مدیرکل حفاظت محیط‌زیست استان البرز از اجرای عملیات انسداد سه کیلومتر از زهکش‌های تالاب صالحیه با هدف تقویت ماندگاری سیلاب، افزایش رطوبت بستر و کاهش تولید گرد و غبار خبر داد.

با توجه به پیش‌بینی تغییرات اقلیمی و احتمال افزایش بارش‌ها تحت تأثیر پدیده ال‌نینو، کمیته مدیریت سیلاب استان همدان بر لزوم هماهنگی فوری میان دستگاه‌های اجرایی تأکید کرد. شناسایی نقاط حادثه‌خیز، لایروبی رودخانه‌ها و ایمن‌سازی مسیرهای آبی به‌عنوان اولویت‌های پیشگیرانه برای کاهش خسارات احتمالی در دستور کار قرار گرفته است.

بر اساس ارزیابی‌های علمی جدید، پدیده اقلیمی ال‌نینو می‌تواند موجب افزایش ۳۸ درصدی بارش‌ها در برخی مناطق ایران شود. با این حال، کارشناسان ضمن هشدار نسبت به «عدم قطعیت‌های اقلیمی»، تأکید دارند که این پدیده به معنای پایان قطعی خشکسالی در سراسر کشور نیست و نیازمند مدیریت داده‌محور، تقویت تاب‌آوری و اتخاذ رویکردهای پیشگیرانه در حوزه‌های آبخیز است.

سخنگوی صنعت آب کشور با هشدار درباره ماهیت «احتمالی» پدیده ال‌نینو، تأکید کرد که وقوع این پدیده لزوماً به معنای افزایش قطعی بارش در تمام مناطق ایران نیست. وی با تأکید بر ضرورت آمادگی دوگانه برای مقابله با سیلاب‌های احتمالی و مدیریت خشکسالی، خواستار اقدامات پیشگیرانه در زیرساخت‌های آبی شد.

دومین جلسه کارگروه مدیریت پسماند شهرستان نجف‌آباد با تأکید بر ساماندهی پسماندهای عمرانی و دامی برگزار شد. در این نشست، مقابله با پیامدهای ناشی از تغییرات اقلیمی و پیشگیری از مخاطرات سیلاب از طریق لایروبی مسیل‌ها به عنوان اولویت‌های اجرایی تعیین گردید.

شهرداری الیگودرز حدود ۱۵ هزار مترمربع از بستر رودخانه داخل شهر را آسفالت کرده است. استدلال مدیریت شهری این است که این بخش از رودخانه در بیشتر ایام سال خشک است و می‌توان از آن برای ایجاد فضای شهری، پارکینگ فصلی، ساماندهی دست‌فروشان و برخی فعالیت‌های خدماتی استفاده کرد. شهردار الیگودرز همچنین گفته است که برای اجرای این طرح از تجربه برخی شهرهای دیگر استفاده شده و در این زمینه به شهر قم اشاره کرده است. اما در صحبت‌های او نیامده است که بستن راه رودخانه با آسفالت چه تبعاتی برای شهر و محیط‌ زیست شهری دارد. در هیچ‌یک از این صحبت‌ها نیامده است که چطور و بر اساس چه برآوردی راه یک رود با ریختن آسفالت بسته می‌شود. اتفاقاً تجربه قم و شیراز در این زمینه تا چه میزان منفی بوده و هنگام سیلاب چه وضعی برای این مناطق پیش آمده است. رئیس اداره حفاظت محیط‌ زیست لرستان هم به «پیام ما» می‌گوید این کار بدون مطالعه و استعلام از دستگاه‌های متولی انجام شده و به همین دلیل، کار متوقف شده است.

«مادرسو» ۱۹ مرداد ۱۳۸۰ پس از ۱۲ ساعت بارندگی شدید طغیان کرد و ۵۰۰ نفر را کشت تا یکی از مرگبارترین فجایع سیل را در ایران رقم بزند. سال بعد، ۴۶ نفر قربانی این طغیان شدند، در هر دو مورد جاده قرارگرفته در پارک ملی گلستان در بخش خراسان‌شمالی شسته شد و از بین رفت. آن سال‌ها اداره‌کل راه‌وترابری گلستان مجموعه اقداماتی را برای جلوگیری از وقوع سیل انجام داد تا تلفات انسانی و محیط‌زیست را کاهش دهد، پروژه‌هایی که جواب داد و باعث جلوگیری از وقوع فجایعی مشابه سال ۱۳۸۰ شد. بااین‌حال، همچنان سیل به‌‍دنبال بارندگی‌های شدید به جاده در این منطقه صدمه می‌زد و هزینه‌هایی را برای اداره‌کل راه خراسان‌شمالی به‌همراه داشت. برای جلوگیری از این خسارات‌، این روزها اداره‌کل راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای استان خراسان‌شمالی در حال انجام پروژه‌ای در رودخانه مادرسو است تا آن را مهار کند. اقداماتی که به‌گفته «وحید خبرآبادی»، معاون فنی اداره‌کل حفاظت محیط‌زیست گلستان، با وجود مخالفت این اداره در حال انجام است و‌ به محیط‌زیست منطقه صدمه می‌‌زند.

