هتل‌داری در ایران قصه پر فراز و نشیبی دارد؛ از کاروان‌سراهای قدیمی شروع شده و در دوره قاجار با هتل‌های مدرن ادامه پیدا کرده است، اما امروز حال و روزش خوب نیست. این صنعت در یک دهه گذشته ضربه‌های سختی از تحریم، کرونا و دو جنگ اخیر خورده و دیگر رمقی برایش باقی نمانده است. تازه‌ترین خبرها می‌گویند فقط در تهران هشت هزار نفر از کارکنان هتل‌ها شغلشان را ازدست‌داده‌اند و از پایتخت تا شهرستان‌های مختلف، مدیران هتل‌ها یا مجبور به تعدیل نیرو شده‌اند یا با چنگ‌ودندان کارشان را سرپا نگه داشته‌اند. زیرا نه مسافری مانده، نه پروازی و نه امیدی به آینده نزدیک.

در شرایط جنگ و بحران‌های اقتصادی که به دنبال آن رخ می‌دهد، سازمان‌ها با چالش‌های بی‌سابقه‌ای روبرو می‌شوند؛ از توقف یا کاهش شدید تولید گرفته تا ازدست‌دادن منابع مالی و نتیجه آن، عدم توانایی ادامه فعالیت به شکل سابق است. این وضعیت، فشار مضاعفی را بر سرمایه‌های انسانی وارد می‌کند. کارکنان که در چنین شرایطی بیش از همیشه نیازمند امنیت شغلی و روانی‌اند، در معرض خطر جدی ازدست‌دادن شغل، اضطراب ناشی از آینده نامعلوم، و فرسودگی روانی قرار می‌گیرند. در این شرایط حمایت همه‌جانبه از سلامت روانی و اجتماعی کارکنان، تنها یک وظیفه اخلاقی محسوب نمی‌­شود، بلکه یک استراتژی حیاتی برای بقا و بازسازی سازمان پس از بحران است. این گزارش بر جنبه حیاتی مسئولیت اجتماعی در قبال «سرمایه‌های انسانی» سازمان‌ها، به‌ویژه در دوران جنگ و بحران‌های اقتصادی، تمرکز دارد.

| پیام ما | 350 هزار بیمار خاص، به دلیل تحریم‌های وزارت خزانه‌داری آمریکا در سال‌های اخیر با مشکلات مختلفی در تهیه دارو و اقلام مورد نیاز خود دست‌و‌پنجه نرم کرده‌اند، این‌ در حالی است که دو جنگ اخیر نیز بر مشکلات آن‌ها افزوده و میزان مراجعه به مراکز درمانی را به دلیل استرس افزایش داده است.

آنچه در ماه‌های اخیر بر ایران گذشت، فراتر از ثبت رویدادها در تقویم، طوفانی بود که ذهن و روان جامعه را تحت‌تأثیر قرار داد. بسیاری از ما در کمتر از نیم‌قرن، سه جنگ تحمیلی را تجربه کرده‌ایم. جنگ‌ها، هرچند ممکن است بر روی کاغذ و در معاهده‌های صلح به پایان برسند، اما سایه سنگین این حوادث سال‌ها بر سر ما خواهد ماند. این تجربه‌های تلخ، همراه با بحران‌های اجتماعی در چند دهه اخیر، ضرورت بررسی‌های عمیق جامعه‌شناسانه و روان‌شناسانه را برای فهم و حل معضلات فرهنگی و اجتماعی بیش از هر زمان دیگری آشکار می‌کند. این روزها، با وجود آتش‌بسی شکننده، جامعه در شرایطی معلق و نامعلوم به سر می‌برد؛ این بلاتکلیفی، خود می‌تواند آسیبی جدی‌تر از بحران‌های پیشین به همراه داشته باشد. در همین ارتباط، «شیرین احمدنیا» رئیس انجمن جامعه‌شناسی ایران، در گفت‌وگو با روزنامه «پیام ما»، به بررسی مسائل اجتماعی ایران در چند ماه اخیر یعنی تجربه جمعی دو جنگ و اعتراضات دی‌ماه در کمتر از یک سال پرداخته است.

کاخ گلستان، میدان نقش‌جهان، باغ چهلستون و راه‌آهن سراسری، میراث جهانی ایران بودند که در چهل روز جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران دچار آسیب‌های جدی شدند. در این میان، راه‌آهن سراسری تنها اثر جهانی ایران بود که به طور مستقیم هدف حمله قرار گرفت و ۲ پل تاریخی در محدوده ثبت جهانی شبکه ریلی آسیب دیدند. هرچند تعمیر اضطراری ظرف چند روز انجام و تردد از روی این پل‌ها برقرار شد، اما از منظر میراث‌فرهنگی، همچنان موضوع مرمت این سازه‌ها که دارای ارزش‌های تاریخی و مهندسی هستند، محل چالش است.

جنگ، ارائه آمار سرشماری زمستانه پرندگان مازندران را به تعویق انداخت، همان‌طور که باعث شد حضور حفاظت‌گران در مناطق مختلف ممکن نباشد. این سختی‌ها اما از زمان سرشماری برای اعضای «انجمن آوای بوم» به وجود آمد، آنها کارهای مربوط به سرشماری پرندگان را در دی‌ماه شروع می‌کنند و بهمن زمان آغاز کار است. دی‌ماه، هم‌زمان با اعتراضات و قطعی گسترده اینترنت بود. کار سرشماری هم سخت شد و آنها نتوانستند آن‌طور که می‌خواهند از حضور داوطلبان استفاده کنند و بعد هم جنگ شروع شد. جنگی چهل‌روزه که در آتش‌بس شکننده‌اش، به‌سرعت اثراتش بر محیط‌زیست آسیب‌دیده کشور نمایان شده و نگرانی‌ها از آینده این تأثیرات همچنان بالاست. «فاطمه کاظمی» مدیر مؤسسه آوای بوم، حالا از روند سرشماری، تأخیر در ارائه آمار و تبعات جنگ بر زندگی پرندگان و حفاظت‌گران به ما می‌گوید.

ایران می‌تواند با کارت برنده غنی‌سازی، لغو همه تحریم‌های اقتصادی اولیه و ثانویه را طلب کند. ضمن اینکه پرونده ایران در آژانس هم باید عادی شود. همچنین آمریکا و کشورهای اروپایی برای ساخت 20 هزار مگاوات برق هسته‌ای با فناوری‌های روز و با سرمایه‌گذاری‌های خارجی باید به ایران تعهد دهند.