در یکی از روستاهای کوچک شهرستان نطنز مدتی است درگیری‌هایی بر سر نحوه آبرسانی ایجاد شده است. پاییز پارسال، شورای روستای «مزده» و دهیار آن کار لوله‌کشی روستا و آبرسانی به‌شکل مدرن را آغاز کردند و بخشی از آن را پیش بردند، اما در میانه کار با اعتراض مردم روستا روبه‌رو شدند. گروهی از آن‌ها معتقدند این کار بدون مشورت با ساکنان آغاز شده است و مطالبه‌شان این است که به‌جای اجرای پروژه‌های جدید، به وضعیت قنات مزده رسیدگی شود. مخالفان حتی موضوع نبود مجوز را هم پیش کشیده‌اند؛ هرچند پیگیری «پیام ما» از «جهاد کشاورزی اصفهان» معلوم کرد این پروژه «خودگردان» معرفی شده، هزینه آن را مردم پرداخته‌اند و مجوز نمی‌خواهد. حالا برای ادامه اجرای این پروژه، گروهی از مردم روستای مزده مقابل شورای روستا قرار گرفته‌اند.

رد لاستیک ماشین و موتور قرق‌بانان هر محدوده را ۱۰ روز بیمه می‌کند. این را «احمد عجمی» می‌گوید؛ مردی با ۳۰ سال سابقه محیط‌بانی که مدتی نیز ریاست «پارک ملی توران» را بر عهده داشت. او این روزها سرپرستی قرق‌بانان «حفاظتگاه مشارکتی یوزکنام» را بر عهده دارد. شیوه کار او در این منطقه با توران فرق دارد. در این حفاظتگاه مشارکتی، گشت‌زنی‌ها بدون سلاح و با نیروهایی انجام می‌شود که اغلب‌شان در گذشته شکارچی بوده‌اند.

آبزی‌پروری در ایران در حالی می‌تواند یکی از مسیرهای تأمین پروتئین و توسعه تولید در شرایط محدودیت منابع آب و خاک باشد که تولیدکنندگان این بخش با سیاست‌های آبی نامتناسب با ماهیت فعالیت خود مواجه‌اند. دریافت آب‌بهای سنگین از مزارع آبزی‌پروری، در کنار حمایت‌های نصفه‌ونیمه در حوزه‌هایی مانند انرژی و نهاده، فشار مضاعفی بر صنعتی وارد کرده است که به گفته فعالان آن، ظرفیت بالایی برای توسعه تولید و صادرات دارد. «آرش نبی‌زاده»، مدیرعامل «اتحادیه پرورش‌دهندگان ماهیان سردابی»، در گفت‌وگو با «پیام ما» از چالش آب‌بها و سیاست‌های آبی حاکم بر این صنعت می‌گوید.

| پیام ما | «شهرداری تهران» بعد از جنگ دوازده‌روزه دقیقاً با چه فرمولی ساختمان‌های آسیب‌دیده را بازسازی کرد؟ آیا همه‌چیز براساس مصوبات «کمیسیون ماده ۵» پیش رفته است؟ این دو پرسش در ماه‌های اخیر محل بحث میان کارشناسان شهرسازی، اعضای شورای عالی شهرسازی و معماری و حتی کمیسیون ماده ۵ بود. شورای شهر تهران حالا با یک گزارش نظارتی، اقدامات متولیان امر شهری بعد از جنگ دوازده‌روزه را بررسی کرده است. بررسی‌ها به جدولی از تخلفات رسیده است که در ردیف آخر آن تأکید شده ۱۷۵ پرونده، ۲۰۷ طبقه مازاد دریافت کرده‌اند. برخی در روزهای اخیر ایراد را به گردن مصوباتی انداختند که بعد از جنگ دوازده‌روزه تصویب شد و مقرر شد بازسازی‌ها با استناد به آن‌ها صورت بگیرد. «غلامرضا کاظمیان»، معاون وزیر و دبیر شورای عالی شهرسازی و معماری، اما از مصوبات دفاع می‌کند و معتقد است مسئله به اجرای این مصوبات برمی‌گردد: «مشکل خاصی در متن آن وجود نداشت. اگر استفاده‌های دیگری از این مصوبه شده است، موضوع دیگری است که اکنون در حال بررسی آن هستیم و به همان مسئله نیز اعتراض داریم. اعتراض ما این است که استفاده‌هایی از مصوبه شده که در متن آن اجازه داده نشده بود. حتی در برخی موارد عکس آن در مصوبه آمده و محدودیت‌ها و ممنوعیت‌ها به‌صراحت در متن نوشته شده‌اند.» او همچنین خبر می‌دهد که این مصوبات در حال بازنویسی است.

سلامت در شبکه‌های اجتماعی، میان تبلیغات دارو و نسخه‌های بی‌پایه، در معرض بازاری بی‌ضابطه قرار گرفته است. در این بازار، به‌رغم ممنوعیت قانونی تبلیغ هر نوع دارو و مواد مشابه، انواع آمپول‌های لاغری و داروهای ترک اعتیاد، درمان‌های ادعایی برای ریزش مو و تقویت قوای جنسی و... از سوی بلاگرها عرضه می‌شود. از سوی دیگر، به گفته «نسیم صادقی»، پزشک و پژوهشگر سلامت، مرز میان آموزش و تبلیغ مخدوش شده و «فالوئر» و «شهرت» جای «صلاحیت علمی» را گرفته است؛ مسئله‌ای که می‌تواند به سلامت عمومی جامعه آسیب بزند.

شماره ۳۴۸۹ روزنامه «پیام ما»، منتشر شده در ۲۱ شهریور ۱۴۰۵، به بررسی چالش‌های زیست‌محیطی ناشی از توسعه میادین نفتی در تالاب هورالعظیم، تخریب بنای تاریخی «پادگان روس‌ها» در سبزوار، تداوم اعتراض‌ها به فعالیت معدن شاهوار و ابهامات آماری در حوزه بازماندگان از تحصیل پرداخته است.

پاسخ به برخی اظهارات درباره برگزاری همایش ملی «یوزپلنگ آسیایی» در بجنورد

کودکان بازمانده از تحصیل در ایران فقط آن‌ها نیستند که به مدرسه نمی‌روند. بخشی از کودکان هرگز در آمار دیده نمی‌شوند و بخشی دیگر، اگرچه در مدرسه ثبت‌نام شده‌اند، اما سر کلاس نمی‌روند و در واقعیت، فرقی با کودکی که هرگز ثبت‌نام نکرده است، ندارند. براساس داده‌های رسمی، شمار بازماندگان از تحصیل در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ حدود ۹۹۲ هزار نفر اعلام شده است؛ حدود ۱۹۲ هزار نفر در دوره ابتدایی، ۲۱۴ هزار نفر در متوسطه اول و ۵۸۶ هزار نفر در متوسطه دوم. این عدد به‌تنهایی بسیار نگران‌کننده است. اما پرسش مهم‌تری وجود دارد: آیا این عدد تمام کودکانی را که در ایران از حق آموزش محروم مانده‌اند، دربرمی‌گیرد؟ به نظر می‌رسد پاسخ منفی باشد.

روز ملی سینما و عدالت فرهنگی در نقشه سینمای ایران