از هزاران گور شناسایی‌شده تنها ۱۰ گور در سال ۱۳۹۴ از دل خاک بیرون آمد که نه‌تنها جامعه باستان‌شناسی ایران را شگفت‌زده کرد، بلکه ثابت کرد ایرانیان از هزاران سال پیش ساکن کرانه‌های خلیج‌فارس بودند. از‌آن‌پس بود که این آثار نقش حیاتی و کلیدی در امر ملی و سیاسی پیدا کردند. باوجوداین، سال‌هاست این گورها به حال خود رها شده‌اند. تهدید جدید این‌بار از این قرار است: «احداث سیستم دفع فاضلاب در زیستگاه متعلق به این گورها، حذف بند خاکی برپاشده به‌منظور حفاظت از گورستان و بهسازی معابر روستا روی عرصه». اقداماتی که به‌گفته بسیاری از کارشناسان منجر به تخریب این سند باستانی منحصربه‌فرد می‌شود. جالب اینجاست که این اتفاق در حالی می‌افتد که مقامات عالی حکومتی ایران همواره بر اهمیت اثبات نام خلیج‌فارس تأکید کرده و آن را حق ملت ایران دانسته‌اند. ملت ایران هم همواره با میلیون‌ها امضا اعلام کرده‌اند؛ خواستار حفاظت از حقانیت ایرانیان بر خلیج‌‌فارس هستند. اما چرا متولیان امر برای نجات این سرمایه فرهنگی، ملی و سیاسی اقدامی جدی و اساسی انجام نمی‌دهند؟

بررسی روش‌های اعتراض مسالمت‌آمیز مردم به مشکلات کشور

با افزایش جمعیت و گرمایش زمین، زنگ خطر برای حرکت به سمت معماری پایدار سال‌هاست که به صدا درآمده است. کشور ما به دلیل قرارگیری بر روی گسل‌های زلزله و همچنین وجود ساختمان‌های مسکونی و اداری با مصرف بالای انرژی، بیش از پیش نیاز دارد که به سمت معماری پایدار حرکت کند.

ایران به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص خود، یک کشور با تنوع اقلیمی و جغرافیایی است که با سوانح طبیعی متعددی همچون زلزله، سیل، طوفان و بیابان‌زایی مواجه است. این سوانح، نه‌تنها تأثیرات اجتماعی و اقتصادی عمیقی بر جوامع محلی دارند، بلکه چالش‌های جدی در زمینه امنیت و پایداری شهری نیز به وجود می‌آورند. به‌ویژه، زلزله‌های ویرانگر در برخی مناطق کشور، ضرورت توجه به طراحی و معماری پایدار را بیش‌ازپیش نمایان می‌سازد. در این میان، متخصصان حوزه معماری معتقدند که معماری پایدار می‌تواند اصولی را برای کاهش خطر سوانح طبیعی، تقویت تاب‌آوری و حفظ اکوسیستم‌های طبیعی در فرایند توسعه شهری، ارائه دهد. دکتر امیرحسین گرکانی، مدیر پژوهشکده سوانح طبیعی از جمله کسانی است که در این حوزه پژوهش‌های بسیاری انجام داده است. او در گفت‌وگو با روزنامه «پیام ما» به بررسی اهمیت و ابعاد مختلف مفهوم شهر و معماری پایدار پرداخته و چالش‌ها و فرصت‌های مستتر در طراحی فضاهای شهری برای کاهش خطرات سوانح طبیعی در ایران را مورد بررسی قرار داده است.

هیچ‌کس نمی‌خواهد گرمای سوزان در تابستان و آلودگی شدید هوا در زمستان را تجربه کند. اما واقعیت تلخ این است که در کلان‌شهرهایی مثل تهران، این دو پدیده به یک بحران غیرقابل‌انکار تبدیل شده‌اند. این پدیده‌ها ناشی از بی‌توجهی به نبود فضاهای سبز، ظهور ساختمان‌های سر به فلک کشیده و خیابان‌های آسفالت شده است که دما را در شهرها به طرز چشم‌گیری افزایش می‌دهد و باعث کاهش کیفیت هوای شهری می‌شود. به همین دلیل است که در سال‌های اخیر پژوهشگران و طراحان شهری به میدان آمده‌اند تا با بهره‌گیری از استراتژی‌های نوین طراحی پایدار بر چالش‌های این بحران که «جزایر گرمایی در شهرها» نامیده می‌شود، فائق آیند. پریسا کلوس، معمار و طراح شهری در آلمان سال‌ها است که در این زمینه مطالعه و فعالیت می‌کند. او که مدرک فوق دکترای خود را از دانشگاه برلین گرفته در سال ۲۰۱۳ شرکت Resilient Urban Planning and Development را در آلمان تأسیس کرده است و هم‌اکنون به‌عنوان مدیر اجرایی این شرکت فعالیت می‌کند. کلوس در گفت‌وگو با روزنامه «پیام ما» در مورد چالش‌ها و فرصت‌های پیش‌ روی شهرها در مواجهه با پدیده جزایر گرمایی، اینورژن و همچنین راهکارهای ممکن برای ایجاد فضاهای پایدار در فضاهای شهری صحبت کرده است.

«رُگ‌بافی» به‌وسیله طناب‌هایی شکل می‌گیرد که سابقه چندصدساله دارند. بم را به‌جز خاطره تلخ زلزله ویرانگرش به ارگ قدیمی و خرماهای مضافتی‌اش می‌شناسند، اما می‌شود بم را با یک هنر هم به‌خاطر آورد.