روزنامه‌نگاران اجتماعی از همان اول وقت جمعه، ۲۳ خرداد، کارشان را شروع کردند‌، تک‌تک اقوام قربانیان و شهدای حملات اسرائیل به ایران را با تلاش فراوان یافتند و با آنها صحبت کردند. این روزنامه‌نگاران بودند که روایت نقطه‌‌زنی دقیق اسرائیلی‌ها را زیر سؤال بردند و نشان دادند چطور مردم، قربانی تجاوز به خاک ایران شدند. آنها بودند که گزارش‌های میدانی تهیه کردند از بهشت زهرا،‌ از ساختمان‌های فروریخته، از وحشت مردمی که خواب شبانه نداشتند، از خانواده‌های سوگوار و… می‌شود فهرستی از این روزنامه‌نگاران نوشت، اما اگر یکی از آنها جا بماند چه؟ کسی که در این دوره پرهراس تلاش کرده باشد و یادم برود نامش را بیاورم و شرمنده باشم.

ترجیح می‌دهم به‌جای نوشتن این فهرست، تنها نامی از دو نفر ببرم که در سال‌های اخیر چه حرف‌ها که نشنیدند و چه اتهام‌ها که به آنها نزدند‌، چه روزهای سختی را در سلول‌‌های انفرادی و بند عمومی زندان نگذراندند. «الهه محمدی» و «نیلوفر حامدی» دو روزنامه‌نگاری هستند که شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب اسلامی در ۳۰ مهر ۱۴۰۲ پس از رسیدگی به پرونده‌شان، هر دو را در سه عنوان اتهامی: اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم بر ضد امنیت کشور، فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی ایران و همکاری با دولت متخاصم آمریکا مجرم شناخت و رأی خود را صادر کرد. آن روز که این رأی توسط مشرق‌نیوز منتشر شد، یک نفر کامنتی زیر خبر گذاشت با این مضمون که «چرا این دو جاسوس خائن را فقط به هفت سال حبس محکوم کرده‌اند، مجازات آنها بسیار بسیار بیشتر از اینها باید باشد.

رأفت قوه قضائیه نسبت به جاسوس‌ها و جنایتکاران مایه تأسف است.» نمی‌دانم این کاربر اکنون کجاست؟ چه می‌کند؟آیا آن روزهای سخت را تهران بود؟ روزنامه‌ها را می‌خواند؟ سری به شبکه‌های اجتماعی می‌زد؟ می‌داند که نیلوفر و الهه چه زحمتی کشیدند تا نشان دهند آنچه توسط اسرائیل در ایران انجام شد، نه نقطه‌زنی دقیق بلکه قربانی کردن شهروندان عادی این کشور بود؛ همچنان‌که ما شهروندی عادی هستیم. کاش نه‌تنها این کاربر بلکه بسیاری از کسانی که روزنامه‌نگار،‌ فعال اجتماعی، محیط‌زیست،‌ کار کودک،‌ زبان مادری، حقوق اقوام و… را تهدید می‌دیدند، گزارش‌های الهه و نیلوفر را خوانده و به صفحات این فعالان مراجعه کرده و دیده باشند چطور آنها نگران کیان ایران بودند و هستند. یاد هشتگ #نیلوفر_الهه افتادم؛ هشتگی که برای این دو روزنامه‌نگار در توییتر فارسی ترند شد و خواستار آزادی آنها. آن زمان بسیاری با زدن این هشتگ گفتند که این دو روزنامه‌نگار صدای حقیقت بودند؛ اما گروه مقابل نظر دیگری داشت. در این ۱۲ روز الهه و نیلوفر نشان دادند صدای حقیقت هستند در روزهای سخت، همچنان که هر کدام از همکارانشان در تحریریه روزنامه تلاش کردند به‌نحوی راوی حقیقت باشند. این نوشته تشکری است از همه آنها که این روزها نوشتند از جنگی که به جان ایران‌ و ایرانی‌ها افتاد. از کسانی که در تحریریه‌ها زیر صدای پدافندها و انفجارها دست از کار نکشیدند،‌ کسانی که اگر از شهر رفتند اما با هزار زحمت گزارش نوشتند و با هزاران زحمت بیشتر آن را به دست روزنامه رساندند تا همه بدانند در هیچ جنگی نقطه‌زنی دقیق نداریم، هیچ جنگی برای مردم یک کشور آزادی به‌همراه نمی‌‌آورد و اینکه بدانیم که چطور هوای هم را داشتیم در روزهای سخت، وقتی دنیا طرف ما نبود.