استارتاپ‌ها، شرکت‌های نوپا و خلاقی هستند که با ایده‌های جدید وارد بازار می‌شوند تا مشکلات روزمره رو حل کنند. این شرکت‌ها معمولاً با فناوری‌های نوین، مدل‌های کسب‌وکار متفاوت و سرعت بالا وارد عمل می‌شوند تا هم‌زمان با رشد سریع، تأثیر بیشتری روی جامعه بگذارند. استارتاپ‌ها به‌طورکلی به دنبال راحت‌تر کردن کارها هستند و می‌خواهند تجربه جدید و بهتری بسازند. مانند پلتفرم‌هایی که برای خریدوفروش فعالیت می‌کنند، خدمات حمل‌ونقل آنلاین می‌دهند، به محیط‌زیست کمک می‌کنند، راه‌حل‌های نوآورانه برای آموزش آنلاین ارائه می‌دهند، خدمات پرداخت دیجیتال فراهم می‌کنند، به مردم در اشتراک‌گذاری منابع کمک می‌کنند و به پشتیبانی از کسب‌وکارهای کوچک و محلی می‌پردازند، و به‌طورکلی سبک زندگی را تغییر می‌دهند و تجربه‌های جدیدی در اختیار کاربران قرار می‌دهند.

گفتن و نوشتن درباره آثار تحریم‌ها بر اقتصاد ایران شاید دیگر تکراری به نظر برسد، اما واقعیت تلخ این است که این فشارها همچنان کشور را در کام خود می‌کشد. کسب‌وکارها به‌سختی نفس می‌کشند و آینده‌ای مبهم پیش رویشان است. قیمت‌ها همچنان بالا می‌رود، سرمایه‌گذاری در کشور کم رنگ شده و روزبه‌روز تعداد بیشتری از مردم وارد دایره فقر می‌شوند. بسیاری از مردم کشورمان در مواجهه با مشکلات روزمره، به‌سختی برای بقا تلاش می‌کنند. در این شرایط، توسعه پایدار به یک آرزوی دست‌نیافتنی تبدیل شده است. تحریم‌ها نه‌تنها اقتصاد را فلج کرده، بلکه مردم را در تله ناامیدی گرفتار کرده‌اند. این روند، سنگینی روزافزون بر دوش کشور می‌گذارد و هر تلاش برای غلبه بر آن، به ناامیدی بدل می‌شود.

شنبه، ۲۹ دی‌ماه، اختتامیه نخستین جشنواره استانی نشان مسئولیت اجتماعی در زنجان برگزار شد. در این جشنواره که به همت اتاق بازرگانی زنجان برگزار شده بود، از صاحبان تندیس‌های طلایی، نقره‌ای، برنز و شایسته تقدیر معرفی شدند. به‌نظر می‌رسد این جشنواره نه‌تنها اولین جشنواره استانی اتاق بازرگانی که تنها نشان مسئولیت‌های اجتماعی شرکتی است که از سوی اتاق‌‌های بازرگانی‌ کشور به شرکت‌ها و بنگاه‌های منتخب اهدا می‌شود. این درحالی‌است که نهادهای مختلفی که متولی و متخصص مدیریت و حوزه مسئولیت اجتماعی نیستند، جشنواره‌های مختلفی به‌صورت سالانه برگزار می‌کنند و جوایزی با عنوان نشان عالی و نشان برتر به شرکت‌ها و سازمان‌هایی اعطا می‌کنند که گاهاً فعالیت چندانی در حوزه مسئولیت اجتماعی نداشته‌اند. به این بهانه «پیام ما» با «محمود اولیایی»، رئیس کمیسیون مسئولیت اجتماعی شرکتی اتاق بازرگانی تهران، و «آذر صائمیان»، رئیس اتحادیه انجمن‌های علمی فناوری، نوآوری و تجاری‌سازی ایران، درباره این‌گونه جشنواره‌ها و جایزه‌ها گفت‌وگو کرده و این روند را بررسی کرده است.

