لزوم تغییر فوری گفتمان حاکمیت به سمت توسعه پایدار

بیشتر از 2 هفته است که کشاورزان اصفهانی در اعتراض به خشکسالی اصفهان دست به تحصن زده‌اند. نتیجه این تحصن شد برخوردهای قهری‌ای که دیروز از سوی نهادهای انتظامی و امنیتی با مردم معترض. در این مدت هم اخباری شنیده شد مبنی بر پرداخت حدود 1500 میلیارد تومان به کشاورزان. به عقیده من، نه این برخوردها با مردم و معترضان درست است و نه این قبیل پرداخت پول‌ها. راهکار آن است که مساله را از زاویه توسعه پایدار دید و نسبت به حل آن اقدام کرد. واقعیت آن است که امروز در ارتفاعات چهارمحال و بختیاری همچون برخی مناطق اصفهان کشاورزان دست به کاشت و برداشت برنج می‌زنند.

این درحالیست که کاشت برنج آن هم به شیوه مرسوم در ایران نیازمند آب فراوان است. در چنین شرایطی نمی‌توان با پرداخت 1500 میلیارد تومان به کشاورزان مشکلات آنان را حل کرد. همانطور که نمی‌توان با قوای امنیتی و انتظامی به سراغشان رفت.
شرایط ایران امروز به گونه‌ای است که ما چاره‌ای نداریم جز یاد گرفتن زندگی با آب کم. باید بیاموزیم از حداقل آب، بهترین استفاده را داشته باشیم. این آموزش برعهده مسئولان است اما مردم هم در این میان وظایفی دارند. همه ما، مسئول و غیرمسئول باید بدانیم که اگر به شیوه کنونی ادامه دهیم و راه و روش زندگی در شرایط کم آبی را نیاموزیم، روزهای به مراتب سخت‌تر و تلخ‌تری در انتظارمان خواهد بود. داشتن نگاه توسعه پایدار یعنی استفاده از روش‌های علمی و منطقی و جواب پس داده به جای اقدامات خلق‌الساعه و بعضا پوپولیستی. در مرحله اول باید ببینیم در کشور چقدر آب وجود دارد، آن زمان است که باید تصمیم بگیریم در چه مناطقی چه صنایعی فعال باشد. کشاورزی هم به شیوه فعلی دیگر نمی‌تواند ادامه پیدا کند. دولت و کشاورزان موظفند به سمت آبیاری قطره‌ای حرکت کنند و همزمان از کاشت محصولات آب‌بر، خودداری کنند.
روش فعلی در ایران محکوم به شکست است، یکی پول می‌دهد، یکی می‌زند، یکی اعتراض می‌کند و… . بزرگترین مشکل در این میان آن است که دولت‌ها در ایران عملا در انفعال به سر می‌برند. آنان به جای اداره اوضاع، مملکت را رها کردند و اوضاع بدتر شد. زمانی در دولت آقای احمدی‌نژاد به مردم گفتند، آب خودتان است، هر طور می‌خواهید مصرف کنید. نتیجه‌اش شد اوضاع فعلی چهارمحال‌وبختیاری حال آنکه وظیفه دولت هدایتگری است نه پول پاشی و برخورد قهری با مردم معترض. پرسش من از نهادهای امنیتی آن است که فرض کنید امروز به هر روشی شده، کشاورزان و معترضان را متوقف کردید، فرداچه؟ پس فردا چه؟ سرانجام این دور متوقف می‌شود.
شخصا معتقدم اگر روش مصرف اصلاح شود، نگاه حاکمیت تغییر کند و گفتمان توسعه پایدار بر ایران حاکم شود، میزان آب موجود برای پیشبرد امور کفایت می‌کند اما واقعیت آن است که نه دولت و حاکمیت برنامه‌ای در این حوزه دارند و نه مردم آنچنان که باید و شاید مساله کم آبی را درک کرده‌اند. اسراف در ایران غوغا می‌کند، در تمام زمینه‌ها از نفت و گاز گرفته تا آب و برق. نکته مهم در این میان آن است که حاکمیت باید بداند راهکار مقطعی برای حل مشکل وجود ندارد. باید فورا به سمت حاکم کردن گفتمان پایدار حرکت کند. امروز دولت و مجلس در شرایطی مساله معیشت را پیگیری می‌کنند که در آن توفیقی نداشته‌اند. حرف من این نیست که این مساله نباید پیگیری شود، خیر ولی گفتمان غالب باید مساله ایران و توسعه پایدار باشد. اگر این اتفاق افتاد، می‌توان به آینده امیدوار بود ولی در غیر این صورت و با تداوم وضع فعلی، اوضاع روز به روز بدتر خواهد شد. ایران برای حفظ یکپارچگی خود چاره‌ای ندارد جز حرکت در مسیر توسعه پایدار و استفاده از روش‌های علمی و منطقی.