طبق گزارش رئیس بخش زلزله و خطرپذیری مرکز تحقیقات راه و مسکن و شهرسازی و براساس آمار مرکز آمار در سال ۱۳۹۵، از کل واحدهای مسکونی واقع در آبادی‌های درگیر سیلاب اخیر در استان سیستان‌وبلوچستان، نظیر منطقهٔ دشتیاری، حوالی چابهار و بندر کنارک، ۱۸ درصد آنها ساختمان‌های اسکلت‌دار روستایی است و بیش از ۸۰ درصد مابقی از نوع خشت‌وگل و سنگ‌وگل و حتی گل هستند. این مصالح به‌دلیل ریزدانگی، در ذات خود خصوصیت جذب آب دارند. پژوهشگاه سوانح طبیعی کشور هم با تأکید بر وضعیت منازل مسکونی این مناطق در گزارشی که از سیل جنوب این استان در فروردینی که گذشت ارائه داده است، می‌گوید: «ساختمان‌های روستایی این منطقه زمانی که در معرض آبگرفتگی قرار می‌گیرند، رطوبت را جذب و کلاً استحکام قبلی را از دست خواهند داد و تحت‌تأثیر عوامل محرک از قبیل وقوع زلزله هرچند ضعیف، احتمال تخریب کامل افزایش می‌یابد. به همین دلیل پژوهشگاه زلزله و خطرپذیری مرکز تحقیقات راه و مسکن و شهرسازی، توصیه کرده است علاوه‌بر نوسازی واحدهای تخریب‌شده و آسیب‌دیده از سیلاب، ساختمان‌های پابرجا با شرایط فوق نیز نیاز به نوسازی دارد و نمی‌توان به بازسازی اعتماد کرد.»

|پیام ما| باران سیل‌آسایی که ۲۷ فروردین‌ماه شروع شد، سیستان‌و‌بلوچستان، خراسان، کرمان و یزد را زیر پا گذاشت، بارانی که دست به دست طغیان فصلی رودخانه‌ها داد و سیلاب شد، با گذشت چند هفته همچنان زندگی در جنوب ایران را تحت‌الشعاع خود قرار داده است؛ به‌ویژه در سیستان‌وبلوچستان که پیش‌ازاین زخم سیلاب‌های مکرر و خسارت‌های فراموش‌شده را بر تن داشت. گرچه کمک نیروهای مردمی و امداد سازمان‌های مرتبط در روزهای سیل و پس از آن به یاری این استان آمدند، اما به‌گفتهٔ مدیرکل ستاد بحران سیستان‌وبلوچستان ۴۲ راه روستایی و یک راه فرعی قدیمی در جنوب این استان همچنان مسدود است و برآورد اولیهٔ خسارت ۱۱۰ هزار میلیارد ریال شده که با توجه به حجم بارندگی‌ها درحال افزایش است.

گزارش منتشرشده از سوی پژوهشکدهٔ اقلیم‌شناسی و تغییراقلیم پژوهشگاه هواشناسی و علوم جو کشور حاکی از تمرکز بارش هفتهٔ دوم اسفند ۱۴۰۲ بر شرق و جنوب‌شرق کشور، دامنهٔ شرقی کوه‌های زاگرس میانی، و دو سوی دامنه‌های البرز مرکزی و غربی بود. همچنین، بارش انباشته در جنوب‌شرق کشور با احتمال حدود ۷۵ درصد، بین ۳۰ تا ۸۰ میلی‌متر بیش از نرمال پیش‌بینی شده بود. گزارش مرکز ملی اقلیم و مدیریت بحران خشکسالی سازمان هواشناسی کشور نیز، میزان بارش‌های سیستان‌وبلوچستان از ابتدای سال زراعی جاری تا آغاز ورود سامانه‌های بارشی اسفند ۱۴۰۲ را ۱۶.۴ میلی‌متر نشان می‌دهد که این رقم نسبت به دورهٔ مشابه بلندمدت ۶۸ درصد کاهش داشته و پس از فعالیت سامانه‌های اخیر، میزان بارش استان به ۵۴.۹ میلی‌متر رسیده است که نسبت به دورهٔ مشابه بلندمدت ۱.۵ درصد افزایش را نشان می‌دهد. بیشترین میزان بارش سامانه‌های هفتهٔ اول اسفند گذشته از ایستگاه‌های شارک قصرقند با ۳۱۹ میلی‌متر، عورکی ۲۱۷، باهوکلات ۲۰۷.۵ و نگور ۲۰۳ میلی‌متر و کمترین میزان بارش‌ها در ژاله‌ای ۵.۵، محمدآباد ۵، قلعه‌رستم ۶، زهک ۶.۱ و زابل ۶.۷ گزارش شده است. اعدادی که به‌نظر می‌رسد می‌توانند تا حدی سیلاب را توجیه کنند. اما گزارش‌های رسمی کارشناسی روایتی دیگر دارند. نه خاک تشنه و بی‌ گیاه و نبات بلوچستان توان جذب آب را داشت و نه سدها توانستند کارا عمل کند. پس از جاری شدن سیلاب نیز خانه‌های فرسوده و ساخته‌شده در مسیل، تخلیه نشدن به‌موقع سدها، اراضی تغییر کاربری داده‌ شده و طرح‌های آبخیزداری به اجرا درنیامده، همه دست‌به‌دست هم دادند تا خسارت سیلاب بالا برود. پژوهشکدهٔ سوانح طبیعی در گزارشی که پس از سیلاب سال گذشته در جنوب سیستان‌وبلوچستان بیش از ۲۰۰ میلیارد تومان خسارت زد، علل تکرار وقوع سیلاب‌ها و خسارت بالای آن را فهرست کرده است که به‌نظر می‌رسد همهٔ دلایل قابل‌مدیریت بود، اگر برایش برنامه‌ای وجود داشت و اراده‌ای برای انجام.