیدی.

آیا جهان روزی برای این کودکان بی‌گناه جبران خواهد کرد؟ آیا روزی خواهد رسید که دنیایی بهتر برای آن‌ها ساخته شود؟ دنیایی که در آن خبری از جنگ و ویرانی نباشد و کودکان بتوانند با خیال راحت بازی کنند، بخندند و در کنار خانواده‌هایشان آینده‌ای روشن را تصور کنند. این تنها آرزوی بزرگشان است؛ جهانی بدون جنگ، جهانی که در آن بتوانند بدون ترس، زندگی کنند و کودکانه رؤیا ببافند.