بایگانی مطالب: حیات وحش
کرکس، سرمایه ارزشمند اکوسیستم
خرس پیدا نشد، بازی با شیر دروغ است
کلینیک پردیسان در این ماهها بهواسطه گمشدن «تولهخرس قهوهای» خبرساز شده است. کسانی که بهشکل مستمر خبرهای این حوزه را دنبال میکنند، اما برایشان خبرهای این مجموعه محدود به تولهخرس نیست. آنها بالا و پایینهای زیادی را در این مجموعه دیده و شایعات زیادی دربارهاش شنیدهاند. در گفتوگو با «نسیبه سادات میرباقر»، کارشناس حیاتوحش و مسئول کلینیک پردیسان تهران، از او درباره برخی حواشی مطرحشده درباره این مجموعه، میزان بودجه آن و سازوکار غذادهی پرسیدیم. آخرین روز زندگی پلنگ دماوند از دیگر مواردی بود که با میرباقر در میان گذاشتیم، اینکه آیا اتفاقات آخرین روز دراینباره دخیل بود یا خیر؟ چرا توله کاراکال هر شب از این کلینیک جابهجا میشد؟ وضعیت نگهداری حیوانات را استاندارد میداند و درست است که سه بالابان گم شدهاند؟
بود و نبود ما واقعاً فرقی داشت؟
تجربه درنای سیبری و هشدار برای یوز
پادکست خبری ۱۳ شهریور
مسئولان، نایبندان را رها کردند
پادکست خبری ۱۱ شهریور
مشاهده یوزها در سایه کمبودها
«پذیرش فرضیه جمعیت دوم یوز در پناهگاه حیاتوحش نایبندان بدون پایش دقیق، ممکن نیست. احتمال دارد این دو یوز از جنوبشرق پارک ملی توران وارد این پناهگاه حیاتوحش شده باشند. جمعیت یوزهای ما بهاندازهای کم است که باید تکتک آنها را دنبال کنیم. اینجاست که حفاظتگران اهمیت پیدا میکنند، آنها کسانی هستند که میتوانند با مردم محلی ارتباط بگیرند و با انواع شیوههای پایش، سرنوشت تکتک افراد را تعقیب کنند؛ اما متأسفانه هیچکدام از این کارها انجام نمیشود. تنها خبرهایی درباره یوز میشنویم، یوزهایی که نمیتوانیم از سرنوشتشان مطمئن شویم.» اینها گفتههای «علی رنجبران»، حفاظتگر، درباره خبر خوب ثبت مشاهده دو یوز در پناهگاه حیاتوحش نایبندان است. این حفاظتگر، «علی خانی» مدیرکل حفاظت محیطزیست استان خراسانجنوبی و «حامد ابوالقاسمی» کارشناس حیاتوحش تأکید دارند: امکانات و تجهیزات در نایبندان باید افزایش یابد، هم برای پایش و هم برای حفاظت از این پناهگاه یک و نیم میلیون هکتاری که کمترین نیروی محیطبان را در اختیار دارد.
گامهای لرزان حفاظت ژنتیکی گونهها
|پیام ما| در سالهایی که انقراض گونههای جانوری و گیاهی در ایران سرعت گرفته است، درست در زمانی که وضعیت یوزپلنگها مصداق مسیر انقراض است و فرصت برای حفظ میراث ژنتیکی گونهها روزبهروز کمتر میشود، حفاظت از ذخایر ژنتیکی بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است. در جهان، بانکهای ژن و مراکز پیشرفته توالییابی DNA برای مطالعه و شناخت گونهها و همینطور حفظ آنها شناختهشدهاند. بانک ژن بیمهای برای آینده و حتی راهی برای بازگرداندن گونههای ازدسترفته است؛ از باغوحش منجمد سندیگو گرفته تا بانکهای ژن منطقهای در آسیا و اروپا، انبوهی از دادههای ژنتیکی گردآوری و ذخیره شده که پشتوانهای مطمئن برای حفاظت و مدیریت تنوعزیستی بهشمار میرود. در ایران اما، با وجود تلاشهایی که در دو دهه اخیر برای راهاندازی بانک ژن و جمعآوری نمونهها انجام شده، گامهای حفاظت ژنتیکی لرزان است.
افول مشارکت مردم، مرگ یوز
لذت حفاظت، کمرنگ و کمرنگتر شد
