|پیام ما| تخلف آشکار سازندگان «مروی‌سنتر» در حریم کاخ گلستان آن هم با مجوز اداره میراث تهران همچنان محل مناقشه و هراس دوستداران میراث‌فرهنگی است که این روزها خبرهای جدیدی از محله تاریخی عودلاجان می‌رسد. این محله هم در معرض تهدید پروژه‌هایی است که قرار است در کنار مروی‌سنتر اجرا شوند. پروژه‌هایی مانند بازار طلا که می‌توانند بخش عمده‌ بافت این محله را نابود کنند. به ویژه اینکه هنوز حریم مصوب شده بخشی از این محله از سوی میراث فرهنگی ابلاغ نشده و حریم بخش دیگر آن نیز هنوز مصوب نشده است. در همین حال، مدیران میراث استان تهران برخلاف قوانین، پاسخ استعلامات پروژه‌های عمرانی را بدون توجه به ضوابط حریم این محله داده و مجوزهایی را هم صادر کرده‌اند. درحالی‌که براساس قانون، از زمان تصویب حریم یک اثر در شورای حریم تا زمان ابلاغ ضوابط آن توسط وزارت میراث، استان مجاز به پاسخگویی به هیچ‌گونه استعلامی نیست.

به‌بهانه انتشار تصاویر توهین‌آمیز یک مسابقه تلویزیونی

|پیام ما| قرار است برای بقا بجنگند. در بخشی از این تلاش برای بقا باید سیبل پازلی را تخریب کنند. عبورشان از این مرحله در گرو تخریب پازلی است که یکی از شناخته‌شده‌ترین نمادهای ایران بر آن نقش بسته است؛ «گریفین یا شیردال» و «درفش کاویانی». شرکت‌کننده با پرتاب سنگ به این نقش، امتیاز ورود به مرحله بعد را کسب می‌کند. انتشار همین چند ثانیه از یک مسابقه تلویزیونی واکنش‌های گسترده‌ای در شبکه‌های اجتماعی داشت. این تصاویر توهین‌آمیز به نمادهای فرهنگی و تاریخی ایران اما اتفاقی ثبت نشده‌اند. تصاویر بعدی که تولیدکنندگان منتشر کرده‌اند، نشان می‌دهد این نمادها تم اصلی طراحی صحنه این مسابقه هستند. آن‌طورکه تولیدکنندگان می‌گویند: «بازمانده مملو از نشانه‌ها و نماد‌های هویت ایرانی است؛ از نام تیم‌ها (مادها و پارس‌ها) تا معماری «محکمه»، پرچم‌های اطراف زمین و نقش‌های روی سازه‌ها» پس برای طراحی این مسابقه مدت‌ها فکر شده و تمام مراحل آن از ممیزی‌های مختلف عبور کرده است. درنتیجه، نمی‌توان بخش سنگ‌پرانی به این نمادها را اتفاقی و یا سهل‌انگارانه خواند.

مستند «دیولافوا» روایتگر یکی از حساس‌ترین و پرچالش‌ترین دوره‌های تاریخ شوش است؛ زمانی که ناآگاهی، نبود نظارت و آزمندی کاوشگران خارجی، راه را برای خروج بخشی از میراث ایران گشود. این روایت به کارگردانی «پژمان مظاهری‌پور» نشان می‌دهد چگونه تپه‌های شوش زیر پتک‌های مخرب، غارت شد و آثار به‌دست‌آمده اکنون در موزه لوور فرانسه نگهداری می‌شوند.

|پیام ما| وزیر میراث‌فرهنگی اخیراً اعلام کرده است: «در حال حاضر، حداقل ۱۰ پرونده فعال با کشورهای مختلف برای بازگرداندن آثار تاریخی ایران در جریان است. بخشی از این آثار شناسایی شده‌اند و به کشور بازگردانده می‌شوند.» استرداد اموال فرهنگی و تاریخی برای ایران که در طول سال‌ها بسیاری از آثارش تاراج و به اشکال مختلف از کشور خارج شده، یکی از مهمترین اقدامات در حوزه میراث‌فرهنگی است. اما این امر همواره با مشکلات متعددی روبه‌رو بوده است. مرکز پژوهش‌های مجلس در مطالعه‌ای به بررسی این مشکلات پرداخته و درنهایت اعلام کرده است ابهامات قانونی و همچنین مسئله اثبات مالکیت مشکل‌ساز است؛ چراکه وزارت میراث‌فرهنگی هنوز یک پایگاه اطلاعاتی جامع درباره محوطه‌های باستان‌شناسی و اشیای مکشوفه و مفقوده ندارد.

|پیام ما| رویکرد نامتوازن در توسعه علاوه‌بر اینکه پیامدهای اجتماعی و محیط‌زیستی فراوانی دارد، آسیب‌های جبران‌ناپذیری به آثار تاریخی وارد می‌کند. همان اتفاقی که در جریان ساخت سد خرسان۳ در حال وقوع است. به‌گفته «نوروز رجبی»، باستان‌شناس، ۲۶ محوطه تاریخی و یکی از بزرگ‌ترین گورستان‌های شناخته‌شده عیلامی با اجرای این پروژه نابود خواهند شد. وزارت میراث‌فرهنگی تا امروز در مقابل این پروژه منفعل بوده و به‌جای انجام وظایف و تکالیف قانونی بیشتر نقش نظاره‌گر تخریب میراث‌فرهنگی داشته است. با اینکه کارشناسان معتقدند مطالعات نجات‌بخشی همچنان باید در محوطه‌های باستانی این محدوده ادامه داشته باشد، وزارت نیرو که مکلف به تأمین مالی پروژه‌های مطالعاتی است، از تأمین هزینه‌ها با ترفندهای مختلف سر باز می‌زند و با اتلاف وقت، همچون پروژه‌های مشابه، قصد دارد مخالفان و منتقدان را در برابر کار انجام‌شده قرار ­دهد.