ذخایر ۶ سد شهر «کیپ تاون» در آفریقای جنوبی از حدود 70 درصد در سال ۲۰۱۵ به حدود کمتر از۲0 درصد تا سال ۲۰۱۸ رسیده بود. «کیپ تاون»، این شهر توریستی، در معرض یکی از بحران‌های محیط زیستی و سیاسی بی‌سابقه قرار داشت. شرایط وخیمی که تنها پنج ماه دیگر تا تخلیه کامل شهر فاصله داشت. این احساس خطر موجب شد که مسئولان محلی ۱۲ آوریل 2018 را «روز صفر» نامیدند. این پایان تلخ داستان نبود. مدیران محلی با کمک مردم و با بهره‌گیری از تکنولوژی و با آگاهی بر اثرات مخرب این‌گونه خشکسالی‌ها تدابیر سختگیرانه‌ای به اجرا گذاشتند. بر اثر این تدابیر حتی جذب توریست را هم محدود کرد. مصرف آب به ازای هر شهروند در روز به ۵۰ لیتر محدود شد، کارواش‌ها تعطیل شدند و بهسازی شبکه توزیع فرسوده آب شهری آغاز شد.
اما قسمت موفقیت‌آمیز ماجرا، پیام امسال مسئولان محلی به توریست‌های بین‌المللی بود. پیامی واضح و امیدوار کننده؛ «ما بحران را شکست دادیم برگردید.» «کیپ تاون» آیینه تمام‌نمای آینده‌ای است که در انتظار بسیاری از کشو‌رها از جمله کشور ایران است. با این تفاوت که بحران در ایران پیچیده‌تر است. کشوری که به اکثر دشت‌های آب‌خوانی آن برچسب دشت‌های ممنوعه خورده است. اوضاع زمانی بغرنج‌تر می‌شود که ‌بدانیم بسیاری از استان‌ها اتکای‌شان بر عرضه منابع آبی، عمدتاً به وسیله استحصال از همین آبخوان‌ها است. شاهد بر این ادعا وضعیت مبهم هیدروژئولوژیکی آبخوان‌های کشور به همراه شرایط کمتر قابل پیش‌بینی تغییرات اقلیمی است. بنا بر آمارها به ازای هر  104 ایرانی یک چاه حفر شده است. بنا بر بررسی‌های سازمان زمین‌شناسی دو سوم دشت‌های کشور که حدود 400 دشت است دچار فرونشست شده‌اند، فرونشستی که برگشت‌ناپذیر است. به عبارت بهتر در مقایسه با بحران کیپ تاون منابع آب زیرزمینی در ایران در بحرانی پنهان به سر می‌برند. با این همه می‌توانیم از تجربه «ککیپ تاونن» درس بگیریم. می‌توان در همه نقاط کشور در صورت اقدام سریع‌تر و با بهره‌گیری از تمامی جعبه ابزارهای کنترل بحران با تاکید بر آموزش و بهره‌گیری از ظرفیت جوامع محلی، برنامه های موثری را طراحی و اجرا کرد. البته در صورتی که این اقدامات هم ‌راستا با توسعه سیاست‌ها و قوانین مرتبط با آب باشد، این پتانسیل‌ها نقش کاتالیزور را بازی می‌کنند. کماکان گرچه طلایه‌دار سازمانی بخش آب وزارت نیرو است، اما مصرف‌کننده عمده آب وزارت جهاد کشاورزی است. این تعارض منافع باید با تشکیل جلسات بین سازمانی و فشرده مرتفع شود. به نظر می‌رسد باید سال‌ها قبل «وضعیت صفر» در اکثر نقاط کشور اعلام می‌شد، اما با این همه، تاکید بر ارزش زمان از دست رفته نباید به انفعال و نقش اپراتور‌گونه در حل مسائل روزمره تصمیم‌گیران در بدنه دولت منجر شود.