«توقف کامل»؛ این دو کلمه شرح ۴۰ روز زندگی حرفه‌ای «پوریا سپهوند»، حفاظتگری است که بیش از ۱۵ سال برای حفظ گونه‌های مختلف ایران تلاش کرده است. «ایمان ابراهیمی» حفاظتگر هم وضع بهتری ندارد. هر دو نفر دارند آرام‌آرام کارشان را شروع می‌کنند، زیر سایه آتش‌بسی که کسی نمی‌داند چقدر دوام دارد.

بر اساس داده‌های شرکت کنترل کیفیت هوا، تهرانی‌ها در فروردین امسال تمام روزهای ماه را در شرایط «پاک» یا «قابل قبول» پشت سر گذاشتند. بررسی مقایسه‌ای آمار سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۴ نیز نشان می‌دهد کیفیت هوای پایتخت طی این پنج سال از الگوهای نسبتاً مشابهی پیروی کرده است.

با وجود افزایش ۵۹ درصدی ورودی آب به سدهای کشور در سال آبی جاری نسبت به سال گذشته، ذخایر سدها همچنان ۱۹ درصد کمتر از سال قبل و صفر درصد بهتر از میانگین ۱۰ ساله است که این وضعیت، نگرانی‌ها را درباره مدیریت منابع آبی و تأمین آب پایدار در سال‌های آینده افزایش می‌دهد.

رئیس سازمان حفاظت محیط زیست کشور، در بازدید از مرکز تکثیر گوزن زرد ایرانی در ارومیه، بر ضرورت حیاتی صیانت از این گونه ارزشمند و حمایت قاطع از برنامه‌های احیای آن تاکید کرد. این سفر همچنین شاهد تاکید بر همکاری‌های بین‌بخشی برای نجات دریاچه ارومیه، رویکرد راهبردی به چالش‌های زیست‌محیطی و توسعه درختکاری به یاد شهدا بود.

مدیرعامل شرکت کنترل کیفیت هوای تهران با رد هرگونه تأثیر فناوری‌های تغییر اقلیم بر وضعیت جوی پایتخت، آرامش جوی فروردین را ناشی از بارش‌ها و الگوهای طبیعی دانست و تاکید کرد پیش‌بینی‌های هواشناسی وقوع این ناپایداری‌ها را از پیش نشان داده بود.

بهای اقلیمی جنگ علیه ایران برای اتمسفر زمین چقدر تمام شد؟ سنجش میزان انتشار کربن در چنین درگیری گسترده‌ای، فراتر از شمارش ساده تعداد موشک‌های شلیک‌شده یا تانکرهای منهدم‌شده است. اکنون این پرسش مطرح است که چگونه باید «کربنِ حاصل از نبرد» و «اختلال در چرخه‌های کلان انرژی» را مقایسه کرد؟ از یک سو، شعله‌های سرکش آتش در پالایشگاه‌ها و مصرف سرسام‌آور سوخت جت در جنگنده‌ها، حجم عظیمی از دی‌اکسیدکربن را روانه جو می‌کند؛ اما از سوی دیگر، توقف اجباری غول‌های اقیانوس‌پیما در تنگه هرمز و جابه‌جایی‌های جمعیتی، پارامترهایی هستند که محاسبات آلایندگی را با چالش روبرو می‌کنند. اما آیا سکونِ اجباریِ بخشی از صنعت، واقعاً به معنای کاهش انتشار است یا تنها جرقه‌ای برای بازگشت به سوخت‌های کثیف‌تری چون زغال‌سنگ در گوشه‌ای دیگر از جهان؟ در میانه این میدانِ دودآلود، شناختِ متغیرهایی که گاه به‌صورت متناقض باعث کاهش یا جهشِ ناگهانی آلایندگی می‌شود، تنها راه برای فهم عمقِ فاجعه‌ای است که شاید سال‌ها پس از خاموشیِ جنگ، اثرات خود را در گرمایش جهانی نشان دهد.

بشریت همواره رویای تأثیرگذاری بر آب و هوا را در سر داشته است، از بارورسازی ابرها گرفته تا دستکاری بارش با رادارهای هواشناسی. با این حال، رئیس مرکز ملی پیش‌بینی و مدیریت بحران مخاطرات وضع هوا تأکید می‌کند که انسان هنوز در زمینه ایجاد تغییرات آب و هوایی به موفقیت چشمگیری دست نیافته و این حوزه همچنان در مرحله پژوهش قرار دارد.