بایگانی مطالب برچسب: اکوسیستم
«مکــــران»؛ قصهای از سنگ، مــوج و انسان
هیرکانی در آزمون سیاست تازه جنگلداری
«برداشت درختان ریشهکن، شکسته و افتاده تجمعی ناشی از بروز عوامل طبیعی (طوفان، سیل، برف سنگین، لغزش و رانش وسیع) و آفتزده غیرقابلاحیای جنگلها (خارج از مدیریت شهرداریها) و همچنین درختان خطرساز در حاشیه جادههای جنگلی و پارکهای جنگلی صرفاً توسط سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور با تأیید رئیس سازمان مزبور انجام میگیرد.» این متن تبصره یک ماده ۳۶ برنامه هفتم توسعه است. عزم سازمان منابع طبیعی برای اجرای این بند انتقادهای زیادی را این روزها میان گروهی از کارشناسان و فعالان حوزه منابع طبیعی به همراه داشته است. «کامران پورمقدم»، معاون جنگل سازمان منابع طبیعی کشور در گفتوگو با «پیام ما» به این پرسشها پاسخ داد، به گفته او آنچه قرار است در جنگلهای هیرکانی انجام شود، جنگلداری نوین است نه برداشت درختان شکسته و افتاده.
حفاظت از خرس سبلان با مشارکت کوهنوردان و جوامع محلی
تدوین و اجرای برنامه جامع حفاظت مشارکتی خرس قهوهای در کوهستان سبلان عملیاتی میشود.
روایت زندگی در جوار دود مشعلها
وقتی از مناطق نفتخیز جنوب کشور گذر میکنی، حضور مشعلهای متعدد فلرسوزی، یک امر کاملاً متداول و طبیعی است که جزء جدانشدنی زندگی مردمان بومی محسوب میشود. این در حالی است که برای کسانی که زیر سایه این شعلهها زندگی میکنند، این آتش دائمی نه فقط یک چشمانداز جالب، بلکه یک چالش عمیق در زیست روزمره محسوب میشود. این مشعلهای همیشه روشن که برای سوزاندن گازهای اضافی استخراج شده همراه نفت تعبیه شدهاند با نفوذ در لایههای زندگی مردم بومی، بهمثابه نشانگان نابرابری عمل میکنند که نباید آنها را صرفاً یک چالش صنعتی یا معضل محیطزیستی تقلیل داد؛ بلکه باید آن را به منزله شکلی از خشونت فضایی و تغییر اجباری زیستبوم به بهانه توسعه خوانش کرد.
«گچساران» و ثروتی که هر شب میسوزد
آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید!
در ظاهر پرآب و در واقعیت خشک
تابآوری شعاری
«صحبت از تابآوری، توازن و این چیزها، بیشتر شبیه شعار است و نمیشود به آن رسید.» این گفته «مهدیه پورشاد» کنشگر اجتماعی و محیطزیستی در میزگردی با محوریت تابآوری است، به گفته او دولت در ایران خود را دانای کل میداند. «مژگان احمدیه» فعال حوزه محیطزیست، کودک و طبیعت هم معتقد است در ایران نه برنامه تابآوری وجود دارد و نه حکمرانیای که بتواند در این باره فکر کند.
میراث کهن مدیریت آب در مسیر زوال
کاهش سطح آبهای زیرزمینی، توسعه چاههای عمیق و خشکسالیهای پیدرپی، قنوات استان مرکزی را با خطر نابودی مواجه کرده است؛ بهطوریکه شمار قنوات فعال این استان از حدود سههزار و ۶۰۰ رشته به ۲۳۸۸ رشته کاهش یافته است.
