این نامه در حالی شش هزار امضا دریافت کرده که نزدیک به ۴۰ روز از قطعی گسترده و ادامه اختلال شدید اینترنت می‌گذرد. این روند در فاز اول از ساعت ۲۰ روز ۱۸ با قطعی کامل اینترنت جهانی و بسیاری از سرویس‌های داخلی شروع شد و تا ۷ بهمن ادامه پیدا کرد. در فاز دوم که از ۸ بهمن شروع شده، اختلالات پراکنده تا امروز ادامه یافته است. طبق بررسی انجمن تجارت الکترونیک تهران، این اختلالات به‌صورت انتخابی بر روی پورت‌های خاص و دیتاسنترهای مشخص ادامه دارد و پایداری شبکه به‌شدت کاهش یافته است.

امضاکنندگان نامه «مطالبه ملی برای پایان عادی‌سازی قطعی‌های طولانی اینترنت» که دوم بهمن در وب‌سایت کارزار بارگذاری شده است، خطاب به رئیس‌جمهور، دبیر شورای‌عالی امنیت ملی، اعضای مرکز ملی فضای مجازی و وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات می‌نویسند: «ما، امضاکنندگان این کارزار، به‌عنوان جمعی از شهروندان ایران، نگرانی عمیق و اعتراض مدنی خود را نسبت به روند تکرارشونده و نگران‌کننده قطعی‌های گسترده و محدودسازی شدید دسترسی طولانی‌مدت اینترنت اعلام می‌کنیم؛ روندی که متأسفانه در سال‌های اخیر به‌تدریج در حال عادی‌سازی است.»

به‌گفته آنها اگرچه ممکن از در کشورهای مختلف تحت شرایط خاص و اضطراری امنیتی محدودیت‌های موقت و کوتاه‌مدتی در دسترسی به اینترنت اعمال شود؛ اما آنچه در ایران شاهد هستیم، فراتر از یک اقدام استثنایی و محدود است.

این نامه می‌افزاید: «در بسیاری از کشورها، درصورت اعمال محدودیت، اینترنت در کوتاه‌ترین زمان ممکن و با اراده‌ روشن برای بازگشت به وضعیت عادی، مجدداً برقرار می‌شود. در مقابل، در ایران، قطعی اینترنت اغلب به‌گونه‌ای اعمال می‌شود که بازگشت آن با تأخیرهای طولانی، بدون شفافیت و بدون پاسخ‌گویی مشخص همراه است؛ به‌طوری‌که گاه روزها و هفته‌ها طول می‌کشد و خسارت‌های گسترده‌ای بر جامعه تحمیل می‌کند.»

به‌گفته امضاکنندگان، امروز اینترنت زیرساخت زندگی روزمره‌ مردم است و اختلال در این زیرساخت، مستقیماً به اختلال در زندگی عادی شهروندان منجر می‌شود. «برای میلیون‌ها ایرانی، هر ساعت قطعی اینترنت به‌معنای ازدست‌رفتن درآمد، آموزش یا ارتباط حیاتی است. از دانش‌آموزان و دانشجویان تا پژوهشگران، استادان و تحلیلگران، از فعالان بازارهای مالی تا فریلنسرها، کارآفرینان دیجیتال و کسب‌وکارهای آنلاین و میلیون‌ها نفر که معیشت آنها به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم به فضای مجازی وابسته است، همگی برای آموزش، اشتغال، ارتباطات، خدمات مالی، درمان، پژوهش و کسب درآمد، به اینترنت پایدار نیاز دارند.»

این نامه از تبعات تداوم قطعی‌های طولانی‌مدت اینترنت چنین می‌گوید: «موجب آسیب جدی به معیشت مردم و اقتصاد کشور می‌شود، اعتماد عمومی را تضعیف می‌کند، هزینه‌های اقتصادی و اجتماعی سنگینی بر کشور تحمیل می‌کند، می‌تواند در سطح بین‌المللی، برداشت‌هایی منفی از وضعیت حکمرانی ایجاد کند.» بر این اساس، امنیت پایدار در دنیای امروز از مسیر اعتماد، مدیریت هوشمندانه و ارتباط پایدار حاصل می‌شود، نه از طریق قطع طولانی‌مدت زیرساخت‌های حیاتی ارتباطی.

امضاکنندگان این کارزار در شرح مطالبه خود می‌گویند: «قطعی اینترنت به‌عنوان یک راهکار دائمی یا قابل‌تکرار، عادی‌سازی نشود. اعمال محدودیت‌ها صرفاً به شرایط بسیار حساس و استثنایی امنیتی محدود شود.»

آنها از سوی دیگر قطعی اینترنت در «شرایط استثنایی» را می‌پذیرند، اما به‌شرط اینکه «موقت، هدفمند و همراه با اطلاع‌رسانی شفاف» باشد. امضاکنندگان از تصمیم‌گیران درخواست کرده‌اند «پس از بازگشت شرایط به وضعیت عادی، حداکثر زمان پیشنهادی برای تداوم قطعی اینترنت نباید بیش از ۴۸ ساعت (دو روز) باشد» و «وصل کامل اینترنت پس از آرام‌شدن شرایط، باید در اولویت فوری تصمیم‌گیران قرار گیرد».

آنها می‌گویند پایان عادی‌سازی قطعی‌های طولانی اینترنت، «حداقل انتظار شهروندان از حکمرانی مسئولانه در عصر دیجیتال است» و ادامه می‌دهند: «هیچ‌گونه زیرساخت داخلی، جایگزین دسترسی پایدار به اینترنت جهانی برای آموزش، پژوهش، اقتصاد و ارتباطات بین‌المللی نیست. انتظار می‌رود نهادهای مسئول، در قبال این مطالبه‌ ملی، موضع رسمی و شفاف خود را به اطلاع افکار عمومی برسانند و چارچوب مشخصی برای مدیریت محدودیت‌های اینترنت در شرایط بسیار حساس و استثنایی امنیتی ارائه دهند.»

امضاکنندگان این کارزار در آخر نوشته‌اند مطالبه‌شان سیاسی نیست؛ بلکه ملی، اجتماعی و معیشتی است و هدف آن، حفظ حقوق دیجیتال و زیرساخت حیاتی زندگی مردم است.