بافت تاریخی شیراز از زندگی تهی شده است؛ موضوعی که هم تخریب‌کنندگان بافت و هم حافظان بر آن تأکید دارند. کوچه‌پس‌کوچه‌های بافت تاریخی این شهر که زمانی قلب تپنده شیراز بود، در بی‌توجهی سال‌های گذشته تا امروز خالی از روح شده‌اند. شاید به همین دلیل است که وقتی هنرمندی شیرازی با خلاقیت هنری خود چهره‌های رنگین را بر جداره‌های این بافت خلق کرده است، رهگذران و گردشگران را به کوچه‌ای باریک هدایت می‌کند تا لحظه‌ای احساس زندگی کنند. این گزارش حاصل مشاهدات میدانی خبرنگار «پیام ما» از بافت تاریخی شیراز و گفت‌وگو با ساکنان این بافت، با همراهی مدیر گروه مرمت دانشگاه هنر و معماری شیراز و متخصص مرمت و حفاظت بافت‌ها و بناهای تاریخی کشور است؛ گزارشی که چگونگی محو شدن زندگی از بافت تاریخی شیراز را روایت می‌کند و از بی‌پناهی خانه‌های تاریخی این بافت خبر می‌دهد.

بیایید یک لحظه وضعیتی را تصور کنیم که آنقدر به کوچه و محله خود احساس تعلق داریم که مسئولانه برای بهبود کیفیت زندگی در آن تلاش می‌کنیم. نه‌تنها ما بلکه سایر اعضای محله نیز مراقب هستند که زباله‌ای روی زمین به حال خود رها نشود، آبیاری فضای سبز به‌طور منظم صورت گیرد و سایر امور مربوط به حفظ و نگهداری از امکانات محله بموقع انجام شود. این همان رویکردی است که امروز در یکی از محلات تهران به‌نام شهرک دانشگاه تهران کم‌وبیش جریان دارد. هفته گذشته در گزارشی در «پیام ما» با عنوان داستان «خودگردانی شورایی» یک شهرک، بررسی کردیم که ساکنان آن چگونه در پی قطع خدمات عمومی شهرداری تهران به این شهرک، الگویی داوطلبانه برای اداره امور خود ایجاد کرده‌اند. البته در سایر نقاط جهان نیز نمونه‌هایی از این شیوه اداره امور را می‌توان یافت که به آن «خودگردانی محلی» گفته می‌شود.

گزارش کمیسیون اصل ۹۰ قانون اساسی در مورد طرح‌های فاقد مجوز زیست‌محیطی که ۱۸ دی‌ماه در صحن علنی قرائت شد، حاکی از این بود که برخی از طرح‌ها در سال‌ها و دهه‌های اخیر بدون مجوز محیط‌زیستی، فازهای اجرایی خود را طی کرده و به بهره‌برداری رسیده‌اند. این کمیسیون فهرستی از طرح‌های وزارتخانه‌های نیرو و راه‌وشهرسازی که فاقد مجوزهای زیست‌محیطی و قانونی بودند را بررسی کرده که ۸۴ طرح از آنها مربوط به وزارت نیرو است. طبق بررسی‌ها بیش از ۸۰ درصد پروژه‌های وزارت نیرو فاقد مجوز محیط‌زیستی اعلام شدند؛ مشکلی که به‌نظر می‌رسد دامن کارون را هم گرفته است. حالا قرار است سد شهید (سد ماربر) روی رودخانه ماربر از سرشاخه‌های کارون ساخته شود. همچنین، سد ماندگان نیز از قرار معلوم بر روی رودخانه ماربر و در ذخیره‌گاه زیست‌کره و منطقه حفاظت‌شده دنا احداث می‌شود. طرح‌هایی که واکنش‌های زیادی به‌همراه داشته است و علاوه‌بر کارشناسان در رسانه‌ها، کارزاری با دو هزار امضا نیز ار رئیس‌جمهوری می‌خواهد در مورد این طرح‌ها مداخله کند. طرح‌های انتقال آبی که شاید زخم‌های ترمیم نشدنی بر پیکر کارون باشد.

طرح تأمین مالی سبز عربستان؛ مسیر جدیدی برای سرمایه‌گذاری در پروژه‌های محیط‌زیستی و کاهش انتشار کربن

کارشناس گروه محیط زیست مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی با اشاره به اینکه ۶۱ درصد تکالیف قانون هوای پاک ناقص اجرا شده است، گفت: حداقل بودجه مورد نیاز برای حل مساله آلودگی هوا ۲۰۶ همت (به ارزش سال ۱۴۰۰) است که برای تامین آن پیشنهاد می‌شود یک برنامه متمرکز برای کاهش آلودگی هوا در لوایح بودجه سالانه و تخصیص اعتبارات مطلوب متناسب با هزینه اجرای برنامه در سال مربوطه فراهم شود.