در راستای اجرای قانون برنامه هفتم پیشرفت، هیأت دولت طرح توسعه نیروگاه‌های تجدیدپذیر را به‌عنوان یکی از طرح‌های پیشران کشور ابلاغ کرد. این طرح با هدف کاهش ناترازی انرژی، افزایش ظرفیت نیروگاهی و کاهش آلاینده‌های زیست‌محیطی اجرا می‌شود.

هفتمین کنفرانس و نمایشگاه نیروگاه خورشیدی ایران با همکاری ساتبا و پژوهشگاه نیرو آغاز به کار می‌کند. در این رویداد ملی، چالش‌ها و فرصت‌های توسعه نیروگاه‌های خورشیدی با حضور سرمایه‌گذاران، شرکت‌های خصوصی و نمایندگان بخش دولتی مورد بررسی قرار خواهد گرفت.

عددها ساده‌اند اما معناهای بزرگی پشت خود دارند: بیش از ۲۷ تا ۲۸ هزار مگاوات مجوز نیروگاه تجدیدپذیر در کشور صادر شده و زمین‌ها هم واگذار شده‌اند. اما در عمل، کل نیروگاه‌هایی که واقعاً وارد مدار شده‌اند به کمتر از ۱۵۰۰ مگاوات می‌رسد. این شکاف بزرگ گویای یک حقیقت تلخ است؛ وعده‌های دولت در حوزه انرژی خورشیدی بیشتر روی کاغذ مانده است. توسعه نیروگاه‌های خورشیدی که قرار بود نسخه نهایی بحران ناترازی برق باشد، حالا بیش از هر چیز شبیه «رؤیافروشی» شده است؛ زمین‌ها داده شده و مجوزها صادر، اما پروژه‌ها هنوز در هزارتوی بوروکراسی و کمبود منابع مالی گرفتارند. کارشناسان می‌گویند پیچیدگی‌های اداری و کمبود تأمین مالی بزرگ‌ترین مانع پیشرفت است و بخش خصوصی بدون حمایت دولت قادر به تکمیل پروژه‌ها نیست. در پروسه سرمایه‌گذاری در انرژی‌های تجدیدپذیر قرار است ۲۰ درصد آورده از بخش خصوصی و ۸۰ درصد از طریق صندوق توسعه ملی تأمین شود. دست‌اندرکاران این صنعت می‌گویند سهم ۸۰ درصدی صندوق یا دیر تخصیص داده شده یا اصلاً تخصیص داده نشده است.

صنایع بزرگ انرژی‌بر کشور از جمله فولاد، مس، پتروشیمی و پالایشگاه‌ها با وجود تعهدات قانونی برای احداث نیروگاه‌های خودتأمین، تاکنون تنها بخش کوچکی از این پروژه‌ها را اجرایی کرده‌اند؛ موضوعی که به گفته مجری طرح توانیر، فشار سنگینی بر شبکه برق وارد کرده و چالش‌های ناترازی را افزایش داده است.

روابط‌عمومی؛ خط مقدم نبرد محیط‌زیست و صنایع آلاینده

بحران انرژی و تغییر اقلیم، قرن بیست‌ویکم را به میدان رقابتی تازه برای کشورها بدل کرده است؛ رقابتی که در آن اتکای صرف به نفت و گاز دیگر به معنای امنیت نیست و هر روز اقتصاد کشورها در معرض شوکی تازه قرار می‌‌گیرد. در چنین شرایطی، چین با سرمایه‌گذاری گسترده در انرژی خورشیدی و بادی نشان داد که گذار به انرژی‌های تجدیدپذیر نه‌تنها راهی برای مهار بحران‌های زیست‌محیطی است، بلکه می‌تواند ستون اصلی تاب‌آوری اقتصادی و ارتقای جایگاه کشورها در جهان امروز باشد.