نزدیک به چهار ماه از آتش‌سوزی «بازارچه جنت» تهران گذشته و کسبه‌ای که در عرض بیست دقیقه حاصل یک‌عمر زحمتشان سوخت، هر روز مقابل شورای شهر، شهرداری و «شرکت ساماندهی» تجمع می‌کنند تا شاید وعده‌های وام و جبران خسارت به نتیجه برسد. یکی از غرفه‌دارها می‌گوید: «با ازدست‌دادن غرفه‌ام راحت‌تر کنار آمدم تا اتفاقات بعدش» و دیگری تکرار می‌کند: «ما فقط داریم می‌دوییم». در هفته‌ها و ماه‌های پس از آتش‌سوزی، زمان برای بازماندگان این حادثه مدام کش آمده و وعده‌های بی‌سرانجام ناامیدی‌شان را بزرگ‌تر کرده است.

درمان اعتیاد در کشور که با قانون مصوب سال ۱۳۸۳ به یکی از پیشروترین شبکه‌های درمان سوءمصرف مواد مخدر در منطقه تبدیل شد و از سوی سازمان بهداشت جهانی مورد تشویق قرار گرفت، اکنون با سیاست‌های وزارت بهداشت، ورشکستگی مراکز درمانی، نشت دارو به بازار سیاه، کمیابی شربت تریاک و بازگشت به مصرف مواد سنتی موجب شده تا درمانگران اعتیاد نسبت به اضمحلال و فروپاشی شبکه درمان اعتیاد در کشور نگران شوند.

درحالی‌که بسیاری از مشکلات جامعه صرفاً به‌عنوان «وضعیت‌های موجود» دیده می‌شوند، «محمد ایرانمنش»، استاد دانشگاه و کنشگر مدنی، معتقد است؛ آنچه یک وضعیت را به «مسئله اجتماعی» تبدیل می‌کند، نه خود آن، بلکه فرایند هوشمندانه مطالبه‌گری و اقناع افکار عمومی و نهادهای رسمی است؛ فرایندی که بدون آن، حتی جدی‌ترین آسیب‌ها نیز ممکن است هرگز به دستور کار سیاست‌گذاری راه پیدا نکنند.

«انگار یکی از اعضای خانواده‌مان آسیب دیده باشد. همه فقط دویدیم به سمت موزه» خانه‌اش در بمباران آسیب دیده، اما قبل از آنکه کاری کند، خانواده را به جای امنی برده و خود را رسانده به موزه‌ای که سال‌ها عمرش را در آن گذرانده و آن روز در حریمش بمب سنگرشکن به زمین خورده بود: «آدم عاقل از خطر فرار می‌کند، اما من و همکارانم بعد از بمباران به سمت محل خطر دویدیم، به سمت موزه» این بخشی از هزاران روایتی است که در جنگ شنیده نشد. روایات بسیاری پشت تلخی گزنده تصاویری که از تخریب میراث‌فرهنگی منتشر شد، پنهان شدند. روایت آدم‌هایی که در کنار تمام نگرانی‌هایشان، به فکر میراث‌فرهنگی ایران بودند و فارغ از تمام کمبودها و بی‌مهری‌ها، پای آن ماندند. در جنگ کمتر از آن‌ها گفته شد، حتی خودشان هم فکر می‌کنند بهتر است کمتر صحبت کنند، چون معتقدند کاری که کرده‌اند وظیفه‌شان بوده. امروز وقت نقل روایت شنیده نشده آن‌هاست. امروز که روز جهانی «موزه و میراث‌فرهنگی» است.

 | پیام ما | در روزگاری که بحران، شکل ثابت زندگی شده و آدم‌ها هر روز میان اضطراب، ناامنی و فرسودگی روانی دست‌وپا می‌زنند، تاب‌آوری دیگر فقط یک مفهوم دانشگاهی نیست. ضرورتی است برای دوام آوردن. در چنین وضعیتی، هنر گاهی کاری می‌کند که سیاست و اقتصاد از انجامش ناتوان‌اند. تئاتر، با روایت رنج‌های مشترک و ساختن امکان گفت‌وگو، می‌تواند آدم‌ها را دوباره به هم و به زندگی پیوند بزند. مهدی حشمتی، کارشناس تئاتر، در گفت‌وگو با «پیام ما» از نقشی می‌گوید که صحنه نمایش می‌تواند در بازسازی روح جمعی جامعه ایفا کند.

روزنامه امروز چند گزارش و یادداشت قابل تأمل دارد. تیتر یک به موضوع گردشگری اختصاص یافته با عنوان «گردشگری اسیر زیاده‌خواهان است». در کنار اون، گزارشی درباره پیامدهای انسانی و محیط‌زیستی جنگ منتشر شده و تحلیلی هم با عنوان «زمین که حرف می‌زند، باید گوش داد» در واکنش به زلزله‌های اخیر تهران به چشم می‌خورد.

| پیام ما | غیرنظامیان در نتیجه جنگ ایالات متحده و اسرائیل با ایران متحمل هزینه‌های ویرانگر بهداشتی و محیط زیستی شده‌اند؛ از جابه‌جایی گسترده جمعیت و آلودگی هوا و آب گرفته تا خطرات بلندمدت برای سلامت نسل‌های آینده.