بایگانی مطالب برچسب: گرمایش جهانی
کاسپین؛ دریا یا بیابان
پهنه آبی خزر برای بسیاری از مردم ایران فراتر از پدیدهای طبیعی، بخشی از حافظه اجتماعی آنهاست. دریای کاسپین، اثر عمیقی بر محیطزیست پیرامونش دارد. مطالعات نشان داده است اگر این دریا نبود بارشهای استانهای ساحلی بهویژه گیلان و مازندارن ۶۰ درصد کاهش مییافت. رطوبت و اعتدال دمایی در همراهی با البرز رخ میدهد که همچون مانعی، تکمیلکننده اثر دریا است. دیر نبوده زمانی که پیشروی دریای کاسپین، کابوس مردمان ساحلنشین بود. این روزها اما دریا کاهش سطح تراز و پسرَوی را پی گرفته است. سالهاست گمانههای زیادی درباره علت این روند معرفی میشود و هنوز استدلال یکسانی مطرح نشده است؛ احتمالاً به این دلیل که زیر سایه درونگرایی شوروری سابق، تعامل شفافی میان محققان این منطقه وجود ندارد. از علت پسروی دریا که بگذریم، چگونگی رفتار در مقابل این پدیده اولویت دارد.
فعالیتهای مدنی راهی برای تابآوری
تابآوری، توانایی جوامع برای مقابله و بازیابی از بحرانها، امروز بیش از هر زمان دیگری حیاتی است. تغییراقلیم و فشارهای اجتماعی-اقتصادی ناشی از آن نشان میدهد تقویت ظرفیتها و مشارکت ذینفعان برای ساختن آیندهای پایدار و مقاوم، ضروری است. سندی که بهتازگی در مورد تابآوری در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا منتشر شده، حاوی نکات ارزشمندی پیرامون تابآوری اقلیمی در شرایط گرمایش جهانی و تغییراقلیم است که توسط بنیاد صلح کارنگی منتشره شده است. فارغ از تأیید یا تکذیب اهداف این بنیاد بینالمللی که بدون شک در برهههایی با سیاستهای ایالات متحده آمریکا همراستاست، با توجه محدوده اطلاعاتی که در این سند آمده است و انتقال مجموعه تجریبات مطرحشده میتواند گشایشی پیرامون تابآوری اقلیمی از دیدگاه اجتماعی و انسانی باشد.
میکروبها، عاملان پنهان ذوب سریعتر
در یک روز تابستانی گرم و مهآلود در اسوالبارد «آروین ادواردز»، متخصص بومشناسی یخچالها، بر سطح یخی ایستاده بود که زیر پایش آب روان میشد و سنگها از ستیغ کوه فرو میریختند. او این صحنه را به «حضور در شهری در حال سوختن در میانه یک حمله هوایی» تشبیه کرد. چنین تصویری، نه شرح جنگ که روایت زیستشناسی است که دو دهه عمرش را وقف پژوهش در مناطق قطبی کرده و اکنون شاهد سرعت گرفتن مرگ یخچالهاست.
حلقه گمشده کارشناسان اقلیمی
با وجود آثار پررنگ تغییراقلیم در کشور، تلاشهای کارشناسی برای مقابله یا سازگاری با این پدیده کمرنگ است. ایران با چالشهای جدی تغییراقلیم روبهروست؛ خشکسالی گسترده، افزایش محسوس دما و کاهش شدید منابع آب، زندگی و محیطزیست را نشانه رفته و امنیت غذایی را به خطر انداخته است. در چنین شرایطی، نقش متخصصان تغییراقلیم و همکاری میان آنها برای تحلیل دادهها، برنامهریزی و ارائه راهکارهای علمی بیش از همیشه اهمیت یافته، اما نتایج یک پژوهش حاکی از آن است که ارتباطات میان کارشناسان در کشور همچنان پراکنده و محدود است. در همین حال، یکی از کارشناسان تغییراقلیم با تأیید تعداد اندک کارشناسان این حوزه و محدودیت پژوهشهای مرتبط، به «پیام ما» میگوید تصمیمگیران هم هنوز درک درستی از ابعاد گرمایش جهانی و تغییراقلیم ندارند.
