رئیس کمیسیون انرژی اتاق بازرگانی با اشاره به وضعیت تأمین برق در کشور اعلام کرد به نظر می‌رسد در تابستان امسال خاموشی‌های برنامه‌ریزی‌شده ادامه داشته باشد و روزانه حدود دو ساعت قطعی برق در بخش‌های خانگی، تجاری و اداری اعمال شود؛ به گفته او، بخش صنعت نیز همچنان در اولویت قطعی‌ها قرار خواهد داشت.

مدیرکل برنامه‌ریزی و بهره‌برداری تولید شرکت برق حرارتی با اشاره به برنامه ۱۰۵ هزار مگاواتی تعمیرات نیروگاه‌های حرارتی برای افزایش آمادگی تولید برق این واحدها در تابستان سال آینده، گفت: تاکنون ۵۴ هزار مگاوات از این فعالیت‌های تعمیراتی آغاز شده است.

شهروندان تهرانی به‌ویژه در مناطق شرق و جنوب‌شرق (مناطق تأمین آب از سدهای لتیان و ماملو) از قطع مکرر آب و دسترسی نداشتن آب شرب شبکه در ساعت‌های طولانی گزارش می‌دهند، اما شرکت آبفای کشور می‌گوید آب تهران جیره‌بندی نیست و برنامه‌ای هم برای جیره‌بندی آن وجود ندارد. با وجود این ادعا، اما رئيس‌جهموری در سفری به کردستان نه‌تنها از احتمال زودهنگام جیره‌بندی آب در تهران خبر داده، بلکه هشداری جدی در مورد احتمال تخلیه پایتخت، برای مقابله با تهدید آبی تهران نیز صادر کرده است؛ اگرچه پزشکیان از اینکه قرار است جمعیت تهران به کدام مقصد پایتخت را ترک کنند، حرفی نزده است.

دو سال پیش وزیر نیرو وعده داد در تابستان ۱۴۰۴ برق بخش خانگی قطع نمی‌شود؛ اما تابستان گذشته، شهروندان روزانه بیش از دو ساعت خاموشی را تجربه کردند. حالا، در آستانه زمستان، رئیس‌جمهور قول داده تابستان آینده هیچ کارخانه‌ای با مشکل قطعی برق مواجه نخواهد شد. اما داده‌های ساتبا نشان می‌دهد سرعت توسعه نیروگاه‌های خورشیدی نهایتاً سه هزار و ۳۰۰ مگاوات است؛ یعنی پوشش حدود ۲۰ درصد از پیک مصرف. فعالان بخش خصوصی وعده‌های دولت را شعار می‌دانند و معتقدند برای تحقق این وعده‌ها، محتمل‌ترین سناریو ا انتقال بار کمبود برق از بخش صنایع به بخش خانگی است.

کشور در تابستان‌ها با قطعی‌های گسترده برق و زمستان‌ها با بحران شدید کمبود گاز مواجه است. وضعیت ناترازی‌های این دو بخش به‌شکلی است که دولت برای تأمین برق زمستانه ناچار است در کمبود گاز و سوخت مایع از مازوت، یکی از‌ آلاینده‌های معروف هوای ایران، استفاده کند. حالا این سؤال اساسی مطرح می‌شود که چرا دولت همچنان به‌دنبال صادرات برق است؟ درحالی‌که اخبار این روزها از از سرگیری صادرات برق به افغانستان و پاکستان حکایت دارند، آیا در شرایط بحرانی انرژی، این تصمیم واقعاً به‌نفع مردم و صنایع داخلی است؟ یا اینکه این سیاست، بیشتر به‌دنبال منافع اقتصادی کوتاه‌مدت است و منافع بلندمدت داخلی را قربانی می‌کند؟ بخش خصوصی صنعت برق معتقد است در این شرایط، اولویت باید تأمین نیازهای داخلی باشد و برنامه‌هایی مانند تبدیل ایران به «هاب انرژی منطقه» باید به تعویق بیفتند؛ به‌ویژه زمانی که تأمین برق بیشتر برای صادرات، به‌معنی مصرف بیشتر مازوت و سوخت مایع در نیروگاه‌هاست.

