زهرش را دوباره به دل مردم ریخته… زهر سیه‌مار در همین خرداد «اسامه بلوچی»،‌ «سدیس بلوچی» و «میرخاتون بلوچی» را کشت. مردم بجوکان در بخش لاشار نیک‌شهر این شب‌ها خواب ندارند. ترس در دل همه‌شان خزیده. یکی از اهالی روستای بجوکان می‌گوید: «خدا شاهد است از وقتی این اتفاق افتاده شب‌ها نمی‌توانم بخوابم. ساعت ۵ صبح خوابم برد. همه‌اش نور گوشی‌ام روشن است. خانه ما امنیت ندارد،‌ نه ماشین هست‌، نه آنتن موبایل. تا «چانف» ۱۵ کیلومتر جاده خاکی است و میلیونی از ما پول می‌گیرند تا به درمانگاه برسیم.» مردم روستا شب‌ها تا صبح بیدارند، نقل ترس از خوابیدنشان را نمی‌توانند به خبرنگاران مرکزنشین بگویند، آنها نمی‌توانند فارسی صحبت کنند و خبرنگاران هم بلوچی نمی‌دانند! اینها گفته‌های «زابد آهورانی» بهورز روستاست که صدای اهالی شده. در روستا وضع همه شبیه زابد است. بیدار ماندن، نور انداختن به اطراف و هر گوشه را گشتن!

لباس‌های شسته و آویخته در توالی بندهایی طولانی نشان از فرارسیدن زمان استراحت دارد. استراحتی که کارگران بلوچ شاغل در اسکله شهید رجایی می‌گویند که کمتر نصیبشان می‌شود حتی همین حالا که انفجار در بندر جان برخی را گرفت، برخی را مصدوم کرد و گروهی را مفقود. کار با حقوق کم و بدون بیمه در بندر ادامه دارد. کارگران ساکن در اقامتگاه‌های کارگری میانگین سن بین ۲۰ تا ۳۰ سال دارند و عموماً از مناطق محروم بلوچستان ایران آمده‌اند. «لقمه‌ای نان»‌ تنها دلیلی است که برای ادامه کار و تحمل شرایط موجود انگیزه‌شان شده است. لقمه نانی که در شهر و دیار و آبادی خودشان یافت نخواهد شد. حالا جامعه محلی اطراف بندر شهیدرجایی می‌گویند نداشتن اوراق شناسایی و قرارداد کار، گروهی از این افراد را در هیچ سیاهه‌ای از این کشور ثبت نکرده است و همین می‌شود که کسی دنبال آنان نیست.

براساس بند ب ماده ۱۹ قانون برنامه توسعه هفتم و همچنین مطابق با ماده ۵۰ قانون محاسبات ارادی هرگونه اعتبار از محل مولدسازی به «سد ماندگان»، سدی که قرار است بر سرشاخه‌های کارون و با هدف انتقال آب از حوضه آبریز کارون به حوضه آبریز زاینده‌رود احداث شود، خلاف قانون است. انتشار نامه‌ای از سوی سازمان خصوصی‌سازی به نماینده آبادان در فضای مجازی، این سؤال را برانگیخت که چه کسی مجری خواهد بود؟ درحالی‌که سد «ماندگان» فاقد ارزیابی محیط‌زیستی و به‌تبع آن مجوزهای لازم از سوی این دستگاه است، نامه رئیس سازمان خصوصی‌سازی مدعی است که با مداخله معاون اول رئیس‌جمهوری و «دستور» به رئیس سازمان حفاظت محیط‌زیست مقرر شده است مشکلات محیط‌زیستی این طرح با اولویت رفع شود. این طرح تاکنون ۱۰ درصد پیشرفت فیزیکی دارد و اساس احداث آن در منطقه حفاظت‌شده دنا زیر سؤال است. حالا سخنگوی دولت می‌گوید این تأکید فقط برای اولویت بررسی است و اعلام‌نظر هرچه سریع‌تر از سوی سازمان حفاظت محیط‌زیست به‌عنوان یک دستگاه مستقل است و فشاری از سوی معاون اول در کار نبوده است. دی‌ماه امسال نماینده شهروندان آبان در مجلس شورای اسلامی به استناد قانون و همچنین باتوجه‌به اثرات گسترده اجتماعی، سیاسی و امنیتی این پروژه خواستار جلوگیری از تخصیص بودجه از محل مولدسازی را اعلام کرده بود.

