زندگی لاک‌پشت‌ها در درون لاکشان می‌گذرد، زندگی آرام و آهسته و شاید حتی خاموش، بی‌آنکه حتی گاه ما بتوانیم متوجه آن باشیم. این زیستمندان کهن کره حیات که پابه‌پای آن با شرایط و اتفاقات سخت جنگیده و تکامل‌یافته‌اند و اکنون با ساختاری منحصربه‌فرد، از نظر ظاهری و عملکردی بخش مهمی از تنوع زیستی جهانی را تشکیل می‌دهند.

لاک‌پشت‌ها در سه شکل یا ساختار کلی خشکی‌زی، آب شیرین و دریائی از جنبه‌های مختلف اکولوژیکی، فرهنگی و اقتصادی یکی از بخش‌های مهم تنوع زیستی جانوری جهانی به شمار می‌آیند که نقش‌های مختلفی را فراخور زیستگاه خود در طبیعت ایفا می‌کنند. در میان این گونه‌ها طیف بسیار متفاوتی از انواع با توان جابه‌جایی بسیار کم و محدود در لاک‌پشت‌های خشکی‌زی تا توان جابه‌جایی هزاران کیلومتری در لاک­پشت‌های دریائی می‌توان یافت. آن‌ها به‌عنوان کنترل‌کننده بوم‌شناختی در زیستگاه خود عمل کرده و در چرخه مواد مغذی و کنترل گونه‌ها نقش ایفا می‌کنند. در بسیاری از نقاط جهان آن‌ها از نظر اقتصادی و تأمین نیاز غذائی و همین‌طور فرهنگی نقشی بسیار پررنگ و برجسته دارند و گاه مسئولیت سنگین حمل یا نگهداری کره زمین بر دوش آن‌ها است.

اما این گونه‌ها شبیه زندگی آرام خود، به‌شدت و به‌آرامی متأثر از عوامل تهدیدکننده بوده و بسیاری از آن‌ها در معرض تهدید انقراض قرار داشته و جمعیت‌های وحشی بسیاری از گونه‌ها تهی و به‌شدت کاهش‌یافته است. تغییر و تبدیل و تخریب زیستگاه‌های خشکی، تالابی و ساحلی – دریائی، برداشت غیرقانونی و بیش از حد، تأثیرات تغییرات اقلیمی، توسعه فعالیت‌های کشاورزی و صنعتی، انواع آلاینده‌های شیمیائی از مهم­ترین عوامل تهدیدکننده این گونه‌ها به شمار می‌روند.

در حال حاضر ۳۶۴ گونه مجزا و توصیف شده از این گروه در جهان حیات دارند که ۷ گونه از آن متعلق به لاک‌پشت‌های دریایی است. ۱۹۶ گونه از این تعداد (حدود ۵۴%) در فهرست سرخ اتحادیه جهانی حفاظت (IUCN) در معرض تهدید انقراض هستند که وضعیت برخی بحرانی است و این در حالی است که اهمیت و ارزش آنها از جنبه‌های مختلف هنوز ناشناخته باقی مانده است.

در کشورمان تعداد حداقل ۹ گونه لاک‌پشت از نوع دریایی؛ خشکی‌زی و آب شیرین وجود دارد که در بخش‌های مختلف کشورمان پراکنش داشته و از این تعداد ۶ گونه در معرض تهدید انقراض قرار دارند. در مقایسه با سایر گروه‌های جانوری این میزان بسیار نگران‌کننده است و گونه‌های لاک‌پشت دریایی «منقار عقابی» و گونه «لاک نرم فراتی» بدترین وضعیت حفاظتی را دارند.

توجه بیشتر به این گونه‌ها، جلوگیری از تخریب زیستگاه‌ها، ارتقای دانش و آگاهی عمومی، جلوگیری از برداشت و کشتار، ایجاد مناطق حفاظت شده و تدوین و اجرای برنامه‌های حفاظتی از نیازهای اصلی و پایه‌ای برای بهبود وضعیت جمعیتی و حفاظتی آن‌ها است.