مرداد ۱۴۰۲ بود که برای دیدار یک مرد بزرگ راهی سعدآباد شدم. مجموعه تاریخی و فرهنگی که میزبان موزه‌های متعددی در دل خود است؛ اما محل دیدار ما در یکی از موزه‌ها بود که رنگ‌وبویی متفاوت داشت. از درِ زعفرانیه وارد شدم و مسیر را در جاده پرشیب و سرسبزی ادامه دادم. به موزه‌ای از جنس سفر رسیدم. به دفتر مدیر موزه رفتم تا دیداری با فردی که موزه به نام او و به‌افتخار کار بزرگی که کرده است نام‌گذاری شده است. جناب عیسی امیدوار. هیجان دلنشینی برای این دیدار داشتم؛ چون قرار بود در مورد برگزاری یک جلسه سفرنامه‌خوانی با حضور ایشان صحبت کنم. توی ذهنم چندین سناریو از برخورد ایشان تصویرسازی می‌کردم. اما با باز شدن در و اولین برخورد تمام ساخته‌های ذهنم به هم خورد. وقتی مدیر موضوع در بدو ورود، من را معرفی کردند آقای امیدوار از جا برخاسته و به سمتم آمدند.

این اتفاق را با ایمان کامل می‌دانم که نه از آن من بلکه کاملاً از آن جهان‌دیدگی و فروتنی ایشان بود. با انسانی بزرگ و دوست‌داشتنی با کوهی تجربه و حرف شنیدنی مواجه شده بودم. لحظات نابی را سپری کردم و از تک‌تک ثانیه‌ها انرژی گرفتم و آموختم. ایشان با آغوش باز پیشنهاد برگزاری جلسه را پذیرفتند. طبق روال سی و شش جلسه قبل سفرنامه‌خوانی این بار هم شنبه‌ای را برای دورهمی تعیین کردیم؛ بیست و هشتمین روز از مردادماه سال ۱۴۰۲. محل برگزاری را محوطه جلوی موزه برادران امیدوار در مجموعه سعدآباد انتخاب کردیم. یک ساعت مانده به شروع جلسه، پنجاه صندلی چیده شده توسط علاقه‌مندان به سفر، سفرنامه و دیدار آقای عیسی امیدوار پر شد. این روال تا آخر جلسه هم ادامه پیدا کرد و چهار بار صندلی‌ها شارژ شد؛ اما باز هم عده‌ای سرپا ایستاده و سخنان این بزرگ‌مرد را می‌شنیدند. نکات ارزشمندی از زبان عیسی امیدوار بیان شد. شاید نکته پررنگ آن این بود که گفت: «ما یک‌شبه جهانگرد نشدیم؛ بلکه سال‌ها تحقیق و سفرهایی در ایران داشتیم تا پا در سفری جهانی گذاشتیم.»

امروز دیگر این بزرگ‌مرد سفر، در بین ما نیست. مرور خاطرات دیدار و برگزاری جلسه سفرنامه‌خوانی با حضور ایشان بغضی در گلو می‌شود. اما این دو برادر با همراه‌کردن قلم و قدم، کاری بزرگ را انجام دادند، سفرشان را در لابه‌لای سفرنامه برادران امیدوار تا ابد زنده و جاوید کردند.