بحران اقلیم از پنجرهها وارد میشود
آیا به این فکر کردهاید که تابستانهای آینده زیر سایه بحران اقلیمی چه شکلی خواهند بود؟ «کریس هالیگان»، بهعنوان عضو مؤسسه فناوری معماری بریتانیا، میگوید: «وضعیت اقلیمی کنونی ما نیازمند تغییر در اصول بنیادین طراحی ساختمان است.» دو مسئله اصلی باعث مشکل گرمای بیشازحد در خانههای مدرن میشوند.
سلب قدرت ترمیم از منابع تجدیدپذیر
تاکنون رشد اقتصادی مهمترین معیار و ملاک موفقیت نظامهای اقتصادی برای دستیابی به رفاه اقتصادی تلقی میشده است. بدینمعنی که هر کشوری که از رشد اقتصادی بیشتری برخوردار بود، موفقتر و پیشروتر بهشمار میرفت. ازاینرو، کشورهای کمترتوسعهیافته تلاش خود را عمدتاً برای دستیابی به رشد اقتصادی متمرکز کرده و میکنند. میدانیم رشد اقتصادی مستلزم افزایش کمی و مداوم تولید و درآمد سرانه از طریق افزایش عوامل تولید یعنی نیروی انسانی، سرمایه و منابعطبیعی است. چنین رشد و توسعهای در قالب عملکردها و الگوهای موجود و بهکارگیری منابع و طبیعت با چنان شتابی است که قدرت ترمیم از منابع تجدیدپذیر سلب شده و افزونبرآن حقوق نسلهای آینده نسبت به منابع تجدیدناپذیر نادیده گرفته شده است.
بهار از فصلهای سال حذف میشود
با گرمتر شدن زمین، حالا دیگر تابستانهای ایران محدود به سه ماه نیستند؛ موجهای گرمایی طولانی و شدید از اردیبهشت آغاز میشود و تا مهر ادامه مییابد. دمای کشور نسبت به ۵۰ سال گذشته بیش از ۲ درجه افزایش یافته؛ نرخی بالاتر از میانگین جهانی. «احد وظیفه»، رئیس مرکز ملی اقلیم و مدیریت بحران خشکسالی سازمان هواشناسی کشور معتقد است نمیتوان بهطور دقیق گفت فصل بهار چقدر کاهش پیدا میکند. او به «پیامما» میگوید: اگر سناریوی بدبینانه تغییراقلیم محقق شود و دما تا ۸ درجه افزایش یابد، بسیاری از شهرهای پرجمعیت حاشیه کویر مانند یزد، کرمان و اصفهان دیگر قابلسکونت نخواهند بود.» درحالیکه کشورهای صنعتی در حال کاهش انتشار کربن هستند، ایران هنوز اقدام مؤثری برای تحقق تعهدات توافقنامه پاریس انجام نداده است. وظیفه میگوید توسعه انرژیهای تجدیدپذیر، بهینهسازی صنعت برق و اصلاح الگوی مصرف، تنها راه نجات از بحران اقلیمی آینده است.
صدای بلند فروپاشی اقلیمی
در تازهترین گزارش اقلیمی که پروژه جهانی کربن و اقلیم (IGCC) منتشر کرده، وضعیت اقلیمی کره زمین با استناد به دادهها و تحلیلهای علمی بهشکلی جامع و نگرانکننده ترسیم شده است. اطلاعات پروژه جهانی کربن و اقلیم (IGCC) بهدلایل متعددی از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است، بهویژه برای سیاستگذاران، دانشمندان و عموم مردم که بهدنبال تصمیمگیری در زمینه تغییراقلیم هستند. IGCC بهطور منظم دادههایی ضروری مانند میزان انتشار گازهای گلخانهای، دمای جهانی، سطح آب دریا و بودجه کربن را بهروزرسانی میکند. این اطلاعات برپایه منابع بینالمللی مثل هیئت بیندولتی تغییراقلیم (IPCC) تنظیم شده است و امکان پیگیری دقیق وضعیت اقلیمی روز را فراهم میکند. از جمله شاخصهای بررسیشده در این گزارش میتوان به سطح انتشار گازهای گلخانهای، روند گرمایش سطح زمین و اقیانوسها، افزایش تراز آب دریاها و کاهش بودجه کربن باقیمانده اشاره کرد.
