پرو همیشه با ارتفاعات سرگیجه‌آور، تمدن‌های فراموش‌شده و چشم‌اندازهای غیرمنتظره‌اش غافلگیر می‌کند. اما در جنوب این کشور، جایی میان اقیانوس آرام و کوه‌های آند، شگفتی‌هایی وجود دارند که نه در دل شهرهای باستانی، بلکه در طبیعت پنهان شده‌اند.

توقف بعدی ما در این سرزمین، هواکاچینا (Huacachina) است؛ واحه‌ای کوچک در نزدیکی شهر ایکا (Ica). در این منطقه، تالابی سبزرنگ در میان بیابانی وسیع آرام گرفته است. اطراف این تالاب را، که به لطف یک سفره آب زیرزمینی شکل گرفته است، نخل‌ها و درختان خرنوب (carob trees) فرا گرفته‌اند. دیواره‌ای از تپه‌های شنی عظیم، با ارتفاعی گاه نزدیک به صد متر، این تصویر غیرواقعی را کامل می‌کند.

هواکاچینا با جمعیتی اندک، بیشتر شبیه صحنه‌ای از یک داستان است تا یک واحه. نام آن از زبان کچوا (Quechua) آمده و در یکی از روایت‌ها به معنای «زن گریان» تعبیر شده است. افسانه‌ای محلی می‌گوید این واحه از اشک‌های شاهزاده‌ای به وجود آمد که در سوگ از دست دادن عشق خود گریست. در روایت دیگری، آینه‌ای که هنگام فرار از شکارچی با خود داشت، شکست و تکه‌های آن به آب‌های واحه بدل شد. خود او نیز به پری آب‌ها تبدیل شد.

شاید همین ترکیب طبیعت و افسانه است که هواکاچینا را از یک منظره زیبا فراتر می‌برد. امروز گردشگران برای تجربه شن‌سواری و حرکت با خودروهای مخصوص روی تپه‌های شنی به این منطقه می‌آیند. این فعالیت‌ها، در کنار تصویر منحصربه‌فرد واحه‌ای در میان بیابان، هواکاچینا را به یکی از مقصدهای محبوب ساحل جنوبی پرو تبدیل کرده‌اند.

اما اگر از بیابان به‌سمت ارتفاعات آند حرکت کنیم، با منظره‌ای کاملاً متفاوت روبه‌رو می‌شویم؛ کوهی که نامش در زبان کچوا به معنای «کوه رنگی» است. وینیکونکا (Vinicunca)، در ارتفاع حدود پنج‌هزار و دویست متری از سطح دریا، بخشی از رشته‌کوه آند در منطقه کوسکو (Cusco) است. در این منطقه، لایه‌های زمین مانند یک نقاشی طبیعی، رنگ‌های قرمز، زرد، سبز و بنفش را کنار هم نشان می‌دهند.

این رنگ‌ها حاصل میلیون‌ها سال تغییرات زمین‌شناختی‌اند. مواد معدنی مختلف موجود در لایه‌های رسوبی، پس از فشارهای طولانی و حرکت‌های زمین‌ساختی، این نوارهای رنگی را پدید آورده‌اند؛ قرمز از اکسید آهن، سبز از کانی‌هایی مانند کلریت و زرد از ترکیبات گوگرددار.

وینیکونکا قرن‌ها زیر پوشش برف و یخ پنهان بود. با عقب‌نشینی یخچال‌ها، چهره رنگارنگ آن آشکار شد و پس از انتشار تصاویرش در شبکه‌های اجتماعی، از حدود سال ۲۰۱۵ به یکی از مقصدهای محبوب طبیعت‌گردان جهان تبدیل شد.

اما این کوه فقط یک شگفتی زمین‌شناختی نیست. برای جوامع کچوا، کوه‌ها موجوداتی مقدس به نام «آپو» (Apu) هستند؛ نگهبانانی که پیوند انسان با زمین را حفظ می‌کنند. مسیرهای اطراف وینیکونکا نیز قرن‌ها بخشی از راه‌های رفت‌وآمد و زندگی جوامع آندی بوده‌اند. امروز بسیاری از فعالیت‌های گردشگری این منطقه را همین جوامع محلی مدیریت می‌کنند.

پرو فقط سرزمین بیابان‌ها، کوه‌های رنگی و شهرهای باستانی نیست. پشت دیوارهای آند، جهانی سبز و مرموز آغاز می‌شود؛ جایی که رودخانه آمازون و جنگل‌های بارانی، چهره‌ای کمتر شناخته‌شده از این کشور را آشکار می‌کنند. در شماره بعدی «گوشه دنیا»، به قلب آمازون پرو سفر می‌کنیم.