گزارش تحقیقی جدید سازمان آکسفام نشان می‌دهد سرمایه‌گذاری‌های 125 نفر از میلیاردرهای جهان بر صنایع آلوده‌‌کننده هر سال باعث نشر 393 میلیون تن گاز کربن می‌شود. در واقع هر یک از میلیاردرهای جهان تقریبا یک میلیون برابر هرکدام از 90 درصد انسان‌های روی زمین مسئول انتشار گاز کربن هستند.

میزبانی مصر از نشست تغییر اقلیم COP27 انتقادات مختلفی را از جانب گروه‌های بشردوست، محافظ محیط زیست، و دیگر سازمان‌های غیردولتی و اجتماع‌محور دربرداشته است. هرچند که برخی از این انتقادها درخور و شایسته بررسی هستند، اما به عنوان مثال این انتقاد شایع که «مصر خود از آلوده‌کنندگان جهان است» به نظر گمراه‌کننده می‌رسد. گزارش جدید سازمان غیردولتی و غیرانتفاعی آکسفام نشان می‌دهد که سهم 125 نفر از میلیاردرهای جهان در انتشار سالانه گاز کربن از سهم کل کشور مصر (259 میلیون تن) و یا کشور فرانسه که میزبان معاهده پاریس است بیشتر است.
این گزارش که «میلیاردرهای کربنی» نام دارد به بررسی دقیق و تحلیلی بر سرمایه‌گذاری‌های 125 نفر از میلیاردهای جهان بر 183 شرکت بزرگ صنعتی و سهم دقیقی که این سرمایه‌گذاری‌ها در افزایش سالانه میزان انتشار کربن در جهان دارد می‌پردازد.

میلیاردرهای جهان به طور متوسط 14 درصد سرمایه خود را بر صنایع آلوده‌کننده می‌گذارند و تقریبا هیچ سیاست‌گذاری و یا چارچوب قانونی برای جلوگیری از این وضعیت وجود ندارد

بر اساس این گزارش هر میلیاردر به تنهایی مسئول 3 میلیون تن انتشار گاز کربن است که یک میلیون برابر سهم فردی 90 درصد انسان‌های کره زمین است.
گفتنی است که تحلیل این گزارش بر اساس یافته‌ها و گزارش‌های منتشر شده از خود این شرکت‌های بزرگ است و آکسفام پیش‌بینی می‌کند به دلیل دست‌کم گرفتن سطح اثرگذاری انتشار گاز کربن در تغییرات اقلیمی، عدم شفافیت کامل این شرکت‌ها و به‌کارگیری روش‌های پژوهشی که نسبت به معیارهای توسعه پایدار کور یا غافل هستند، عدد واقعی میزان انتشار گاز کربن از اینها هم بیشتر باشد.
نافکوته دابی، مدیر بخش تغییر اقلیم در آکسفام می‌گوید: «جالب است که سرمایه‌گذاری میلیاردرها بر صنایع آلوده‌کننده و مسئولیت و سهم آنها در انتشار گاز کربن به ندرت در سیاست‌گذاری‌های اقلیمی لحاظ می‌شود. این وضعیت باید تغییر کند. این میلیاردرها در بالای هرم تجاری هستند و مسئولیت عمده‌ای در برابر فاجعه اقلیمی دارند. فرار آنها از پاسخگویی به اندازه کافی طولانی شده است.»
او ادامه می‌دهد: «انتشار گاز کربن ناشی از سبک زندگی شخصی این افراد، از هواپیماهای خصوصی گرفته تا کشتی‌های تفریحی‌شان، هزاران برابر افراد عادی است.» البته درباره این سبک زندگی فردی بیشتر در رسانه‌ها بحث می‌شود و به عنوان مثال چند ماه پیش انتشار 4 هزار و 268 تن گار کربن تنها به دلیل 57 سفر شخصی کیم کارداشیان، سلبریتی و اینفلوئنسر شبکه‌های اجتماعی، به سوژه خبری رسانه‌ها تبدیل شده بود. پرسش این است که چرا چنین سوژه‌هایی اغلب فرد-محور و چهره-محور هستند و کمتر به نقش ساختاری سرمایه‌گذاری‌ها و سبک زندگی اقتصادی این افراد به جای سبک زندگی شخصی آنها پرداخته می‌شود؟
میلیاردرهای جهان به طور متوسط 14 درصد سرمایه خود را بر صنایع آلوده‌کننده می‌گذارند و تقریبا هیچ سیاست‌گذاری و یا چارچوب قانونی برای جلوگیری از این وضعیت وجود ندارد.
دابی می‌گوید: «دولت‌ها با قانون‌گذاری و مالیات‌های عادلانه باید در برابر سرمایه‌گذاری‌های آلوده‌کننده بایستند و آنها باید میزان انتشار کربن خود به طور رادیکال پایین بیاورند.» گزارش‌هایی مانند گزارش آکسفام می‌توانند به ایجاد شفافیت و پاسخگویی هم برای این افراد قدرتمند و هم برای شرکت‌های صنعتی بزرگ بیانجامند.
در پایان، این گزارش سه کنش مشخص را پیشنهاد می‌دهد:
1) دولت‌ها باید قوانین و سیاست‌گذاری‌هایی داشته باشند که شرکت‌ها را به ارزیابی و گزارش میزان انتشار گاز کربن خود مقید کند. هدف‌گذاری‌های محیط زیستی این شرکت‌ها باید بر اساس علم اقلیمی تنظیم شده باشد و مسیر مشخصی برای کاهش انتشار گاز کربن وجود داشته باشد. این شرکت‌ها باید آینده و معیشت کارگران و اجتماعاتی که احیانا از این سیاست‌گذاری‌ها صدمه خواهند خورد را تامین کنند و گذاری به شیوه اداره محیط زیستی عادلانه وجود داشته باشند.
2) دولت‌ها باید هم بر افراد بسیار ثروتمند و هم بر صنایع آلوده‌کننده مالیات وضع کنند. این مالیات‌ها مشارکت افراد ثروتمند و قدرتمند را در چنین صنایعی کاهش خواهد داد و کمک خواهد کرد بتوانیم برای گذار جهانی به انرژی‌های پاک و تجدید‌پذیر آماده شویم.
3) شرکت‌ها باید برنامه‌های عمل مشخص و زمان‌مند با هدف‌گذاری‌های کوتاه و میان‌مدت برای مقابله با تغییر اقلیم و رساندن گرمایش جهانی به زیر 1.5 درجه سلسیوس داشته باشند.
آکسفام گزارش خود را با شعار «آینده برابر است» پایان می‌دهد.