بایگانی مطالب برچسب: خشکسالی
شیراز در انتظار فاجعه
«خوشا شیراز و وضع بیمثالش/ خداوندا نگهدار از زوالش». آن وقت که حافظ این شعر را سرود، تالاب «مهارلو» را با فاضلاب و انواع آلایندهها آلوده نکرده بودند. بدتر آنکه قرار است ضربه آخر را ساخت سد «تنگ سرخ» در بالادست آن بزند. سدی که مهارلو را خشک میکند و باعث میشود گردوغبار نمکی و آلوده آوار شود روی سر مردم و زندگیشان در شیراز، سروستان، حافظیه، سعدیه و ...
طبیعت با قانون عمل میکند، نه احساس
«طبیعت قصد انتقام گرفتن از ما را ندارد.» «علی قمی اویلی»، متخصص اکولوژی و میراث طبیعی معتقد است طبیعت، همانند هر سامانه پویا و حساس، وقتی با فشار بیش از ظرفیت روبهرو میشود، رفتارهای جبرانی از خود بروز میدهد؛ رفتاری که گاه در قالب سیلاب، خشکسالی، ریزگرد، فرسایش خاک، آتشسوزی یا تغییراقلیم مشاهده میشود. او در یادداشتی که برای «پیام ما» ارسال کرده، با برشمردن وضعیت تالابها، رودخانه و... نتیجه گرفته که راهکار، نه سرزنش طبیعت، بلکه اصلاح رفتار انسان و نخستین گام برای سازگاری، مدیریت پایدار و حفاظت از سرزمین است.
حقابه، مصداق آب در هاون کوبیدن است
رکوردشکنی در شکستهای اقلیمی
سال گذشته میلادی، نقطهعطفی تاریک در کارنامه سیاره ما ثبت شد. براساس پایشهای دقیق کوپرنیک، دیدهبان اقلیمی اتحادیه اروپا، گرمایش جهانی با افزایشی ۱.۶ درجهای نسبت به میانگین دوران پیشاصنعتی، به بالاترین حد خود رسید. این فراتر رفتن از آستانه حیاتی ۱.۵ درجه سلسیوس توافق پاریس، دیگر صدای زنگ هشدارها را خاموش و صدای سقوط به دره فاجعه اقلیمی را بلند کرد. جدیدترین و شاید تلخترین نمونه تلاشهای دولتها در مقابله با تغییراقلیم، کاپ ۳۰ در بلم برزیل بود که نهتنها هیچ توافق صریحی برای توقف یا کاهش تدریجی استفاده از سوختهای فسیلی حاصل نشد، بلکه تعهدات الزامآور، قربانی منافع کشورهای بزرگ تولیدکننده کربن و شرکتهای سوخت فسیلی شد.
مسئولیت اجتماعی در بحران آب و فرونشست
ماندگان و خرسان۳ در سفر رئیسجمهور
انسان متهم اصلی خشکسالی در ایران، عراق و سوریه
ایران پنجمین سال خشکسالی پیدرپی را از سر میگذراند؛ دورهای بحرانی و طولانی که طرحهای جیرهبندی آب و حتی ایده بحثبرانگیز تخلیه تهران هم در آن مطرح شد. اکنون پژوهش علمی WWA نشان میدهد خشکسالیهای چندسالهای که در اقلیم پیشاصنعتی تقریباً هر ۲۵۰ سال یکبار رخ میداد، بر اثر تغییراقلیم و فعالیتهای انسانی ۵۰ برابر محتملتر شدهاند. گرمشدن ۱.۳ درجهای زمین، ایران و حوضه دجله و فرات را در چرخهای فرساینده از کمبارشی و تبخیر شدید گرفتار کرده است.
ایران تشنه، آیندهای که ۱۳۹۶ پیشبینی شده بود
از میانه دهه ۱۳۹۰ که کارشناسان داخلی و بینالمللی نسبت به وضعیت منابع آب ایران هشدار میدادند تا امروز، شکل و عمق بحران آب در ایران دگرگون شده است. آنچه در ادامه میآید، تلاش برای روایت یکپارچه و دادهمحور آنچه در ۱۳۹۶ گفته شده بود و آنچه اکنون رخ داده، با اتکا به منابع رسمی و مطالعات علمی قابلاستناد است.
