مرور کلی وضعیت کشور و چالش‌ها و مشکلات آن به‌ویژه در حوزه محیط‌زیست نشان می‌دهد یکی از معضلات ما در حوزه‌های تخصصی مانند محیط‌زیست وجود نیروی انسانی است و این موضوع با مهاجرت نخبگان کشور در یک دهه گذشته تبدیل به چالش جدی شده است. دولت‌ها تلاش کرد‌ه‌اند در قالب طرح‌های حمایت از نخبگان شیب تند آن را کاهش دهند، هرچند در این باره که چنین طرح‌هایی چقدر به‌درستی اجرا شده است و چقدر توانسته‌اند اثرات مثبتی داشته باشند، می‌توان سخن گفت؛ اما مسئله دیگر این است که ما علاوه‌بر مهاجرت نخبگان از ظرفیت‌های موجود در کشور هم به‌درستی بهره نبرده‌ایم. ما در دهه‌های گذشته همواره شاهد غیبت چهره‌های جوان برای مدیریت در دولت‌های مختلف بوده‌ایم، چراکه تاکنون طرح‌های قابل‌توجهی برای پرورش نسل جوان مدیران قبل از ورود به بدنه اجرایی دولتی و غیردولتی و برای پرسنل جوان مشغول به‌ کار نداشته‌ایم. در خوش‌بینانه‌ترین حالت می‌توانیم چنین بیندیشیم که دولت‌های مختلف تمایل به استفاده از جوانان داشتند، ولی جوانان برای این کار آماده نبودند. ازاین‌رو، شاید بهتر است بگوییم که جوانان را برای این کار آماده و فرصت تجربه مدیریت را برای آنها فراهم نکرده‌ایم و در برخی مواقع فرصت‌های ایجادشده توسط جوانان برای این کار را نادیده و یا در حالت بدبینانه جلوی آن فرصت‌ها را گرفته‌ایم.

دبیر مرجع ملی حقوق کودک با اشاره به فعالیت سامانه شهید محمودوند با هدف شناسایی کودکان بازمانده از تحصیل، از برنامه مرجع ملی حقوق کودک و دستگاه‌های متولی ذیربط در حوزه تحصیل کودکان برای شناسایی کودکان بازمانده از تحصیل و ارجاع آنها به مدارس در سال جاری خبر داد.

خودکشی تابو است؛ دست‌کم در بین اخبار در منابع رسمی آمار و ارقام با گزینش‌های بسیار بیان می‌شود و رسانه‌ها برای بازتاب چالش‌ها و آسیب‌های این حوزه با مشکلات آماری مواجه‌اند. بااین‌حال، هر روزه در کانال‌ها و شبکه‌های اجتماعی به‌طور محافظت‌نشده، این اخبار شیوع دارد.  در هفتۀ گذشته چند نوجوان در مناطقی از شهر تهران دست به مرگ زدند که عوامل اصلی این اقدام در دست بررسی و موارد بیان‌شده محل شبهه است. به‌جز این، در یک مورد شهروندی درحال فیلم‌گرفتن از این واقعه دیده می‌شود که ما را با این پرسش مواجه کرد: چرا در موارد حساسی چون این موضوع که پای جان آدمی در کار است، ما چنین بی‌تفاوت مواجه می‌شویم؟ چرا وجدان جمعی از این حوادث به درد نمی‌آید؟ موضوعی که بر آن شدیم تا هم به آسیب‌شناسی خودکشی در بین نوجوانان و هم به تماشای منفعلانۀ برخی از شهروندان در حین انجام این پدیده بپردازیم. آمارهای خودکشی غیررسمی به‌طور کلی در سال ۱۴۰۱ نشان می‌دهد، ما ۶ هزار مورد خودکشی داشته‌ایم و این آمار در سال ۱۴۰۲ به ۷ هزار مورد رسیده است. این را روزنامۀ «هم‌میهن» به نقل از «حمید یعقوبی» روانشناس بالینی و دانشیار روانشناسی بالینی دانشگاه شاهد، بیان می‌کند. او با تأکید بر اینکه پزشکی قانونی از سال ۱۴۰۰ آمار خودکشی را اعلام نمی‌کند، گفته بود: «اما در جلسه‌ای غیررسمی، مسئولان مربوطه اعلام کرده‌اند که در سال ۱۴۰۲، حدود ۷ هزار نفر خودکشی کرده‌اند و این یعنی در این سال ۸ نفر به‌ازای هر ۱۰۰هزارنفر خودکشی کرده‌اند. این آمار در دو سال قبل از آن، ۷ نفر در ۱۰۰هزارنفر بوده است.»

مدیرکل آفرینش‌های فرهنگی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان

چادرهای گل گلی با روهای گرفته، کاسه مسی و قاشق به دست؛ خاطرات بسیاری را برای رهگذران زنده می‌کرد، زنی یاد روز عقدش افتاد، سن و سال‌دارترها یاد دوران خوش جوانی‌شان می‌کردند و قاشق‌زنی را می‌شناختند، کاسب‌ها ظرف‌مان را پر می‌کردند و برخی از جوان‌ترها هم می‌پرسیدند «خب که چه؟» ما آیین قدیمی قاشق‌زنی را به جا می‌آوردیم. آیینی که به نیت شفای بیماران، بخت گشایی، گرفتن حاجت و جدال درونی انسان‌ها برای انسانیت است و چهارشنبه آخر سال انجام می‌شده است؛ زمانی که کوچه‌ها با صدای قاشق و کاسه پر می‌شد نه انفجار نارنجک‌های دست ساز و آتش بازی‌‌های هولناک و گوش کر کن.