بحران آب در ایران یکی از بحرانی‌ترین چالش‌های زیست‌محیطی و اقتصادی است که پیامدهای گسترده‌ای برای آینده کشور دارد. کاهش منابع آب، تغییرات آب‌وهوایی و سوء‌مدیریت سیستم‌های آبی منجر به مسائلی مانند خشک شدن دریاچه‌ها، کاهش سطح آب‌های زیرزمینی و افزایش بیابانزایی شده است. در این میان، بحران حقوق آب برون‌مرزی -به‌ویژه در مورد رودخانه هیرمند و دریاچه هامون- اهمیت ویژه‌ای دارد. این موضوع که با روابط سیاسی و دیپلماتیک ایران با افغانستان و تخصیص منابع آبی گره خورده است، توجه عاجل را می‌طلبد. این تحلیل به بررسی بحران آب ایران با تمرکز بر مناطق خشک مانند سیستان‌وبلوچستان می‌پردازد و درعین‌حال نقش محوری شفافیت، پاسخگویی و بودجه‌بندی جدید دولت را در رسیدگی به این مشکل برجسته می‌کند.

فعالان محیط‌زیست در شهر «کنارک»‌ یکی از شهرهای ساحلی استان سیستان‌وبلوچستان می‌گویند شهرداری با صدور مجوز به سرمایه‌گذار بخش خصوصی با ساخت‌وساز سازه‌های سنگین در محدوده حریم ۶۰ متری دریا که قانون محدودیت ساخت دارد، موافقت کرده است و با ورود اداره منابع‌طبیعی شهرستان این ساخت‌وساز به‌طور موقت متوقف شده است. اما رئیس شورای این شهر می‌گوید با ساخت هیچ سازه سنگینی نه در حریم دریا و نه در هیچ‌کجای ساحل موافقت نکرده است و واقعه رخ‌داده تخلف سازنده بوده است که بلافاصله با برخورد ورود شهرداری، شورای شهر و به‌ویژه برخورد دادستان این شهر متوقف شده است و حالا سرمایه‌گذار باید طرحش را اصلاح کند. اما فعالان محیط‌زیست یک سؤال دارند: «سازه‌های بتن و سیمان قرار است چگونه برچیده یا اصلاح شوند؟ نهادهای مرتبط و ناظر در زمان رخ دادن این تخلف کجا بودند؟» بخشی از شهر کنارک در محدوده حریم ۶۰متری دریا واقع است و این موضوع دست‌نخورده نگهداشتن حریم دریا و عمل به قانون را دچار پیچیدگی‌های زیادی کرده است.

زنـــــی گمشـــده است! زنـــــی آنجــا کـه صــدای زنـانـــــه کمتــــر شنیــــده می‌شود و به‌ناچار در گیرودار روزمرگی‌ها و گــــذران زندگـــی‌ست، گـــم شــــده است… درســـت جایـــی میـــان اقلیـــم اقلیـمـــــی بیـابـانــــی و خـشک که چشم‌انتظار دریـا و جـــادوی ماهی‌هاست. آنجــا کـه استخـــوان ماهـــی، ســـوزن می‌شود و زنـــــی با ســـوزن بـه جــنگ پارچــه می‌رود تا نقشـــی بینـــدازد و آهسته‌آهسته در تاروپود نقش‌ها خـــود را پیــدا کنــد. امروز که اقلیــــم به وسعت جهــان است و نه منطقه‌ای خاص، و مــد مقوله‌ای است جهانی و به تعداد آدم‌ها متغیــر، زندگی بخشیدن به هنـــر مناطق مختلف ایـــران، نه به‌شکل همیشگی و با کلیشه‌های بازسازی آن بلکه باتوجه‌به نیــاز انسان در جهان امــروز و بازنمودش در دنیای مـد ایـــــران، برای همه آنها که دغدغه بیدار کردن و نمایش درست عناصر و المان‌های غنی و الهام‌بخش تاریخی این سرزمیـــن را دارند، هدفــی بزرگ خواهد بود.

ابراهیم گلزاری هنرمند زابلی مبتلا به بیماری نادر ام‌پی‌اس با وجود مشکلات جسمی، روحی و مالی فراوان توانست در ۲۱سالگی بدون حمایت هیچ ارگانی، با برگزاری نمایشگاه نقاشی‌اش در تهران به رؤیای خود رنگ واقعیت ببخشد.