۹ سال پیش در چنین روزی ساختمان ۵۶ساله پلاسکو فرو ریخت. این فاجعه هشداری را با خود در پی داشت؛ هشدار ناایمن بودن بسیاری از ساختمان‌های تهران که هرکدام می‌توانند پلاسکویی دیگر را رقم بزنند. حتی مراکز درمانی نیز از این بحران در امان نبوده‌اند و بیمارستان‌هایی مانند رسول اکرم و فجر تهران نیز در سال‌های گذشته به‌دلیل ناایمنی دچار حادثه شدند. سخنگوی آتش‌نشانی در گفت‌وگو با «پیام ما» از کمک دستگاه قضائی به آتش‌نشانی می‌گوید: «این امر باعث پای کار آمدن ساختمان‌های بیشتری شده است.» او امیدوار است این روند در سال‌های آینده هم ادامه‌دار باشد و تعداد ساختمان‌های ناایمن روز‌به‌روز کاهش یابد.

چند روز قبل بود که «محمدصادق معتمدیان»، استاندار تهران، در گفت‌وگویی اعلام کرد «سیاست دستگاه‌ها و نهادهای نظارتی، پلیس و اصناف بر این است که اگر تخلفاتی صورت گرفته باشد، پلمب انجام‌ شود. با صرف باز نکردن مغازه‌ای قطعاً پلمب انجام نمی‌شود.» این درحالی‌است که روایت‌ها از استان‌های جنوبی و برخی بازارهای این منطقه، خلاف این را نشان می‌دهد. صحبت با بازاریان درگهان و گناوه نشان از این دارد که تعدادی از آنها به‌دلیل بسته نگه‌داشتن مغازه‌هایشان با خطر پلمب روبه‌رو شده‌اند و این سؤال مطرح می‌شود که آیا این قانون در تهران با سایر استان‌ها متفاوت است؟ این درحالی‌است که اتاق اصناف ایران پاسخی به «پیام ‌ما» نداد. اما «فرشاد اسماعیلی»، حقوقدان، معتقد است در قانون، اجبار به بازگشایی واحدهای صنفی وجود ندارد و چنانچه ملاحظات امنیتی هم وجود دارد، باید چنین امری با توافق و گفت‌وگو پیش برود، نه موارد دیگر.

تمام جلسات آنلاین روان‌درمانی تعطیل شده است. دو هفته است که اینترنت بین‌المللی قطع شده و تعداد زیادی از افرادی که جلسات تراپی خود را به‌صورت آنلاین می‌گذراندند، دیگر چنین امکانی ندارند. این روزها که بیشتر از هر روز دیگری به گفت‌وگو با روان‌شناس نیاز است، آدم‌ها در دنیایی از ابهام و درماندگی بدون کمک روان‌درمانگر خود، رها شده‌اند. در این گزارش با دو روان‌شناس گفت‌وگویی انجام شده تا راهی هرچند کوچک برای رهایی از این وضعیت بحرانی پیدا کنیم.

با قطع و خاموشی کامل اینترنت در پنجشبه، ۱۸ دی‌ماه، و ادامه‌دار بودن این فرایند، بازار ماهواره‌ها دوباره داغ شده است. در این میان با افزایش تقاضا و کاهش تجهیزات، هزینه خرید و نصب آن تا ۴۰ میلیون تومان و حتی شاید بیشتر رسیده است. اما مسئله اصلی این نیست. مسئله این است که با قطع اینترنت بین‌الملل و دسترسی مردم به منابع متنوع خبری، روایت‌ها در داخل در دست خبرگزاری و برنامه‌های تلویزیونی داخلی و در ماهواره در دست شبکه‌های خارج از ایران است. روایت‌هایی که ممکن است با واقعیت تفاوت زیادی داشته باشد، اما چون جریان آزاد ارتباطات وجود ندارد، درنتیجه آینده کشور در وضعیت نامعلومی به سر می‌برد. هنگام نوشتن این گزارش، خبرهایی مبنی‌بر توقیف روزنامه «هم‌میهن» نیز شنیده می‌شود که بار دیگر این سؤال را به ‌وجود می‌آورد: اگر بستری برای گفت‌وگو و دسترسی به اخبار در رسانه‌ها و مطبوعات داخلی وجود نداشته باشد، ایران چه چشم‌اندازی خواهد داشت؟

«پریسا» به شاگردانش در کشورهای مختلف زبان فارسی آموزش می‌داد و به آنها می‌گفت ایران آن چیزی نیست که در خبرها می‌گویند. او از ۱۲ روز پیش تا امروز نتوانسته اینستاگرام، تلگرام و واتس‌اپ را باز کند و تا امروز حتماً شاگردانش اخبار را دیده‌اند. «الهه» مشاور تغذیه است و می‌گوید بسیاری از مراجعانش که وضعیت روزانه‌شان را آنلاین پیگیری می‌کرد، به پرخوری عصبی افتاده‌اند و دل‌ودماغ رسیدن به وضع سلامتشان را ندارند. «رضوان» شب‌ها به‌سختی پلک روی هم می‌گذارد، چون اجناس سفارشی مشتریانش از کشورهای دیگر به دستش نمی‌رسد. شبیه او بسیارند. طولانی‌ترین خاموشی اینترنت ایران دامن همه را گرفته است و درآمدزایی کسب‌وکارهای خرد آنلاین متوقف شده است.

|پیام ما| به‌رغم گذشت چندین روز از اعتراضات رخ‌داده در کشور، هنوز بسیاری از آمارهای این حوادث از جمله تعداد مجروحان و کشته‌شدگان در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. روز دوشنبه «ابراهیم عزیزی»، سخنگوی کمیسیون امنیت مجلس، با ارائه آمار احصاشده از سوی نیروی انتظامی، تعداد مجروحان این حوادث را بالا توصیف کرد و آمار قطعی این مجروحان را برعهده وزارت بهداشت و آمار کشته‌شدگان را برعهده شورای‌عالی امنیت ملی و شورای امنیت کشور گذاشت. بااین‌حال، هنوز هیچ‌یک از این مراجع، آماری در این رابطه را اعلام نکرده‌اند.

درحالی‌که بیش از ۱۰ روز از قطعی اینترنت و محدودیت‌های ارتباطی به‌دلیل اعتراضات می‌گذرد، برخی از نمایندگان مجلس در این سکوت ارتباطی به‌دنبال افزایش بودجه برخی نهادهای فرهنگی به‌میزان ۵۳ درصد فراتر از لایحه بودجه ۱۴۰۵ که کلیات آن تصویب شده، هستند. این اتفاق به‌گفته «احمد علوی»، استاد اقتصاد دانشگاه آزاد اسلامی، یک تغییر فاحش در لایجه بودجه محسوب می‌شود و ماهیت این لایحه را تغییر می‌دهد. از سوی دیگر «حسین عبده تبریزی»، اقتصاددان، نیز این اقدام را خطرناک و هشداردهنده و تورم‌زا می‌داند.