|پیام‌ ما|باوجود اینکه وزارت نیروی دولت چهاردهم وعده داده بود طی چهار سال بیش از ۳۰ هزار مگاوات برق تجدیدپذیر تولید می‌کند، اما تاکنون حتی یک‌دهم مجوزهای صادرشده برای احداث نیروگاه خورشیدی یا سایر تجدیدپذیرها به شبکه و مدار توزیع برق وارد نشده است. نزدیکی زمستان و احتمال بی‌گاز ماندن نیروگاه‌ها مانند سال گذشته و ترس دولت از تکرار خاموشی در روزهای سرد، باعث شد رئیس‌جمهوری نیز مستقیماً در مورد این بخش دستور صادر کند: «پنل‌های خورشیدی نباید در گمرک بمانند.» کارشناسان می‌گویند به رئیس‌جمهوری آدرس غلط داده‌اند. از یک‌سو، تحریم‌ها باعث شده است ایران فقط بتواند از چین پنل وارد کند که به‌خودی‌خود پروسه بسیار طولانی‌ است. از سوی دیگر، درصورت ترخیص پنل از گمرک هم، دولت سهم ۸۰ درصدی خود از تأمین مالی احداث نیروگاه‌ها را محقق و پرداخت نمی‌کند. مشکل اصلی در این دو بخش است، نه ترخیص گمرک.

در پی بیش از ۴۰ روز اعتصاب غذای کارگران آلومینیوم اراک برای پیگیری مطالبات و بهبود وضعیت معیشتی و شغلی، وعده‌هایی از سوی کارفرما داده شده که هنوز به‌طور کامل اجرایی نشده است. کانون اصلی اعتراض چهار هزار کارگر این کارخانه، حول محورهای اساسی مانند بلاتکلیفی بازنگری طرح طبقه‌بندی مشاغل و بحران ایمنی ناشی از استهلاک شدید تجهیزات کلیدی مانند جرثقیل‌های حمل مذاب، متمرکز است. در طول این دوره از اعتراضات، کارگران شرکت ایرالکو در حرکتی اعتراضی از دریافت وعده‌های غذایی کارخانه خودداری کردند و در جریان آن نیز، بیش از ۱۰ نفر به نمایندگی از کارگران برای چند روز به‌طور کامل دست به اعتصاب غذا زدند. باوجوداین، سیاست کارگران این شرکت در این دور از اعتراضات پرهیز از اعتصاب کار بود. «پیام ما» در این گزارش به مطالبات این کارگران و نتیجه اعتراضشان می‌پردازد.

رئیس ساتبا اعلام می‌کند طی یک سال گذشته ۸۰ هزار مگاوات نیروگاه خورشیدی پروانه صادر شده؛ رقمی که سه تا چهار برابر کل ظرفیت پیش از دولت چهاردهم است. اما وقتی پای زمین‌های واقعی، قراردادهای بسته‌شده و بهره‌برداری عملی به میان می‌آید، تصویر متفاوتی از واقعیت آشکار می‌شود؛ از حدود ۲۸ هزار هکتار زمین تخصیص‌یافته که به‌صورت بالقوه می‌توانست ۱۸ هزار و ۶۰۰ مگاوات برق خورشیدی تولید کند، تنها چهار هزار و ۵۰۰ هکتار تحویل سرمایه‌گذاران شده و کمتر از هزار مگاوات برق به شبکه رسیده است. اما واقعیت میدانی نشان می‌دهد بسیاری از زمین‌ها نیمه‌تمام و بلاتکلیف مانده‌اند و بخش قابل‌توجهی از زمین‌ها حتی به سرمایه‌گذاران واقعی داده نشده است. از سوی دیگر، آمار مربوط به زمین‌های واگذارشده برای احداث نیروگاه خورشیدی از سوی سازمان‌های مختلف متفاوت اعلام می‌شود. سازمان منابع‌طبیعی کشور اعلام کرده بود ۲۰ هزار و ۲۳۴ هکتار زمین برای احداث نیروگاه خورشیدی به سازمان امور راضی اختصاص‌ یافته، اما آنچه سازمان امور اراضی به «پیام ما» ارائه می‌دهد، فاصله قابل‌توجهی با این عدد دارد.